A Certain Ratio - To Each... (1981)

Nog helemaal geen berichtjes bij deze post-punk klassieker

Uitgebracht in 1981 onder de vleugels van het gekende Factory label (Joy Division, New Order,...) en geproduced door de legendarische Factory-producer Martin Hannett (Unknown Pleasures en Closer!!!) en wederom een parel uit het beste muziekjaar allertijden! 4,5*

Yes! Freddze heeft alweer een 81-er gevonden!!

Hoe verhoudt dit zich tot Joy Division freddze? Of is het een ander kopje thee?

DIt lijkt wel een Joy Division tribute.

(sorry als ik voor m'n beurt praat )

Is het zo erg?

81 is inderdaad met verre voorsprong het beste muziekjaar.
Dat jaar hebben velen schijnbaar het licht gezien.

Je mag gerust voor je beurt praten, tondeman! En ja,... zoals je zegt, Joy Division invloeden zal je hier ongetwijfeld wel in terug horen (kan ook niet anders met Hannett als producer) en ook natuurlijk veel overeenkomsten met Section 25, natuurlijk.
Always Now is immers ook geproduceerd door Hannett, ook al een plaat uit 1981!!!

Maar deze plaat is toch vooral speciaal door die funky touch

@ orbit: Zoals ik ook al geopperd heb in het 'Jaren 80 albums KO'-topic doet dit album mij soms een beetje denken aan een andere parel, Advantage van de band Clock DVA.
Al is die meer avantgarde, terwijl dit duidelijk post-punk is. Ik zou To Each... nog het beste kunnen omschrijven als postpunkfunk

Maar ik zag in een berichtje van jou bij Advantage dat je toch wat moeite had met die trompetten enzo (je bent duidelijk meer te vinden voor de industrial stijl die Clock DVA later opging). Wel, hier zou je misschien hetzelfde probleem mee kunnen ondervinden, vermoed ik... Nu, het zijn beide ongetwijfeld platen die moeten groeien. Dat was trouwens ook bij mij het geval. 'K Had ook wel een aantal luisterbeurten nodig eer mijn nikkel echt viel.

Hannett's producties kenmerken zich doordat ze van alle franje ontdaan zijn: vrij kaal, wel spacy en veel effecten - documentaire op BBC over Factory - een paar maanden geleden - was wat dat betreft heel informatief.

ACR: vrij kaal, funky geluid - live heel sterk. Ze zijn (ze bestaan nog steeds volgens mij) veel minder op gitaar en ook synthesizer gericht dan andere bands van Factory; Gang of Four is ook wel funky, maar meer op gitaar gericht. Vergelijkbare bands bijv. Medium Medium (op Statik) en andere bands op dat label.

ACR: Shack Up was hun grote hit - helaas, niet op dit album.
Ter info: Soul Jazz Records (London) heeft o.m. deze plaat en een compilatie van ACR opnieuw uitgebracht, ook op vinyl.

Na een paar keer te zijn getipt door Freddze dan eindelijk eens deze plaat beluisterd. En gelukkig maar, want het bevalt meer dan prima.

De eerste keer dat ik van A Certain Ratio hoorde was toen ik de film 24 Hour Party People zag. ACR had de eer het eerste concert in de Hacienda te mogen geven en dat werd een trieste bedoening: hun manager was zo ongeveer de enige aanwezige bezoekers. Met de Hacienda kwam het later wel goed, maar ik ben altijd blijven denken dat ACR een of ander slecht bandje uit die tijd was...

Tot vandaag dus. A Certain Ratio klinkt behoorlijk funky, een beetje als de vroege LCD Soundsystem (alle singles voor hun eerste album), The Rapture, etc. Postpunkfunk inderdaad. Voor mij is dit album wel een blijvertje, ben blij dat ik hem eindelijk 's beluisterd heb.

Ik zie trouwens dat een van de bandleden later is overgestapt naar Quando Quango (waar nog weer later M-People uit voortkwam), die een van mijn favoriete Factory-platen hebben gemaakt.

@Herman - je draait dit - en Quando Quango - toch wel van vinyl?

De Nederlandse frontdame van Quando Quango (Gonnie...) is nu senior lecturer musicology aan een Engels college.

Nee, niet van vinyl. Voornemen voor 2008: nieuwe boxen, want de vorige zijn overleden. Ik draai de laatste tijd alleen muziek via de computer(boxen/hoofdtelefoon) en ik kan mijn platenspeler daar volgens mij niet op aansluiten.

Sfeerbeelden van toen en nu.

