Uri Caine - Moloch: Book of Angels Vol. 6 (2006)

Mensen, je hebt ze in vele soorten en maten. Sommigen vieren hun erotische escapades bot op honden of paarden, anderen verminken zichzelf louter voor het plezier en nog anderen willen na het beleven van een ultiem kunstwerk niets dan eenzaamheid en een donkere kamer, om in een heftig snikken uit te barsten. Hoe moet de maatschappij reageren op deze categorie van klinisch depressieven en gestoorde jazz-liefhebbers – moeten zij in therapie? Of zal men ‘Moloch, Book of Angels’ veiligheidshalve uit de rekken nemen? Het had me in elk geval veel tranen bespaard – maar of ik daar echt bij gebaat was geweest...?

De artiest, moet die nog voorgesteld? Uri Caine is een muzikale duizendpoot die zijn voorliefde voor klassieke muziek niet onder stoelen of banken steekt. Zijn herwerkingen van Bach, Beethoven, Wagner, Mahler en Schumann zijn (niet onterecht) de hemel in geprezen, maar wat is het publiek toch klein voor deze humoristische transcripties. De man is dus genoodzaakt om tegelijk andere paden te bewandelen, paden waar men toch iets van munt uit kan slaan. Met Bedrock heeft hij een experimentele fusion-band op zijn conto, en enkele jaren terug speelde hij loepzuivere avant-garde met onze vaderlandse bigband ‘Flat Earth Society’. Maar daarmee hebt u nog niet alles gehoord: zijn Duitse label 'Winter & Winter' helpt musici met nieuwe ideeën aan de bak en brengt regelmatig interessante releases uit. Een held, een God, denkt u – ik stel u teleur: achter de mythe zit een schriel mensengedaante.

Heeft iemand met zoveel bezigheden wel nog tijd voor zichzelf, voor spiritualiteit, voor religie? Wat Uri Caine met John Zorn’s ‘Moloch – Book of Angels’ doet, bewijst van wel: in elk nummer weet hij een transcenderend gevoel te pompen, hij is als het ware een verlengstuk van de mens in contact met God. Verlangen, liefde, pijn, melancholie, om kort te gaan alles wat ons menselijk bestaan zo overdonderend “humaan” maakt, het zit er allemaal in. Uri Caine heeft het in wezen niet over Goden, maar over dat andere "transcenderende": onze eigen geest, onze existentie. De man vertelt heel lyrisch al wat op zijn eigen hart ligt in 19 briljante segmenten - een autobiografie van een genie, als u wilt. De herkenbaarheid is nijpend, maar evenzeer exalterend. Plots zijn alle mensen (van gelijk welke soort of maat) één. Met ‘Moloch, Book of Angels’ legt Uri Caine de vinger op “het universele”. Hulde.

Wie nu nog niet overtuigd is vraagt zich misschien af hoe het allemaal klinkt; en of het album in se wel onder “jazz” in de kast hoort, in plaats van naast de Gregoriaanse gezangen. Ik kan u, profetisch als ik ben met de eerste review bij dit album, een hart onder de riem steken: jazz is nooit ‘jazzyer’ geweest dan hier. Uri Caine laat ons sidderen, schudden en beven, ontpopt zich tot een virtuoos eerste klas, maar nergens verliest hij dat essentiële gevoel uit het oog dat jazz tot jazz maakt. Dit is groot.
Kom, laten wij aanbidden.

De muziek heeft alvast een hele mooie compositie. Het spel is eveneens indrukwekkend. Dit moet ik meer beluisteren. Ik wil de versie van Masada ook wel eens horen.

Die vat ik even niet.

Als ik me niet vergis heeft John Zorn's band Masada met Dave Douglas en dergelijke hier ook een uitvoering op gemaakt. Dus... Ik heb benieuwd hoe die uitvoering (met meerdere instrumenten) klinkt.
Maar er blijken meerdere Book of Angels uitvoeringen te zijn. Zijn het variaties of vergis ik me?

Daar weet ik niets van (interpretatie door Masada (Quartet)); volgens mij haal je wat dingen door elkaar. Book of Angels is Masada Book 2 en elke Book of Angels bevat een x-tal originele composities, allemaal door Zorn gecomponeerd en door verschillende artiesten uitgevoerd. Tot dusver waren dat onder meer Mark Feldman & Sylvie Courvoisier, Jamie Saft Trio, Masada String Trio, Erik Friedlander en Marc Ribot (en zo nog een paar). Elke release is dus compleet anders in geluid en in composities. Daarbij is Dave Douglas volgens mij op nog geen enkele Book of Angels te horen, in ieder geval niet als main credit.

De band 'Masada' heeft er inderdaad geen gemaakt, maar Volume 3 in de 'Book of Angels'-serie werd opgenomen door het 'Masada String Trio'.

En ik geloof inderdaad dat Dave Douglas nergens deelneemt, maar ik kan me vergissen.

Precies (zoals ik ook al zei), maar daar zit Dave Douglas (uiteraard) niet in (het is immers een String Trio); maar wellicht komt daar de verwarring vandaan. De plaat van Masada String Trio (Azazel is dat dus) is overigens echt práchtig, samen met die van Feldman & Courvoisier, Jamie Saft Trio en Friedlander mijn favoriet. Sowieso echt een fenomenale serie dit.

Ok, ik wist niet dat het om strijkers ging. Ik dacht dat de originele Masada-band er eveneens een versie op speelde. Mijn excuses hiervoor.
Goed dan ga ik ook maar eens op zoek naar die anderen. Is deze serie ook op vinyl verkrijgbaar (en nog beschikbaar)?

Haha, dat behoeft toch geen excuses.

Overigens niet op vinyl beschikbaar, enkel op CD (maar wel makkelijk verkrijgbaar).

Had je post niet goed gelezen, maakt de mijne inderdaad nogal overbodig... Moet zelf dringend op zoek naar de andere delen uit de serie. Ken je deze niet, sxesven?

Heb deze al weleens een paar keer opgezet, maar nog niet afgeluisterd. Ik vind hem wel prettig, maar voorlopig pakt 'ie me nog niet zoals enkele andere werken dat wel deden. De favorieten komen keer op keer voorbij alhier en met die vier platen is het al zeer goed vertoeven, haha. Die kan ik sowieso allemaal aanraden! De Feldman & Courvoisier plaat is mijn favoriet (zie ook mijn top 10), maar de platen van Jamie Saft Trio, Masada String Trio en Erik Friedlander mogen er niet veel voor onder doen. Vooral als je de wat klassiekere uitvoeringen wel kan waarderen (waar het instrumentatie betreft, het blijven toch Zorn-composities en soms vrij avant-gardistische werken) zijn dat stuk voor stuk meesterwerken. Feldman & Courvoisier is viool en piano, Jamie Saft Trio piano, bas en percussie, Erik Friedlander cello en Masada String Trio (verrassing ) een string trio met daarin Greg Cohen op bas (ook in Jamie Saft Trio), eerdergenoemde Feldman op viool en eerdergenoemde Friedlander op cello. Fenomenale werken, stuk voor stuk!

De rest is overigens ook allemaal de moeite waard, maar sommige liggen mij persoonlijk dan stylistisch wat minder (Ribot, Koby Israelite).

Er klopt werkelijk geen hout van de tracklist hierboven. Er staan toch echt 19 nummers op dit album en bovendien in een totaal andere volgorde dan er nu staat vermeld. Aanpassing is onderweg.

Erg fijne piano jazz overigens, plaat duurt alleen net wat te lang. Krappe 4.