Don Cherry - "Mu" First Part (1969)

Nam hij zijn voorgaande albums nog op met een uitgebreide schare personeel, hier neemt hij genoegen met enkel de begeleiding van zijn vaste drummer Ed Blackwell. Zelf gebruikt hij zijn trompet, fluit, piano en af en toe wat percussie en vocalen. Het concept resulteert in een bijzonder intiem en persoonlijk album. De anti-virtuoze instelling van Cherry en Blackwell (een leek zou het amateurmuzikanten noemen) werkt hier wonderen. Je waant je af en toe om het kampvuur bij een stelletje inboorlingen van een of ander uitheems eiland. Werkelijk een uniek jazzalbum. Dit omdat het zo los staat van de rest van de jazzwereld.

Het voornoemde anti-virtuoze spel was destijds trouwens niet erg in de mode en het album werd daarom nogal lauwtjes ontvangen onder de jazzcritici, maar inmiddels is dit ook onder jazzconnoisseurs een klassiekertje.

Haha, dit verhaal is nu dus drie keer te lezen.
Ach ja, gelijk heb je, interessante info voor de niet-kenners. En elke (free) jazz liefhebber zou dit eigenlijk in zijn collectie moeten hebben.

Ik raad wel aan om het 'verzamelwerk' "Mu first part / Mu second part" aan te schaffen; beide fenomenale platen op één album. Daarnaast kost het nog geen tientje.

O, haha ja, nu je het zegt. Ik kreeg een attent pm'etje van eazyfan waarin stond dat de samengevoegde versie werd verwijderd en (correct) vervangen was door de beide originele uitgaven, en of ik het bericht misschien bij één van deze wilde plaatsen. Omdat ik niet echt kon kiezen bij welke van de twee ik het moest zetten, heb ik het maar bij allebei gezet. Mar nu blijkt dat de samengevoegde reissue helemaal niet is verwijderd. Nou ja, kunnen de mensen in ieder geval niet om mijn lapje tekst heen bij Mu.

Inmiddels heb ik de samengevoegde versie wel verwijderd, dus je bericht is nog maar op twee plekken te lezen. Dardan's recensie heb ik hierheen verplaatst, ik hoop dat dat okay is (anders hoor ik het snel genoeg).

Edit: recensie van Eazyfan verwijderd op verzoek en ook de daardoor niet meer relevante reacties verwijderd.

Mu Part 1, altijd al mijn favoriet geweest bij de compilatie waarvan ik dacht dat het gewoon een dubbel-LP was, jammer genoeg is het dat niet. Hier wordt naar mijn mening echt goede Jazz gemaakt, Don Cherry bewijst met dit album als trompetist en componist gewoon een parel uit de Jazzwereld te zijn. 5 composities die stuk per stuk gewoon bijzonder geslaagd zijn, als extra hanteert de man hier meerdere instrumenten: fluit, piano en percussie, nog een bewijs van de man zijn veelzijdigheid als je het mij vraagt .

Zelden zo'n Jazz tegengekomen als dit, persoonlijkheid is volgens mij de kracht van dit album, niet zozeer dat de nummers zo persoonlijk zijn qua titel, maar het feit dat de man zijn eigen Free Jazz hier speelt met zijn vaste drummer zorgt voor een warme en intieme sfeer waar ik zo van geniet. Wat ik misschien wat mis is wat variatie via piano in de gewone nummers met af en toe vocalen, máár dit waren dan ook geen echte kenmerken van deze man, dat waren toevoegingen op de "Dubbel-Lp", ergens heeft het feit dat dit dat niet is een groot voordeel en groot nadeel voor me. Maar daarover zal ik net zoals over de nummers hier op dit album niet uitwijden. De nummers zijn stuk per stuk gewoon parels en PUUR Don Cherry als je het mij vraagt, ook al heb ik de man nooit gekend en was dit mijn eerste album, ergens kan ik me toch voorstellen hoe dit album moet geweest zijn voor hem qua uiting, alsof hij écht wat wou maken waarmee hij zich aan de wereld wou weergeven.

