The United States of America - The United States of America (1968)

Op de kermistaferelen na vind ik de opener juist elke keer weer geweldig. Eigenlijk jammer dat dat niveau niet vast wordt gehouden.

En opeens heb ik het, de melodie van Love Song for the Dead Che is gestolen van Het Dorp van Wim Sonneveld. :-P

Daarom loop ik steeds met "de dorpsjeugd hokt bijelkaar in minirok en bietelhaar" in m'n kop .....

Dit album is een van de beste albums die ik opgevist heb uit mijn ‘1001 Albums’-boek. Nu ik de beschrijving in dat boek nog eens doorlees, is het weinig informatief, maar wellicht dat de ‘ijzige zang’, ‘trippende geluidsexperimenten’ en ‘waanzinnige kakofonie’ me een paar jaar geleden over de streep hebben getrokken.
The United States of America is een indrukwekkend album: psychedelisch, betoverend. Soms lieflijk klinkend, soms komen er tonen uit mijn stereo die mijn oren pijnigen. Het eerste nummer, The American Metaphysical Circus, is weliswaar niet representatief voor het hele album (gelukkig maar, ik betwijfel of ik deze circusmuziek een heel album vol zou houden) maar maakt duidelijk dat dit geen alledaags album is, dat er iets speciaals komt, dat je jezelf open moet stellen voor iets nieuws. De synths in Hard Coming Love zijn daarna zo schel, dat ik het volume omlaag moest doen om het uit te kunnen houden. Cloud Song klinkt inderdaad iel als een wolk, en geeft het gevoel dat je langzaam door het nummer glijdt. De, overigens heel erg mooie, zanglijn van Dorothy Moskowitz, klinkt als een ander nummer uit de jaren ’60 die ik gehoord heb, maar kan me niet meer herinneren welke. Stond volgens mij op een Tour of Duty-album van mijn ouders. Hoe dan ook, alweer een erg sterk nummer.

Het heeft weinig zin om alle goede nummers hier te beschrijven, want zwakke broeders zijn er niet op dit album te vinden. Slechts I Wouldn’t Leave My Wooden Wife For You, Sugar past wellicht iets minder op het album: ik vind het wat conventioneler klinken dan de rest van de nummers.
Het album sluit helaas af met het minste stuk: de laatste paar minuten van The American Way of Love. Dat is een mix van fragmenten van alle nummers op het album. Een trip, volgens 1001 Albums. Misschien is het omdat ik niet aan de lsd zat toen ik dit album hoorde, maar voor mij werkt het niet echt.

Dat is het enige smetje op dit album. Ik was van plan hier vier sterren te geven, maar nu ik dit stuk zo schrijf, realiseer ik me dat dat best iets meer mag zijn. De afgelopen weken heb ik dit album bijna dagelijks gehoord, maar ik denk dat er nog veel meer te beluisteren en ontdekken valt op The United States of America.

4.5*

Het gaat dan ook over een burgermannetje die z'n maitresse verteld dat hij er een dubbele moraal op na houdt. Hij gaat dan wel vreemd maar "I've got to consider my morality". Vrij conventioneel verhaal dus ........

Ik vond jarenlang het zwakke broertje op deze plaat en begreep er damaals ook helemaal geen bips van dat ze uitgerekend dat nummer kozen voor The Rock Machine Turns You On maar die tekst is onbetaalbaar.

Ja, die tekst is de moeite waard, en het onderwerp ligt er behoorlijk dik bovenop. Maar qua geluid vind ik het nummer een beetje buiten de boot vallen.

Het hint naar de faux-vaudeville songs met de "wasknijper-op-de-neus 78-toeren-sound" die zo "in" waren in die tijd. Dat soort nummers valt altijd ( een beetje ) buiten de boot. Voor de rest staat er wel meer op wat kwa sound vrij conventioneel is, ik noem bijv. Love Song For The Dead Che, maar dat is zo adembenemend mooi dat het gewoon niet opvalt ........

Het Dorp is ook weer een cover van Jean Ferrat's La Montagne.

Ah dank Herman. Dat wist ik niet!

Mooie plaat. The Garden of Earthly Delights is gecoverd, door Snakefinger op Manual of Errors. In een tamelijk eigenzinnige versie. SNAKEFINGER THE GARDEN OF EARTHY DELIGHTS - YouTube

.. die begint met het intro van Pow R Toc H van Pink Floyd.........

Klopt maar alleen in de video. Niet op de plaat. Ik kende de USOA versie eigenlijk niet. Toen ik die versie pas geleden weer hoorde, hoorde ik iets dat ik kende maar ik wist niet waarvan. Na enig gegoogle vond ik de versie die wel goed kende, die van Snakefinger. Zo leer je nog eens wat.

Ik heb deze muziek vroeger op elpee gehad, kon er niet aan wennen, weer weggedaan, later teruggekocht op cd, maar het bleek nog steeds niet helemaal 'mijn cup of tea'.
Jarenlang heeft de cd in de kast staan te verstoffen. Onlangs heb ik 'm weer eens een kans gegeven en zowaar.... ik denk dat het kwartje eindelijk lijkt te vallen.
Het eerste nummer heeft weliswaar een intro waar ik niet veel mee kan, maar zodra de vocalen erbij komen ('At precisely eight-o-five') grijpt het me bij mijn strot.
Hard coming love is redelijk stevig maar kan ik wel hebben en daarna volgt een hele serie mooie muziekstukken, die pas eindigt bij het slotstuk The American way of love, waar ik maar niet aan kan wennen.
Mijn persoonlijke favorieten zijn vooralsnog de meest conventionele nummers (hoewel het woord 'conventioneel' voor een zo vooruitstrevende elpee wellicht een verkeerde indruk wekt): Cloud song, Where is yesterday, Love song for the dead Che en Stranded in time.
Voorlopig 3,5 ster en wie weet, zit er nog meer in...

Gewoon mijn ding niet helemaal. Een krappe voldoende, want de 'normale' tracks zijn wel OK, maar de experimentele nummers liggen een aardig eind buiten mijn comfortzone.
Het album scoort een 18e plaats in de 100 Greatest Albums of 1968 en 17e in Best Ever Albums 1968.
3*

Tot voor kort was dit me compleet onbekend, maar wat een weergaloze plaat is dit zeg; oprecht blij dat ik dit heb ontdekt!

Ik heb 'm nog maar een paar keer beluisterd (en moet zeggen dat ie met oortjes nog een pak beter binnenkomt), maar ik vermoed dat deze na verloop van tijd zomaar zou kunnen doorgroeien richting de 5 sterren. Momenteel kan ik er nog niet echt verder in detail op doorgaan (ik geniet gewoon te intens tijdens het luisteren), maar dit maakt best een verpletterende indruk, en alle songs lijken net die juiste sound te hebben. Alles valt dus perfect op zijn plaats!

We beginnen met 4,5 sterren.

RIP Joseph Byrd.

Nog geen officieel bericht van te vinden maar gemeld "uit goede bron" op de Stereolab pagina op Feestboek.