Louis Sclavis & Ernst Reijseger - Et on Ne Parle Pas du Temps (1995)

Ik heb deze nu tweemaal gehoord. Sclavis is hiermee voor mij een vaste waarde geworden (was eerder jazz-album van de week en dat vond en vind ik nog steeds een van de beste uit de reeks). Maar die Reijseger kan er me ook wat van, zeg! Zo hoorde ik het nog niet in de jazz; mooie arrangementen, maar met een 'klassieke kwaliteit' zeg maar. Het is voor het eerst dat ik een album hoor waarbij ik dat geluid 'van jazz naar klassiek' geslaagd vind. Of hoort deze nu juist weer niet tot de Third Stream (leest 'avantgarde' bij het genre)?

Hoe het ook zij, twee topmuzikanten die elkaar ook nog eens geweldig aanvullen. Fijn album, met evenwel een weinig inspirerende opmaak (zowel hoes als tracklist zijn weinig uitnodigend, om maar niet te zeggen afstotelijk).