Yellow Magic Orchestra - Solid State Survivor (1979)

Het Japanse antwoord op Kraftwerk met in de gelederen Ryuichi Sakamoto. Erg goed ook en verplichte kost voor de hedendaagse electrofreak.

Briljant antwoord. Een van mijn favorieten 4.5*

wanneer zet je in hemelsnaam zo'n plaat op?! kan niks bedenken... misschien leuk als intro voor lingo ofzo?

loll

Ik vind Absolute Ego Dance een heerlijk nummer, ga hier maar eens achteraan.

Zo'n plaat zet je op als je in een gekke bui bent en iets anders wil dan muziek die in Europa of in Amerika wordt gemaakt. Het feest begint al met die idioot ogende hoes, wat voor mij Japanse humor is ten top. En dan de muziek, die is lekker uiteenlopend, voor ieder wat wils. Kortom; schenk wat in en maak er een feestje van.

Gisteren dit snerpende electro album nog eens beluisterd. Wat mij betreft het beste van YMO. Het nummer Rydeen is kenmerkend, wat opvalt is de enorme snelheid van het nummer (in 1979!) daar was de Europese Electro en industriële afgeleiden van kraftwerk tot Cabaret Voltaire toen nog niet aan toe. Met de zang blijft het behelpen, want dat is meer schattig dan dat het iets toevoegt. Samen met het debuut en Technodelic drie verplichte albums voor de computer en electro freaks wat mij betreft.

Vorige maand ontdekt, nadat ik al een tijdje Haruomi Hosono op het spoor was. Vrolijker dan Kraftwerk. Doet het goed bij lopen of fietsen. Te gekke Beatles-cover, Day Tripper, voor mij nog altijd de enige manier om beatles te verteren

PS: Haruomi Hosoni - Paraiso (1978)
Niet vertegenwoordigd op musicmeter, wel een aanrader.

Twee paden brachten mij alhier:

Lost in Translation OST->Happy End->Hosono->YMO!
Tony Takitani OST -> Sakamoto -> YMO!

Nog voordat ik mij aan Kraftwerk heb gewaagd (ik zit er al jaren mee in m'n hoofd) dus de Japanse tegenhanger geluisterd. En met plezier! Vooral de eerste drie a vier nummers zijn ijzersterk! De Beatles cover is ook genietbaar. De rest doet me vooralsnog minder. Maar nu ben ik wel meteen ook erg benieuwd naar Kraftwerk, en naar nog meer Sakamoto, en zo gaat de zoektocht verder en verder tot de dag dat ik sterf.

Duidelijk minder dan het uitstekende debuut en dat komt vooral door die Beatles cover die ik behalve dat ie totaal mislukt is ook nog compleet overbodig is. YMO gaat hier ook te veel op de poppy toer. Wilde waarschijnlijk een groter publiek bereiken.

Eindelijk staat de catalogus van YMO dan ook op Spotify. Eindelijk eens de albums volledig kunnen beluisteren.

Diverse nummers van dit album had ik ooit op een cassettebandje maar heb ik al bijna 30 jaar niet meer gehoord. Absolute Ego Dance en Behind the Mask.

De cover van Day Tripper zak wel door het ijs, maar ik hoor wel wat synth geluiden en patronen die ik ook ken van Gary Numan.

Ook in het nummer Solid State Survivor hoor ik een synth geluid/patroon dat veel lijkt op iets wat op Jeff Wayne - The War of the Worlds (1978) werd gebruikt.

35 jaar geleden, toen ik de Synthpop ontdekt had, zou ik meteen 4* aan het album gegeven, nu iets voorzichtiger met 3,5*

PS vooruit na de tweede beluistering dan toch 4*

Vrij uitzinnig Elektro plaatje dat me eigenlijk best kan bekoren.Ik kon Yellow magic orchestra eigenlijk alleen van naam en had best zwaardere kost verwacht maar dit is een lichte en vrolijke sound waar volgens mij Depeche mode ten tijde van Speak & spell goed naar geluisterd zou kunnen hebben.
Niet dat ik deze muziek nu al te vaak zal opzetten maar dit zit vrij goed in elkaar.
Vooral Rydeen is fantastisch.