Fred Wesley and the J.B.'s - Damn Right I am Somebody (1974)

fantastisch, zie mijn bijdrage bij Soul-album van de week

Oei oei oei, damn right this is somethin'! Wat een lekker plaatje zeg. Het swingt en funkt aan alle kanten, zelfs aan de voorkant. Moet je kijken zeg, die hoes. Ik laat 'm nog ff op me inwerken, maar dit wilde ik alvast kwijt.

De stem van James Brown vervangen door de trombone van Fred Wesley geeft de muziek toch al meteen een ander feel mee. Dit album komt natuurlijk overduidelijk uit hetzelfde kamp, maar funk uit het James Brown-kamp, daar kan je toch moeilijk iets op tegen hebben.
Hier lijkt wel meer geëxperimenteerd te worden met stijkers en synthesizers, wat niet zo gek is gezien de tijdsgeest. In de ene song werkt dat al wat beter dan in de andere, maar overall is het eindresultaat zeer geslaagd. De intro's, hoewel niet noodzakelijk, zijn ook telkens leuk gedaan. Enkel spijtig dat al dit lekkers wordt afgesloten met een slappe hijg-cover van 'You Sure Love to Ball'.

Feestelijk album, waar de nadruk niet op de zang maar op de instrumentaties ligt. De zang zelf - die natuurlijk wel aanwezig is op de plaat - vind ik ook eigenlijk meteen wat minder. Het valt in het niet bij de instrumentaties en dus hoor je het slechts wat op de achtergrond. Het verveelt zeker niet, maar de zang blijft zeker niet bij. Gelukkig zijn de instrumentaties - behalve alleen nadrukkelijk - ook op een mooie manier aanwezig.

Bij James Brown vind ik de nummers vaak erg funky, maar tegelijkertijd ook erg lang duren en teveel herhaling bevatten. Dit funky album van Fred Wesley & The JB's bevat voor mij hetzelfde probleem; maar gelukkig in mindere mate. Het is een feest om alle samples terug te horen, de muziek zelf is goed tot erg goed, maar het kabbelt soms net iets teveel door. De trompetten hadden soms nog iets nadrukkelijker aanwezig mogen zijn. Op Make Me What You Want Me To Be vind ik de trompet erg lekker. Ook Blow Your Head blijft erg goed; net als P.E. nr. 1 trouwens.
Al met al vind ik dit een erg funky album, maar ik kan het album niet met repeat op luisteren.

Ik kende eigenlijk nog geen album van de JB´s. Maf eigenlijk, want mijn favoriete nummer van James Brown is al zo lang als ik mij herinner "Doin´ it to Death", wat eigenlijk vooral een JB´s nummer is.

Mijn verwachtigen voor dit SAvdW was dan ook hoogespannen. Ik verwachtte briljante funk en die kwam gelukkig ook. Mooie natuurlijke ritmes met lekkere instrumenten; funky gittaar en vooral Fred Wesley dus (goed puntje van principal2000 - had nog wel wat meer gemogen), De primitieve synths bij Blow Your Head zijn ook precies ruig genoeg.
I'm Payin' Taxes, is een gezellige chaos, met breaks (een fraaie overgang op ander akkoord, stukjes rap verderop). Niet helemaal kloppend, en het spoken word is qua tekst ook wel wat slapjes, maar het blijft wel ontzettend funky.

Daarna wordt het album geleidelijk aan minder. Same Beat begint briljant, maar blijft een beetje in de belofte hangen. Het nummer daarop zou volgens de aankondiging een soort Doin´it to Death´-vervolg moeten zijn, maar haalt dat toch op geen stukken na. Iets minder dus dan de eerste 3, maar de sfeer blijft er toch wel in zitten.

Na het 5e nummer is het wel echt klaar met de pret. Going to Get a Thrill gaat ten onder aan onbeheerste synths en de andere twee zijn liedjes die het beste achterwege hadden kunnen blijven.

Samen met de intermezzo´s (leuk, maar na een paar beluisteringen te veel van t zelfde), de toch wel aandoenlijke quasi nonchalance in de raps én alle al genoemde gebreken is dit album ver van de perfectie verwijderd.
Toch is mijn samenvattend oordeel positief. Dit is de funk zoals die kennelijk moet zijn. Ik heb een hele stapel Funkadelic-albums en die zijn ook nooit schitterend van begin tot eind.

Goede keuze van Osiris Apis dus wel, die daarmee terecht licht werpt op deze band: te weinig stemmen in relatie met de meerwaarde voor het genre.

Inderdaad een goede keuze, ben zelf sinds kort alle nevenprojecten van The JB's aan het ontdekken en Fred Wesley is daarbij één van mijn favorieten. Ik volg ook sq's vergelijking met Funkadelic. De onweerstaanbare grooves vormen niet altijd even evenwichtige songs, maar het eindoordeel is bij mij ook meer dan positief. De liefhebbers moeten zeker ook Fred Wesley's werk met The Horney Horns (A Blow for Me, A Toot to You )opsnorren, zeer de moeite!

Damn Right is perfect: Maceo, Fred Wesley, JB, Johnny Griggs etc. Het eerste nummer is meteen 'n classic. De funky gitaar-riff, de solo's van Maceo en Fred en natuurlijk de percussion van JG. Erg strak. Dan 't creatieve Blow your Head. De spacy old school keys, 't solide drumwerk en Fred. I'm paying Taxes met de wazige, freaky acapella breaks en dan de beat, super! Dit is funk 101. Na deze redelijk drukke, maar goede plaat, komt Same Beat. De hypnotiserende beat (het drumwerk, sax, de lichte synth) is erg goed. Zelf vind ik de hele take, t/m part 3, zeker de moeite waard. De JB's maken gebruik van fragmenten, I am somebody!. Ik heb dit op geen enkel nummer voor '74 gehoord. Dan If you don't, goed maar ivm de reeds genoemde songs niet echt noemenswaardig. Ik vind Going to get a thrill met Hank Ballard damn funky maar ik kan me voorstellen dat sommigen de synths te overheersend vinden. Toch gedurfd, de plaat zit verder perfect in mekaar. Dan komen twee softe nummers die ik niet op deze lp vind passen. De lp is 'n classic, *****