Don Cherry - "Mu" First Part (1969)

Nam hij zijn voorgaande albums nog op met een uitgebreide schare personeel, hier neemt hij genoegen met enkel de begeleiding van zijn vaste drummer Ed Blackwell. Zelf gebruikt hij zijn trompet, fluit, piano en af en toe wat percussie en vocalen. Het concept resulteert in een bijzonder intiem en persoonlijk album. De anti-virtuoze instelling van Cherry en Blackwell (een leek zou het amateurmuzikanten noemen) werkt hier wonderen. Je waant je af en toe om het kampvuur bij een stelletje inboorlingen van een of ander uitheems eiland. Werkelijk een uniek jazzalbum. Dit omdat het zo los staat van de rest van de jazzwereld.

Het voornoemde anti-virtuoze spel was destijds trouwens niet erg in de mode en het album werd daarom nogal lauwtjes ontvangen onder de jazzcritici, maar inmiddels is dit ook onder jazzconnoisseurs een klassiekertje.

Vrij onothodoxe jazzplaat van multi-instrumentalist Don Cherry, vader van... De man heeft ook een mooi ouvre opgebouwd, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Zo heeft hij ook met Ornette Coleman, Charlie Haden, Sun Ra en Carla Bley (op meesterwerk Escalator Over the Hill) gespeeld.

Het instrumenten gebruik valt op. Ondanks dat ze met zijn 2-en zijn weten ze veel instrumenten te gebruiken die erg goed gedoseerd zijn. Vooral zijn trompet en fluit weet hij erg mooi te gebruiken. En zijn funky piano en percussiewerk vallen ook zeker op. Drummer Blackwell speelt lekker en friviool en er valt goed tehoren dat de mannen er lol in hebben.

Niet een overvloed aan solo's, maar er word gewoon een relaxte setting gecreërd door de mannen. Hoogtepunten van deze jazzklassieker zijn Brilliant Action en Total Vibration. 4,5*

Vooral in't begin, als je hem nog niet goed kent, is Don Cherry een heet ijzer om aan te tasten. Zijn stukken zijn zelden gratuit wat grotendeels komt omdat hij zo fel verschilt met zijn collega muzikanten uit die periode. Zoals hierboven al werd opgemerkt is er iets exotisch en werelds te ontdekken in Cherry's muziek wat hem inderdaad linkt met figuren als Sun Ra of Pharoah Sanders.

Op zijn volgende album 'Organic Music Society' licht hij het anker van de Westerse muziek tenslotte volledig en trekt voluit richting ethno jazz: Oosterse , Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse muziek. Alles komt aan bod en moet plaats maken voor de absolute beleving. Zelfs zijn karakteristieke trompetgeluid is haast nergens te bespeuren.

Genoeg gezeverd over OMS, terug naar dit album (want dit vind ik eigenlijk beter): op 'Mu' is Don Cherry dus ook multi-instrumentaal en multicultureel bezig maar houdt het toch eerder jazz georiënteerd. De muziek klinkt ongelofelijk vooruitstrevend. Zijn improvisaties zijn zo ad rem en instinctief dat je er kippenvel van krijgt. Je kan de Amerikaan nooit betrappen op eenvoudige formules: steeds lijkt hij te zoeken naar spirituele mantra's die de eenvoudige riedeltjes overstijgen.

Cherry's stem is energiek, maar niet gejaagd. Nergens rijst een gevoel van krachtpatserij. Iets wat ook kan gezegd worden van zijn rechterhand en één van de beste jazzdrummers aller tijden: Ed Blackwell. Deze ritmische motor weet zijn compagnon overal in mee te stuwen en te ondersteunen. In de op zich al erg gevarieerde blaaslijnen, brengt hij daarbovenop nog eens zoveel dynamiek in het pallet waardoor de muziek super expressief en samenhangend overkomt.

Ik ben in ieder geval fan. De muziek van deze twee legendes is zoveel meer dan de som der delen. Dit type jazz overstijgt het genre, aangezien het instrument meer als medium gezien wordt. Het duo lijkt zonder grenzen te improviseren. Weinig artiesten evenaren het niveau van deze man. Wie een equivalent zoekt probeert best bij Joe McPhee of misschien zelfs eerder bij Rob Mazurek. Verplichte kost voor elke jazz liefhebber.