Gato Barbieri & Dollar Brand - Confluence (1968)

Ik had deze in de auto terug van het werk opstaan. Ik bedacht mij zelf letterlijk het volgende: Jazz hoeft helemaal niet met allerlei verschillende "toeters en bellen". Wat kan jazz met het minimale toch verschrikkelijk mooi klinken.

Barbieri zoekt naar grenzen van zijn sax geluid, maar gaat schiet niet echt uit de bocht. In het eerste nummer wordt de piano los gelaten als een bazooka, ik moet zeggen dat ik het piano zo wie zo erg sterk vind op alle nummers. Een leuk jazz album van de week en één van de betere die ik de laatste tijd gehoord heb.

ik zit sterk te denken om hier 4.5 sterren voor te geven.

Koude en kille plaat, mij te veel verstandskonijnenspel, ik mis emotie en passie, te veel technisch wriemelen en te weinig voelen, de muziek komt niet uit het hart maar uit het hoofd.
Ik heb 'm nu een paar gehoord maar als de plaat is afgelopen is er eigenlijk niet een thema of stukje muziek blijven hangen, zodra deze plaat is gestopt ben ik al weer kwijt wat ik net heb gehoord.

Ja wat moet je hier nu mee? Van het openingsnummer, dat toch weinig meer muziek is dan ´lekker wild knerp-piep-hakken´ solo´s word ik niet echt warm. De twee tussenstukjes zijn tussenstukjes, en dan bliijft er nog maar één nummer over.
´81 st Street´ begint dan met een solo waar sommige stukken me wel opvallen, met name dat deel dat me qua toonladder (alleen hele noten of zo, ik ben niet muziekgeschoold) wel doet denken aan de saxsolo op Moa Anbessa´. Tegen het einde krijgen we dan nog wel een stukje samenspel, waardoor het nummer nog iets van een thema en dus ook opbouw heeft.
Ik vind het te weinig samenspel voor een heel album, met solo´s die me (want dat zou dan toch wel moeten) ook niet echt meenemen.

Ik sluit me in feite wel aan bij wat sq al zei.

'Confluence' opent met het onnavolgbare 'The Aloe and the Wildrose': Dollar Brand is een op hol geslagen pianist, maar een teder cellist; en ook Gato Barbieri schrikt er niet voor terug om plots héél hard te gaan blazen. Om kort te gaan: deze "lekker wild knerp-piep-hakken-solo´s" maken ook mij niet warm: het nummer heeft iets van een grote farçe, een contradictie die verder reikt dan de noten alleen...
De twee intermezzi die daar op volgen mogen er best wezen, maar 'Confluence' bestaat duidelijk bij de gratie van de langere nummers... Gelukkig is de afsluiter het innige '81st Street', dat een stuk meer uitgebalanceerd klinkt dan de opener. Je kan het gerust voor 'lulkoek' afdoen, maar ik ontdek een bepaalde lijn waarop de luisteraar kan savoureren. Free jazz die redelijk vrijblijvend is en toch heftig blijft, dat kan ik wel smaken.

Een album waarin men duidelijk moet groeien. De immer actuele vraag naar "het straks" belooft een vervolg: wat zal de toekomst aan nieuwe perspectieven bieden?

Ondanks het zonnige weer en de hoge temperaturen, of misschien juist daardoor, achtte ik de tijd rijp om me nog eens aan 'Confluence' te wagen, een plaat die me al bezighield vanaf de eerste keer dat ik ze hoorde (uiterlijk dinsdag ). Ze heeft iets magisch over zich, zo intiem is het tastende "samenvloeien" van de musici. Waarnaar zijn ze op zoek? Geen mens die het kan zeggen, het doet er ook niet toe. Voor deze graad van abstractie, voor "free jazz met tonale gronden", lijken de middelen tot musiceren haast ontworpen. Woorden bevuilen alleen maar het mysterie, zinnen bevlekken het magische raadsel dat Gato Barbieri en Dollar Brand geschapen hebben. Laat ik het dus kort houden.

Zeer zeker blijft '81st Street' hét nummer van 'Confluence': de bezwerende pianopartij is een draaikolk op open zee, Barbieri het bootje dat mee onder duikt. Welke emoties plakt men hier op? Geen, of ten hoogste gevoelens die zich niet in woorden laten omzetten. De zinloosheid van etiquettering wordt hierbij ten spits gedreven.
Poëtisch misschien eens proberen? Muziek die snijdt in de ziel. Het doet geen pijn, ook geen deugd. Maar iets dat niets doet, is dat wel? Waar vloeien Barbieri en Brand uiteindelijk samen? Ergens op oneindig, in een niets, op het snijpunt van twee envenwijdige rechten?

