The Music - Strength in Numbers (2008)

Ik ben dit bandje na het debuut uit het oog verloren (of moet ik zeggen uit het oor).
Aan dit album heeft Flood meegewerkt dus misschien is het wel de moeite waard om de draad weer eens op te pikken. Het debuut vond ik immers zeer de moeite waard.
De titelsong heeft dan wel weer wat U2-achtigs in zich en ik weet nog niet zo goed wat ik daar nu van moet vinden....

1 ding is zeker u2 achtigs is het zeker niet
het is echt rock van hoge waarden, de zanger is ook zeker goed
vooral Welcome To The North zou je moeten luisteren (iedereen eigenlijk) wat een fantastisch album van hun
ik ben super benieuwd ik kan niet wachten totdat ik hem kan downloaden..... en ja daarna kopen!!

Hmmmm... De combinatie The Music - Flood klinkt interessant. Anders dan, bijvoorbeeld, Soulwax lijkt de muziek van The Music zich beter te lenen voor een productie door de van-dik-hout-zaagt-men-planken-producer...
Ik hoop in ieder geval op een consistent album, want de vorige twee platen wisselden absoluut briljante momenten teveel af met middelmaat... Spannend!!!

Ik moet wel even wennen aan Strength In Numbers maar dat zal snel over zijn denk ik, 18 juni komt ie uit dat is al snel

Moet je "Inconceivable Odds" nu als 1 nummer beschouwen of is het gedeelte na de stilte een bonustrack???? Het is maar zo'n korte korte stilte.

Aangezien er op Welcome To The North op het eind ook zo'n bonustrack zit, dan zal dat misschien dan ook weer op deze album zijn.
Ik ben in ieder geval zeer benieuwd

is tie al gelekt ???

JA

Gelekt en geluisterd! En ik denk dat ik het vinyl maar vast in de bestelling ga gooien!! Puike plaat!!
Het lijkt er zowaar op dat Flood (heeft hij het wel geproduceerd..??) zich bescheiden heeft opgesteld en er een strak en vloeiend geheel van heeft gemaakt zonder al te veel poespas.
De plaat klinkt geinspireerd , de composities zijn sterk en muzikaal is het helemaal dik in orde! Het klinkt ook weer iets rauwer als de vorige, naar mijn idee. Mooie derde!!!

Nu heb je me echt nieuwsgierig gemaakt Pinsnider.
Ik ben echt fan van The Music's "Welcome To The North" en als ik dit nu hoor dan ben ik alleen maar benieuwd dus ik ga hem ff downloaden en beluisteren, dit houd ik niet op
BTW het eerste album van The Music ken ik niet zo goed, al zie ik hem bij de platenbeurs voor 5 euro staan, bracht me aan wat twijfels, ik had hem mee moeten nemen maar heb ik niet gedaan
Welcome To The North daarentegen heb ik echt grijsgedraaid en ik draai hem nu nog regelmatig.
Misschien sprak het debuut van The Music mij niet zo aan.
Ik hoop dus dat Strength In Numbers in de buurt komt van Welcome To The North

Berichten verwijderd...

Ben wel benieuwd naar meer reacties over deze plaat... het debuut was toch wel erg fijn.

Ik vond persoonlijk de tweede juist een stuk minder dan de eerste (met uitzondering van het briljante Bleed From Within). Het zou dus zomaar kunnen dat deze derde juist voor jou licht teleur zal stellen. Maar misschien ook niet. Voor mijn gevoel ligt deze een beetje tussen nummer 1 en 2 in: iets gepolijster dan 1 en iets rauwer dan 2.... Maar da's mijn mening..:-)

Bleed From Within is inderdaad briljant.
Als het een beetje tussen album1 en 2 zit, dan moet ik hem wel goed kunnen vinden denk ik.