Betoverende melodieën en magnifiek samenspel, het blijft vreemd hoe mensen die beide delen bestemmen de beide delen een even hoge stem geven, hoe in hemelsnaam kan dit? 38 min van magie Die man kon toveren met zijn trompet Als Bamboo Night van deel II erop had gestaan, was dit nog wat beter geweest, wel ten koste van de lengte van dit album die naar mijn mening perfect is, ah de man had gewoon téveel goede nummers. Dit album is quasi perfect zoals het is, maximale score welverdiend!

Voor mij een topper uit de 1.000. als zit ik nog lang niet tot dat aantal gekende Jazzalbum natuurlijk .

O verdikkie, daar zeg je zoiets. Deel 1 is inderdaad een stuk beter. Ik had hier nog niet eens bij nagedacht. Nou ja het was ook vrij laat. Ik zal ze allebei nog eens draaien voor een goede aanpassing van mijn score.

Wat een heerlijk intiem en eenvoudig werkje levert Don Cherry hier weer af. Na het geweldige en energieke Symphony for Improvisers maakt hij nu iets veel kalmer dat toch weer minstens even sterk is. Stiekem moet ik ook toegeven dat hij eigenlijk mijn favoriete trompetter is geworden en dat ik hem eigenlijk liever bezig hoor dan Miles. Hij is gewoon ietwat inventiever naar mijn mening, zijn muziek is spannender, intrigerender en raakt me gewoon meer. Zeker op dit album waar hij enorm veel vrijheid geniet laat hij mooie dingen horen, en niet alleen op zijn trompet.
In Omejelo bijvoorbeeld schept hij door gebruik te maken van een fluit een enorm ontspannen en relaxt sfeertje dat me een beetje doet denken aan een oude indianenstam die ergens door het oerwoud zwerft en eventjes zijn kamp heeft opgeslagen om wat muziek te maken.
En in Terrestrial Beings blijkt hij dan weer tot mijn verbazing piano te kunnen spelen en nog goed ook!
Op die manier is er ondanks de erg simpele line-up een zekere variatie op dit album aanwezig waardoor het steeds erg boeiend blijft. Zo speelt die drummmer ook een paar erg aardige solo's die ik wel weet te smaken.
Die Don Cherry, ik hoor hem erg graag bezig.

Met zo'n geweldige Actuel-hoes

Vrij onothodoxe jazzplaat van multi-instrumentalist Don Cherry, vader van... De man heeft ook een mooi ouvre opgebouwd, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Zo heeft hij ook met Ornette Coleman, Charlie Haden, Sun Ra en Carla Bley (op meesterwerk Escalator Over the Hill) gespeeld.

Het instrumenten gebruik valt op. Ondanks dat ze met zijn 2-en zijn weten ze veel instrumenten te gebruiken die erg goed gedoseerd zijn. Vooral zijn trompet en fluit weet hij erg mooi te gebruiken. En zijn funky piano en percussiewerk vallen ook zeker op. Drummer Blackwell speelt lekker en friviool en er valt goed tehoren dat de mannen er lol in hebben.

Niet een overvloed aan solo's, maar er word gewoon een relaxte setting gecreërd door de mannen. Hoogtepunten van deze jazzklassieker zijn Brilliant Action en Total Vibration. 4,5*

van wie precies..?

Don Cherry ken ik vooral van de briljante Ornette Coleman platen, deze staat nog op m'n 'te beluisteren' lijstje. Binnenkort toch maar eens doen

Neneh Cherry en Eagle-Eye Cherry, beiden ook zeer bekend in de muziek, en inderdaad deze eens een keer luisteren

ah okay, die zijn mij geheel ontschoten in de muziekgeschiedenis dan.

beluisteren dan maar gedaan! In eerste instantie valt op hoe afwisselend en relaxed dit is, twee dingen die je niet echt verwacht bij een free jazz plaat uit de jaren '60, Het exotische, misschien ook door de fluit, doet een beetje aan Sun Ra denken. Behalve dan dat die meestal de touwtjes over z'n band strak in handen had en het daar zelden zo speels klonk. Hoewel het me beviel ben ik na de eerste luisterbeurt nog een klein beetje 'underwhelmed', aangezien we het over een beetje een klassieker hebben. Maar gezien de subtiele aard van het album zou het me niet verbazen als dat nog komt als ik 'm vaker draai.

