Sacramentum - Thy Black Destiny (1999)

De derde en laatste langspeler van Sacramentum. De drie albums kwamen vlak achter elkaar, maar in tegenstelling tot het debuut, de cultklassieker, is er geen haan die naar de laatste twee kraait. Alhoewel de luttele 10 stemmen op het debuut ook niet van veel gekraai getuigen. In zekere mate begrijpelijk dat de laatste twee albums onderbelicht zijn, want de melodieuze, sfeervolle Dissection black metal magic hoor je alleen op het debuut terug. Niet dat de invloeden op dit album verdwenen zijn, maar de muziek ademt weinig sfeer uit. De albumhoezen zijn de visuele analogie. Toch zit het gitaarwerk goed in elkaar met voldoende afwisselingen en aandachtstrekkertjes. Geen grote verrassingen, maar wel lekker. De zanglijnen zijn minder interessant en neigen soms naar beuken. Naast de anonieme productie wordt daarmee dus weinig sfeer geschept.