Tina Brooks - The Waiting Game (1999)

Met: Tina Brooks (tenor saxofoon), Johnny Coles (trompet), Kenny Drew (piano), Wilbur Ware (bas), Philly Joe Jones (drums)

Tina Brooks spant misschien wel de kroon in sneue verhalen, al is de concurrentie in de jazz moordend helaas. Een veelbelovend saxofonist die, surprise surprise ten onder ging aan heroïne. Maar waar dat bij Chet Baker 40 jaar kon duren, duurde het bij Brooks een jaar of 4 artistiek gezien. In 1961, 28 jaar oud stopte hij met muziek maken. Daarna heeft hij zich in 12 jaar letterlijk doodgespoten. Triest want zeker deze plaat laat een bijzondere potentie horen.

Met name deze plaat is ontzettend goed. Sterker nog: ik durf het bijna een Blue Note klassieker te noemen en twijfel nog tussen de 4 of 4,5 sterren. Mede door zijn korte actieve tijd, de weinige platen die hij opnam en het feit dat deze alleen werd heruitgebracht in de wat meer obscure Connoiseur Series, is deze zo onbekend gebleven denk ik.

Dit is Souljazz van bijzonder hoge kwaliteit. De Blue Note sound is direct aanwezig: het swingt, de stuk voor stuk uitstekende muzikanten, heerlijke solo’s het is er allemaal. Heerlijk om te draaien tijdens het lezen, studeren, autorijden maar ook open minded visite zal je een complimentje geven. Luister naar Dhyana of David The King en je begrijpt wat ik bedoel.

Maar er is vooral iets met Brooks dat de plaat net iets beter maakt. Hij is anders dan anders. Hij speelt met ideeen, is afwisselend, soms verrassend maar heel goed te volgen. Hij speelt zoals ik het voel. Het is net dat beetje meer dan die standaard bop saxofonist. Hij is eigenlijk gewoon beter dan Blue Note melkkoe en tevens veel populairdere Hank Mobley. En zijn geluid ook: bijzonder aangenaam. Niet zwoel per se, maar ook niet hard. Mag ik het ‘smooth’ noemen?

Hij speelt hier ook met een uitstekende band. Philly Joe krijgt de nodige ruimte. Ik hoef verder niet uit te leggen hoe hij dat invult. Maar het is tevens een muzikant die bij draagt aan de soul en swing op dit album. Johnny Coles is een prima trompettist, springt er niet uit maar speelt uitstekend.

Maar de grootste ode moet naar de pianist... Kenny Drew! Huh? Heb ik iets gemist? Heb ik al 12 jaar lang niet goed naar Blue Train geluisterd of was hij tijdens deze sessie gewoon extra in vorm? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat hij mijn nieuwsgierigheid heeft gewekt. Wat een briljante solo’s speelt de man op dit album. Hij springt er niet uit, is niet in your face zoals een Taylor of Tyner. Dat betekent dat hij niet opvalt als dit op de achtergrond draait. Maar luister je naar wat hij doet: dan hoor je een bijzonder originele en creatieve pianist. Drew maakt loopjes, runs die ik nooit eerder heb gehoord. Hij speelt met timing, blues en wisselt constant in ideeën. Een pianist die het eigenlijk verdient verder ontdekt te worden. Vooruit op de lijst er maar mee.

Een plaat en een saxofonist die onterecht zo onbekend zijn. En ik weet zeker dat de liefhebbers van zijn klassieker True Blue (1960) ook deze zeer genietbaar zullen vinden. Die klassieke status komt vooral denk ik omdat die wel in de Van Gelder catalogus voorkomt. Wat me vooral bezighoudt: wat zou hij gedaan hebben, was hij gestopt met drugs? Volgens Michael Cuscuna, producer van Blue Note was het dan een hele grote meneer geworden. Mij had dat niet verbaasd. Lees ook de reviews op allmusic en het is duidelijk: een talent met veel potentie maar helaas...

Geweldige review Soledad. Van ook een inderdaad geweldige plaat. Heb alle 4 Tina Brooks blue-note albums nu op een dubbel cd. Heerlijke jazz.

