The Music - Strength in Numbers (2008)

Een nieuwe cd van The Music. Zat ik daar nou nog op te wachten. Eerlijk gezegd niet echt. Het debuut was een zeer aangename verrassing destijds. Heerlijke opzwepende adrenaline rock die het vooral in een auto met wat vermogen lekker deed. Centraal buro incasso van de justitie ook blij. Bij de tweede, Welcome to the North, was de pret voor mij eigenlijk al over. Daar stonden ook heus nog wel de stuitermuziekjes op die het debuut zo aangenaam maakten, maar kwam uiteindelijk nogal neer op meer van hetzelfde maar dan net een tikje minder. Drie keer draaien en de zolderkast in dus.

Ik was dan ook niet direct van plan deze Strenght in Numbers in huis te halen maar ben nogal gevoelig voor kassakoopjes. De winkels die gokken op impulsaankopen en door een slimme productopstelling hun te grote voorraad van niet lopende titels proberen te slijten, hebben een goede aan me. En dan zit je in de auto op weg naar huis en vraag je je af, waarom ben ik hier nou weer ingetrapt?

Maar goed, die auto dus. Ik zat er toch in en het debuut indachtig, heb ik deze maar eens gelijk de speler in geragd. En ja hoor, de eerstvolgende boetes zullen weldra huize VanDeGriend bereiken want dit is voor mij een redelijk schot in de roos. Veel zwaarder electronisch aangezet dan de beide voorgangers, knallen de uptempo party songs de speakers uit. Reden voor een grote glimlach en een beetje gas bij. Vernieuwend? Nee natuurlijk niet, maar een fine return to form wil ik dit plaatje toch wel noemen. Enige eenvormigheid zou je allicht als kritiek kunnen hebben maar een plaat die niet na 4 uptempo nummers opeens met een misplaatst rustpunt komt, heeft in de auto toch wel de voorkeur.

En thuis? Ja, daar doet hij het dus ook goed. Helpt als je een plaat als deze afspeelt over een echte installatie zodat de volvette productie in zijn volle glorie de kamer vult. Kan me voorstellen dat de mp3-tjes, afgespeeld over van die k..pc boxjes van 23 euro (van Trust ofzo) even wat minder impact hebben. Oh ja, mijn zoontje, groot liefhebber van de eerste Infadels cd, is ook content. Die is namenlijk allang blij dat in de auto weer eens wat anders opstaat dan de mistroostige 40 plus weemoed plaatjes waar papa zo dol op is.

Al met al vind ik dit, voor zover dat nog niet duidelijk was, een lekkere plaat. Eeuwigheidswaarde en over 10 jaar erkend als klassieker? Nee natuurlijk niet. Maar soms mag muziek ook pretentieloos vermaak zijn. En dat is deze Strength in Numbers. Big time.Ik ben er blij mee.