Strength In Numbers komt aanstaande vrijdag in de platenzaken te liggen
Ik ben 1 van de eerste die hem gelijk ga halen.
Ik heb de eerste 6 nummers helemaal kunnen horen op hun streaming site en ik ben nu al helemaal fan van Strength In Numbers.
Voor de rest heb ik stukjes van 1 minuut kunnen horen, en dat belooft ook wat.
Wat zijn Spike en Drugs trouwens mooie nummers...ooch heerlijk

Ik heb hem gedownload met een japanse versie, dus met 2 cd's en op de 2de cd staan een aantal andere nummers van The Music

Strength In Numbers ligt netzoals Pinsnider het al zei, tussen album 1 en 2.
De beats zijn nou meer die van het eerste album, soort disco- achtige beat, op Welcome To The North hoorde je meer het echte drumstel.
Ik ga alle nummers niet helemaal behandelen en voorlichten, want dan ben ik zo klaar.
Ik zou haast bijna zeggen dat dit het beste album is van The Music maar dat doe ik nog niet, want Welcome To The North is ook nog veel te sterk.
Het is in ieder geval wel 1 van de hoogtepunten van het jaar 2008.

Het is inderdaad een korte stilte, maar het is wel gewoon een bonustrack. Inconceivable Odds is wel heel erg mooi kan ik je vertellen.

Ik vind het raar dat er wel veel mensen waren die de op de vorige albums van The Music reageerde en niet op SIN.
erg raar, ....en ze waren zo benieuwd vorig jaar, en hier is nu eindelijk hun album,,,,

Ondanks dat dit album weer een ruime voldoende bij mij scoort, ben ik toch bang dat de rek er een beetje uit is en vrees dan ook voor album nummer 4.
Titelsong valt zwaar tegen (de titel wordt ongeveer 100x herhaald).

Nummers 5 t/m 7 zijn van het niveau waarin The Music het best tot hun recht komt door alle registers open te trekken en hier en daar over the top te gaan.

Al met al weer een album waarvan ik vind dat beresterke nummers afgewisseld worden met 13 in een dozijn.

Starsailor, wat vind jij dan het beste album van The Music (aangezien SIN op het eerste album lijk).
Je zal dan wel gewoon niet van The Music houden, dit is The Music die we graag willen horen, al had ik graag WTTN richtingen gehoord willen hebben.
Het eerste album was ook van dit soort muziek, bij WTTN zat weliswaar veel gitaar in maar dat was uitstekend.

Jouw constatering dat ik niet van The Music houd, is nergens op gebaseerd. Ik heb de eerste 2 albums beide 4 sterren gegeven en ken deze band al vanaf scratch.
Ik kan moeilijk zeggen welke ik de beste vind. Alledrie de albums hebben last van hetzelfde euvel. IJzersterke nummers afgewisseld met nummers die mijn aandacht niet lang vast kunnen houden of soms zelfs irritiren. Dat komt mede door het aparte stemgeluid van de zanger.
Nummers als Human en Bleed from Within daarentegen vind ik zo onwaarschijnlijk goed.
Wat ik goed vind aan WTTN is juist de aanwezigheid van meer gitaren. Dit album (SIN) vind ik, zoals jezelf al een beetje aangeeft, een herhalingsoefening van het eerste album. Die was erg vernieuwend en sprak mij daarom zo aan. WTTN bracht mij de welkome gitaren. SIN is meer van hetzelfde. Sommige mensen vinden dat prima, ik ben er nog niet helemaal uit.

Goed, nu het album van voor naar achter te kennen, kan ik concluderen dat het zijn 3.5 sterren helemaal waard is.
Zoals al eerder gezegd vind ik nummers 5, 6 en 7 top. Daar kan ik nu 9 en 11 aan toevoegen. Ook de afsluiter Inconceivable Odds kent zijn hoogtepunt(en) maar ook enkele mindere stukken, voornamelijk het rustige begin. Ik vind The Music op zijn best als ze finaal over the top gaan, met een gillende zanger en knallende gitaren met vette beats eronder, niet het kalme werk.
Al met al dus 5 en een half nummer waarin ik The Music weer geweldig vind. De rest is wat mij betreft middelmaat.

nr 11 Cold Blooded is toch wel een zeer vet nummer.