Het heeft inderdaad wel wat wat van Sun Ra, ware het niet dat hij en zijn Arkestra (maar ook daarvoor) veel virtuozer was met erg veel experimenten en escapades. De percussie en drums doen mij vooral wel aan Sun Ra denken en inderdaad erg exotisch.

Vooral in't begin, als je hem nog niet goed kent, is Don Cherry een heet ijzer om aan te tasten. Zijn stukken zijn zelden gratuit wat grotendeels komt omdat hij zo fel verschilt met zijn collega muzikanten uit die periode. Zoals hierboven al werd opgemerkt is er iets exotisch en werelds te ontdekken in Cherry's muziek wat hem inderdaad linkt met figuren als Sun Ra of Pharoah Sanders.

Op zijn volgende album 'Organic Music Society' licht hij het anker van de Westerse muziek tenslotte volledig en trekt voluit richting ethno jazz: Oosterse , Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse muziek. Alles komt aan bod en moet plaats maken voor de absolute beleving. Zelfs zijn karakteristieke trompetgeluid is haast nergens te bespeuren.

Genoeg gezeverd over OMS, terug naar dit album (want dit vind ik eigenlijk beter): op 'Mu' is Don Cherry dus ook multi-instrumentaal en multicultureel bezig maar houdt het toch eerder jazz georiënteerd. De muziek klinkt ongelofelijk vooruitstrevend. Zijn improvisaties zijn zo ad rem en instinctief dat je er kippenvel van krijgt. Je kan de Amerikaan nooit betrappen op eenvoudige formules: steeds lijkt hij te zoeken naar spirituele mantra's die de eenvoudige riedeltjes overstijgen.

Cherry's stem is energiek, maar niet gejaagd. Nergens rijst een gevoel van krachtpatserij. Iets wat ook kan gezegd worden van zijn rechterhand en één van de beste jazzdrummers aller tijden: Ed Blackwell. Deze ritmische motor weet zijn compagnon overal in mee te stuwen en te ondersteunen. In de op zich al erg gevarieerde blaaslijnen, brengt hij daarbovenop nog eens zoveel dynamiek in het pallet waardoor de muziek super expressief en samenhangend overkomt.

Ik ben in ieder geval fan. De muziek van deze twee legendes is zoveel meer dan de som der delen. Dit type jazz overstijgt het genre, aangezien het instrument meer als medium gezien wordt. Het duo lijkt zonder grenzen te improviseren. Weinig artiesten evenaren het niveau van deze man. Wie een equivalent zoekt probeert best bij Joe McPhee of misschien zelfs eerder bij Rob Mazurek. Verplichte kost voor elke jazz liefhebber.

Dit is echt sterk. Persoonlijk en intiem wordt hierboven al gezegd, en daar ben ik het helemaal mee eens. Hoewel het op zich uitdagend is zoals alle freejazz, dit is natuurlijk allesbehalve easy listening, heeft het altijd iets prettigs en warms. Een erg bijzonder sfeertje, al met al. En wat kan die man drummen!

Ik kan weinig met deze jazz. Het "anti-virtuoze spel" (zie: recensie Paalhaas) resulteert mijns inziens in muziek die nergens de aandacht grijpt. Persoonlijke en intiem moge het weze, maar de composities zijn ook dodelijk saai. Ze zijn richtingloos en niet in de goede zins des woords. Qua sfeer moet ik inderdaad soms denken aan Sun Ra; maar zijn muziek is frivoler en indringender.