We zijn afgedwaald. Wat te zeggen over het openingsnummer? Niets.

'Hamba Khale!' daarentegen is eenvoudig, en ook enigszins misplaatst in deze context: een kort riedeltje wordt eindeloos herhaald – wie had het onlangs ook weer over het eeuwige gezoem? – en wat zou dat...? Zijn Barbieri en Ibrahim dan toch iets als slangenbezweerders, maar dan...ten gunste van de mens?
Ook hier is echter sprake van een bepaalde samenvloeiing, in de meest conventionele zin van het woord - wie gaat immers ontkennen dat piano en sax keurig samen gaan?

En 'To Elsa'?, de magistrale aanloop naar straat 81? Ook hier schiet alle vocabularium te kort.

Hoe ijdel deze poging om ook maar iets over 'Confluence' te zeggen. Mogen de woorden mij vergeven zijn – het raadsel is gelukkig niet ontrafeld...

unaej's stukje dat hier in een spoiler staat is werkelijk schitterend, mooi verwoord

"wat moet ik hier mee, hier zitten geen gevoelens in verwerkt" - 'Wat in hemelsnaam is dit nu?' ~ Je wekt volgens mij een soort mysterieuze mantel rondom dit album; hier zit geen gevoel in, oei, sorry maar daar ga ik niet mee akkoord. Hier zit geen "warmte en zwoele sfeer": Gato Barbieri en Dollar Brand leveren een erg duister en professioneel album af, ze hebben hun stukken geschreven en doen hun uiterste best om de muziek zo sterk en vooral ontoegankelijk te maken - en damn 'I Enjoy It' - "verslavend mooi".

'The Aloe And The Wild Rose' -
Typisch zo'n nummer waar geen touw aan vast te binden valt, ik val hier gewoon voor de kille doodssfeer die er van uitgaat. De beide mannen spelen erg sterk (ik neem aan op hun top), weten allerlei trucjes uit te halen met hun instrumenten, en op de koop toe is er nog leuk samenspel. Leuk, maar ook niet meer, en vooral dat kan misschien velen hier storen. Het lijkt allemaal zo individualistisch, wel dat is het ook gewoon. Gato laat zijn saxofoon zowat alles uithalen wat hij kan heb ik zo het gevoel, soms klinkt het bijzonder leeg, als Dollar Brand dan afkomt met zijn piano ben ik ook door hem met verstomming geslagen. Als het einde dan nog stil eindigt en 2 "zoetsappige" deuntjes volgen, dan voel je nog altijd de indruk die dit nummer naliet vind ik. '81 Street' is dan wat gestructureerder, nog altijd even "moeilijk" (?) maar licht verteerbaarder.

Dit album is gek, gestoord, maar wel geniaal goed gespeeld moet ik zeggen. Beide zijn het topmannen, het doet me vaak denken aan Free Fall van Jimmy Giuffre die aan bod kwam in de topic, ontoegankelijk en vooral anders. Niet dat “wat anders” altijd staat voor kwaliteit, zo kan mijn goede blabla (evenals sq) ‘Tied & Tickled Trio’ erg goed appreciëren, maar hier waar de beide mannen ook hun eigen ding doen, hier moeten ze niks van weten en dat neem ik mijn 2 goede mede-users alles behalve kwalijk .

Ik zet in op een voorzichtige 3,5*, ik wou al een tijdje iets luisteren van Gato, érg bedankt Edski.

Vreemd toch dat een plaat zoveel liefhebbers volledig in de luren kan leggen...

Geen dank
Leuk dat de reakties zo verschillend (en origineel verwoord) zijn!

inhaalbeurt voor wat betreft jazzalbum van de week. Deze stond al een tijdje op de ipod, maar ik had het nog niet één keer geluisterd.
Nu dus wel.

Het album doet mij vrij weinig. De openingstrek overblaast zichzelf en gaat eigenlijk totaal aan me voorbij. De tussenliggende korte nummers komen door die eerste blazerij in de luwte te liggen en verrassen daardoor wat als korte rustiger (maar wel ondiepe) vaarwatertjes. Alleen het laatste nummer weet mij wel te bekoren, maar daarbij zit ik wel te wensen dat er eens een energieke drummer inzet en het spul eens een stevige stuwing krijgt van een paar rake plukken aan een bas.
Wat me vooral opvalt is dat ik het saxgeluid van Barbieri niet aansprekend vind. Het klinkt wat kil en schel en daardoor wat emotieloos. Gelukkig maakt de piano het hier en daar weer wat goed.
een zes, 3*