Nadat Bruce Gilbert en Graham Lewis, ex-leden van postpunkgroep Wire, in juli 1980 onder de naam Dome avant-garde/industrial maakte op een
titelloos debuut, volgde al drie maanden later opvolger
2.
Alsof je een donkere fabriekshal binnenloopt, die nu wordt gebruikt voor kunstzinnige experimenten. Het is er bovendien koud en ondanks mijn dikke winterjas word ik niet warm. Het zit 'm in de kilte van de muziek, al valt het met de instrumentale opener
The Red Tent I dankzij een synthesizer nog wel mee; het lijkt wel de soundtrack bij een thriller. Monotone zang in
The Red Tent II, op een eenvoudige drumcomputer, brommende dronegeluiden, plus vervormde gitaar en bas.
Op
Long Lost Life klinkt zowaar iets als een herkenbare gitaar. Gedurende 196 seconden wordt een stijgend akkoordenschema van drie akkoorden herhaald, gecombineerd met spraakzang.
In
Breathsteps ondefinieerbare, kille industriële geluiden,
Reading Prof. B doet iets dergelijks met een hoofdrol voor een lome basgitaar. Kant 2 behoudt die sfeer dankzij
Ritual View,
Twist Up en soundscape
Keep It. Net als bij de voorganger onthoud ik mij van een stem: ik heb het koud en verlang naar warmte.
Dan is daar de volgende fabriekshal, eveneens verduisterd. Die van april 1981, waar mijn muzikale reis mij vanuit post-new wave brengt bij
A Certain Ratio en album
To Each....