Ik vind trouwens dat het nummer FIRE aan de wat hard gemixte kant staat.
De bassdrum enzo dat staat er flink hard in.
Maar de rest is gewoon prima.

...prima inderdaad, maar toch mis ik een klapper zoals op de vorige twee albums wel aanwezig: Getaway en Bleed from Within

maar nummers zoals Getaway vind je wel terug op het nieuwe album, want het album ligt toch meer bij het eerste album.
Helaas is dit wel een heeel andere album geworden dan WTTN.

De nummers op de gedownloade versie (japans) staan er nog extra nummers op, die zijn ook prachtig, zoals The Rain.
Maar op de originele cd staat trouwens geen ghostrack op, na Inconceivable Odds.
die staat er wel op bij de gedownloade cd

Het zweeft wat tussen hun debut en hun 2de album in.......
Vind dit persoonlijk wel de beste van The Music tot nu toe.....
Voorlopig 4.5* kans hebber voor eindejaars top 10.

O ja, nu weet ik ook al weer waarom ik het debuut van deze band indertijd zo waardeerde: lekker opzwepende rock met een flinke portie dans-invloeden. Waarom deze band dan toch nauwelijks meer in mijn cd-speler verdwijnt kan ik niet echt verklaren.
Over het tweede album kan ik niets zeggen maar over deze weer wel en dat is dat ik zeker weer een hoop terughoor van het debuut: wederom opzwepende, knallende tracks waar je heerlijk van uit je dak kunt gaan. Toch moet ik wel zeggen dat de impact nu wat minder groot is: het verrassende is er een beetje van af maar dat hoeft de pret niet te drukken, want die pret is groot genoeg. In elk geval om er een dikke 3,5* voor te geven die dicht tegen een 4 aanschuurt.

Alle 3 de albums zijn verschillend.
The Music (2002) had wat dansbare beats in zich en ook stevige jamrock
Welcome To The North (2004) was meer van de gitaarpartijen en echte drumpartijen. (minder dansbaar)
Strength In Numbers (2008) heeft heel het album lang dansbare beats, af en toe gitaren maar dan wel veeel minder dan op hun vorige plaat.
...
Dus ik kan niet zeggen wat nou hun beste is.

Ik wel en dat is dus deze.... en wel omdat op deze plaat de 2 stijlen mooi samen komen en een coherent geheel vormen..... en omdat de beats zeg maar de overhand hebben ligt dit dichter bij hun debuut waar ik zeer enthousiast over was (en nog steeds ben) dan hun 2de die ik een stuk minder vond.......

Ja ik ben er nog steeds niet over uit, ik heb laatst toch maar het eerste album aangeschaft en die is ook wel heel erg vet, met als hoogtepunt Turn Out The Light.
Ik zit wel in ieder geval te denken tussen Welcome To The North en Strength In Numbers (1 van de 2 moet gewoon de beste zijn van de 3)
Maar je hebt misschien nog wel gelijk, dat dit de beste is.

Ik vind dat eigenlijk wel meevallen. Eerder kleine nuanceverschillen dan grote stijlbreuken. Ik hoor het laatste in ieder geval niet.

Nu ja, de derde plaat van The Music. Een jaar of 5 terug was ik echt *weg* van de debuutplaat (die ik meteen even op ga hogen) maar echt uitkijken naar Strength in Numbers deed ik eigenlijk niet... ligt meer aan mij dan aan de band, laat dat duidelijk zijn.

En het is allemaal weer terug; de opzwepende songs, de snerpende stem, de stevige sound. En toch is het niet meer hetzelfde; het beest wil er niet meer uit. The Dance, Getaway, Bleed from Within... jaaaa los en potdikke niet meer terug komen! Ik heb het niet meer met The Music, maar dat heeft meer met gevoel dan objectiviteit te maken. Denk ik.