En nog wat oudjes:

Shack Up

(prachtig met die door Tony Wilson bedachte outfit)

Back to the Start

And Then Again

Forced Laugh

(gruizig beeld en geluid; anders dan de album-versie, vraag mij af waar deze vandaan komt)

Heb de lp maar de kwaliteit is niet zo goed. Zoek dus de cd maar waar?? Lijkt in NL niet meer te krijgen.

Ik heb de lp dubbel, als je geïnteresseerd ben (pm me dan); cd is thans out of stock bij Soul Jazz Records in Londen - Soul Jazz Records — Search - souljazzrecords.co.uk - die doen ook mailorder; lp is (incl 12") wel nieuw verkrijgbaar bij hen.

Een 1:1 mix van Joy division en Talking heads. Toch klinkt het wat gedateerder dan beide. Uitschieter is de lange afsluiter Winter Hill.

Toen deze elpee net uit was, huurde ik 'm bij de bibliotheek en stond-ie op een cassettebandje. Jaren later kocht ik het album tweedehands, in een prachtige originele Engelse persing. Op en om deze plaat hangt een aparte sfeer, die ik nog steeds niet kan duiden. En die me elke keer een goed gevoel geeft wanneer ik 'To Each...'op de draaitafel leg. Muziektijdschrift Vinyl sprak destijds van een enorme vulkaaneruptie die de plaat teweegbrengt. Ik geef ze nog steeds gelijk!

Inderdaad funkymusic op het randje van een vulkaanuitbarsting vergeet vooral niet om hard weg te rennen naar je medicijnenkastje voor een handje anti-depressiva die heb je echt wel nodig

Dat heeft voor jou zo aan je avatar te zien geen zin meer. Je hangt al.

Aangeboden de originele LP; Wie maakt me los!

Daar is een apart topic voor - gebruik alleen wel gangbare taal, want anders ga je weer stuiteren van alle SM-slaafjes die ook je voeten willen komen likken

... een bard gaat nooit in bad...

Nog steeds een verschrikkelijke sleeve ..Factory onwaardig. Je wist niet wat je hoorde toen dit verscheen. Stonede Martin Hannett postpunkfunk. Dansbaar keer nul, maar wel funky as hell. Nog steeds een aparte LP en nog vaak op de draaitafel (en in de CD-speler) te vinden. Pas bij I'd Like To See You Again en de singles die daaraan vooraf gingen werd het allemaal toegankelijker. Met die nieuwe loudnesswar reissue van dit album opnieuw weer aan het draaien. Blijft een geinig album.

Gaaf album, waarbij Winter Hill tot nu toe het meest blijft hangen: een jaren 80-nummer van een kleine dertien minuten van een post-punk/new wave band, maar dit nummer is eigenlijk gewoon een vorm van techno. Tegenwoordig kennen we dit als Jon Hopkins

A Certain Ratio - Houses In Motion (Official Video) - YouTube

Bewerkte cover van Talking Head's 'Houses in Motion'. Een bewerking van een originele opname uit 1980 met Martin Hannett als producer. Het was de bedoeling dat het nummer door Grace Jones zou worden ingezongen. De zang van Jez Kerr was als "guide vocal" bedoeld. De opnames met Grace Jones zijn echter nooit voltooid.

Vandaag op Facebook van deze band gehoord. Mooi met linkje naar muziek. Klinkt goed hoor.

Van de fabriekshal waar ik album 2 van Dome beleefde, loop ik een volgende in. Het is er bijna net zo donker maar hier klinken andere ingrediënten, die op papier onmogelijk samen kunnen gaan. Op papier.
We blijken ons in april 1981 te bevinden. Ik hoor een deel funk, een deel zang op de wijze van Ian Curtis, veel ruimte voor de basgitaar met daarop een flangereffect, blazers die achterin de hal hun ijle geluiden brengen waarvan de echo's langs de kale wanden klinken, plus soms luide Latin percussie.
De muziek is ontoegankelijker dan die van debuut The Graveyard and the Ballroom. Er kan volop gedanst worden met Back to the Start en Winter Song als sterkste voorbeelden daarvan, eenmaal slaat de balans uit naar postpunk, te weten in Choir. Toch wil het niet vrolijk worden. Beklemmende, avant-gardistische postpunkfunk.

Muziek voor de liefhebbers, met mijn voorliefde voor gitaren en synthesizers minder van mijn gading. Desalniettemin knap hoe schijnbaar onmogelijk te combineren elementen wel degelijk samengaan.

Volgende halte op reis door de new wave van 1981 is van het Nederlandse Gruppo Sportivo en Pop! Goes the Brain.