Ik ga kort maar duidelijk zijn: dit is een heel, héél goeie plaat en komt in aanmerking voor het label "onderschat"... Niet qua (voorlopig) stemmen aantal hier, maar naar mijn aanvoelen wel in de geschiedschrijving.

Eind deze maand een Tone Poet-reissue. Daar kijk ik best wel naar uit, want inderdaad een sterk album.

Nou, de Tone Poet heeft in ieder geval niet bijgedragen aan meer bekendheid voor dit album of Tina Brooks in het algemeen. Noemde ik Freddie Redd's Shades of Redd al een parel in de Blue Note catalogus, deze Tina Brooks mag ook niet onvermeld blijven. Blue Note klassieker als het aan mij ligt, zoals eigenlijk alle 4 de albums van Tina Brooks dat predicaat verdienen.

Deze Tone Poet is trouwens 30 euro op amazon.nl op dit moment. Ik ben overstag gegaan

Top, dat zijn fantastische uitgaven als je de albums nog niet in huis had. Ik heb verdomme al goud geld betaald aan de moeilijk te scoren CD's van Tina Brooks. Helaas, want anders had ik zeker de Tone Poet's opgepikt, maar om ze nu dubbel in huis te hebben... Dus nog steeds geen enkele Tone Poet in huis. Haha.

Sommige platen wil nou eenmaal ook op vinyl. Ik heb inderdaad ook al de cd versie

Feitelijk is er maar één plaat door Blue Note uitgegeven tijdens het leven van Tina en dat is True Blue.

Waarom zette Blue Note toen al die fantastische sessies op de plank (zie ook Lee Morgan)?

Vanaf 1980 werden zijn andere Blue Note-sessies (waaronder ééntje met Jacky McLean) heruitgegeven. In 1985 was er door Mosaic wel een boxset uitgegeven met de 'vier studioplaten' van Tina.

Hoedanook kan dat niet uitbrengen van iemands werk wel zorgen voor een rotgevoel met alle gevolgen vandien. Maar dat is een gok van mij.

Blijft over dat wij nu in 21ste eeuw zijn volledige werk tot ons kunnen nemen. En ik ben echt erg onder de indruk van de schrijf- en spelkunsten van Tina. Zijn sound, frasering en timing staan mij ook aan.

De reden is dat er een overvloed aan sessiemateriaal opgenomen is en vervolgens wordt er uit deze overvloed de op dat moment beste commerciele keuzes gemaakt. Ik hoef je niet uit te leggen dat de jazzopnames in die jaren totaal anders verliepen als bij een gemiddeld pop of rock gezelschap. Men zet een aantal (niet altijd stabiele) talenten bij elkaar, je zet de band aan, en hoopt op een magisch resultaat..
Blue Note kiest uit deze sessie's commercieel interessant materiaal, mooie verpakking erbij, en hopen dat het goed verkoopt. Het zou mij ook niet verbazen als er bewust schaarste of een mythe gecreëerd word door Blue Note. Kun je het later uitbrengen als "lost sessions" oid.



Ik weet niet in hoeverre de muzikanten uitbetaald kregen voor de albumverkoop. Misschien kregen ze per sessie betaald... Ik zal het eens opzoeken. Blue Note was een soort jazz fabriek. Ze hebben ook ontzettend veel titels in die tijd uitgebracht.

Overvloed en commerciële belangen dus. De naam Tina Brooks verkocht in de jaren 60 waarschijnlijk niet genoeg. Na zijn vroege overlijden en erkenning van zijn talent was de markt er wel en werden er even wat sessie's van de plank gehaald... hoesje, verhaaltje erbij.... vinyl of andere speciale uitgave (want daar betaald met goud voor) en laat het geld binnenstromen.... Daar kun je inderdaad een rot gevoel bij hebben maar zo rolt de wereld.

Ik heb mij als liefhebber ook verbaast over het geweldige materiaal wat er allemaal op de plank heeft gelegen en waarschijnlijk ook nog wel ligt. Vanuit de visie van de platenmaatschappij is het echter niets meer of minder dan een financieel zeer lucratief appeltje voor de dorst.