Eindelijk heb ik hem ook durven aan te schaffen (tis te zeggen, mijn vriendin erachter gestuurd). Ik volg otherfool hier wel. Je herkent een beetje The Music van het debuut, ook The Music van Welcome to the north, maar uiteindelijk is het mij persoonlijk een ietsje te vlak. Het is heel proper tot piekfijn geproducet. Ik probeer te verduidelijken:

De dansbare beats waarvan sprake kunnen het geheel van eigenlijk best goede nummers te veel afvlakken. De ritmesectie wordt steeds op dezelfde manier ingezet en bijna altijd vanaf de eerste noot, tot de laatste. Als je dat vergelijkt met het eerste album: daar werd steeds zeer rustig begonnen en bouwde het op naar de drive die je hier constant hebt om uiteindelijk naar een hoogte punt toe te werken. Op dit album heb je meteen een razende trein van in het begin die een vitesse hoger draait met het refrein en terug gaat met de tweede strofe...tot het stopt: einde nummer. En laten we weer van start gaan met het volgende nummer.

Van The Music weet ik ondertussen ook dat je niet mag afhaken na 3 luisterbeurten (waar ik nu zit). Ik vind ze trouwens helemaal niet slecht. Vooral de tweede helft vind ik best te pruimen (Vision, The last one, Cold blooded). De vergelijking met U2 heb ik bij mezelf trouwens ook al zitten maken. Iemand ook al Goose gehoord?

3* (onder voorbehoud dus)

Een nieuwe cd van The Music. Zat ik daar nou nog op te wachten. Eerlijk gezegd niet echt. Het debuut was een zeer aangename verrassing destijds. Heerlijke opzwepende adrenaline rock die het vooral in een auto met wat vermogen lekker deed. Centraal buro incasso van de justitie ook blij. Bij de tweede, Welcome to the North, was de pret voor mij eigenlijk al over. Daar stonden ook heus nog wel de stuitermuziekjes op die het debuut zo aangenaam maakten, maar kwam uiteindelijk nogal neer op meer van hetzelfde maar dan net een tikje minder. Drie keer draaien en de zolderkast in dus.

Ik was dan ook niet direct van plan deze Strenght in Numbers in huis te halen maar ben nogal gevoelig voor kassakoopjes. De winkels die gokken op impulsaankopen en door een slimme productopstelling hun te grote voorraad van niet lopende titels proberen te slijten, hebben een goede aan me. En dan zit je in de auto op weg naar huis en vraag je je af, waarom ben ik hier nou weer ingetrapt?

Maar goed, die auto dus. Ik zat er toch in en het debuut indachtig, heb ik deze maar eens gelijk de speler in geragd. En ja hoor, de eerstvolgende boetes zullen weldra huize VanDeGriend bereiken want dit is voor mij een redelijk schot in de roos. Veel zwaarder electronisch aangezet dan de beide voorgangers, knallen de uptempo party songs de speakers uit. Reden voor een grote glimlach en een beetje gas bij. Vernieuwend? Nee natuurlijk niet, maar een fine return to form wil ik dit plaatje toch wel noemen. Enige eenvormigheid zou je allicht als kritiek kunnen hebben maar een plaat die niet na 4 uptempo nummers opeens met een misplaatst rustpunt komt, heeft in de auto toch wel de voorkeur.

En thuis? Ja, daar doet hij het dus ook goed. Helpt als je een plaat als deze afspeelt over een echte installatie zodat de volvette productie in zijn volle glorie de kamer vult. Kan me voorstellen dat de mp3-tjes, afgespeeld over van die k..pc boxjes van 23 euro (van Trust ofzo) even wat minder impact hebben. Oh ja, mijn zoontje, groot liefhebber van de eerste Infadels cd, is ook content. Die is namenlijk allang blij dat in de auto weer eens wat anders opstaat dan de mistroostige 40 plus weemoed plaatjes waar papa zo dol op is.

Al met al vind ik dit, voor zover dat nog niet duidelijk was, een lekkere plaat. Eeuwigheidswaarde en over 10 jaar erkend als klassieker? Nee natuurlijk niet. Maar soms mag muziek ook pretentieloos vermaak zijn. En dat is deze Strength in Numbers. Big time.Ik ben er blij mee.