Adem - Takes (2008)

Altijd een beetje eng om met een cover-album te komen, zeker als er dan ook nog eens nummers tussen staan die je zeer goed kent en zelfs zeer hoog waardeert (Hotellounge van dEUS of Starla van Smashing Pumpkins bijvoorbeeld). De waardering voor dat soort nummers is zelfs zo hoog dat ik ze vind horen tot mijn favoriete nummers ooit. En dat is nog wat.
Toch weet Adem me met de opener Bedside Table wel te pakken. Het album Love and Other Planets kabbelde wat aan me voorbij, maar bij de klanken van deze cover heb ik alvast een prettig gevoel: dit kan een lekker cdtje gaan worden.
Oh My Lover in de versie van PJ Harvey is natuurlijk erg moeilijk te evenaren. De manier waarop mevrouw hier mee omgaat kan nooit zo uitpakken in een lieflijk folky nummer van ene Adem. Op zich brengt hij het er prima van af alleen hier heb ik toch wat last van 'het kennen van het origineel'.
Slide is dan weer wel nieuw voor mij en ik merk dat de tintelingen die ontstonden bij het eerste nummer een beetje wegtrekken. Het kabbelt net iets te gemakkelijk voort allemaal.
Loro kent de inmiddels toch erg bekende combinatie van folk met wat knisperende electronica geluidjes op de achtergrond. Eerlijk gezegd voegt het weinig toe aan dit genre wat op zich best bijzonder was maar wat een beetje te veel is uitgemolken. Het tadadaat net even te lang door helaas.
En dan dat wereldnummer van dEUS: Hotellounge. De zinderende spanning die ik bij het origineel ervaar kan nooit of te nimmer gehaald worden. Het is dan ook van belang om de knop even om te zetten en te proberen hier blanco tegenaan te luisteren.
Het valt mee: het nummer is ontdaan van zijn scherpe randen maar blijft in deze gestripte versie nog prima overeind wat gelijk maar de kracht van deze compositie aantoont.
To Cure a Weakling Chile (Boy Girl Song) knettert op aangename en warme manier. Hier kan ik prima mee leven eerlijk gezegd. Spannend is het niet, aangenaam is een ander verhaal.
Van Yo La Tengo ken ik niet zo heel veel, maar datgene wat ik ken wijkt niet heel erg sterk af van wat ik hier als cover hoor op Tears Are in Your Eyes. Ook hier geldt: we hebben het al zo vaak gehoord maar dat wil niet zeggen dat er dan gelijk niets meer aan is.
Starla beschouw ik als één van de allerbeste nummers van de Smashing Pumpkins. Mensen wat houd ik van dat nummer! En sorry, maar deze versie laat me dan ook geheel koud.
Gamera laat uitstekend gitaarwerk horen maar doet mij vrijwel niets.
Unravel kent klokkenspel om het Björk-sfeertje toch een beetje vast te houden. Eigenlijk jengelt Adem hier op dezelfde wijze als Björk dat doet. Nee, ook dit is wel een skip-momentje.
Ach ja de Breeders. Wat heb ik een lol beleefd met hun album Last Splash. Invisible Man klinkt in deze versie erg lief en gelukkig ben ik ook weer bij de les, want dit bevalt me op zich prima.
Laser Beam is een voor mij volslagen onbekend nummer en dat scheelt gelijk want dan beluister je het toch anders. Ik vind het een prima nummer en daarmee trekt het dit album toch nog net naar een voldoende in de vorm van 3*.