Gato Barbieri & Dollar Brand - Confluence (1968)

Ja wat moet je hier nu mee? Van het openingsnummer, dat toch weinig meer muziek is dan ´lekker wild knerp-piep-hakken´ solo´s word ik niet echt warm. De twee tussenstukjes zijn tussenstukjes, en dan bliijft er nog maar één nummer over.
´81 st Street´ begint dan met een solo waar sommige stukken me wel opvallen, met name dat deel dat me qua toonladder (alleen hele noten of zo, ik ben niet muziekgeschoold) wel doet denken aan de saxsolo op Moa Anbessa´. Tegen het einde krijgen we dan nog wel een stukje samenspel, waardoor het nummer nog iets van een thema en dus ook opbouw heeft.
Ik vind het te weinig samenspel voor een heel album, met solo´s die me (want dat zou dan toch wel moeten) ook niet echt meenemen.

Ondanks het zonnige weer en de hoge temperaturen, of misschien juist daardoor, achtte ik de tijd rijp om me nog eens aan 'Confluence' te wagen, een plaat die me al bezighield vanaf de eerste keer dat ik ze hoorde (uiterlijk dinsdag ). Ze heeft iets magisch over zich, zo intiem is het tastende "samenvloeien" van de musici. Waarnaar zijn ze op zoek? Geen mens die het kan zeggen, het doet er ook niet toe. Voor deze graad van abstractie, voor "free jazz met tonale gronden", lijken de middelen tot musiceren haast ontworpen. Woorden bevuilen alleen maar het mysterie, zinnen bevlekken het magische raadsel dat Gato Barbieri en Dollar Brand geschapen hebben. Laat ik het dus kort houden.

Zeer zeker blijft '81st Street' hét nummer van 'Confluence': de bezwerende pianopartij is een draaikolk op open zee, Barbieri het bootje dat mee onder duikt. Welke emoties plakt men hier op? Geen, of ten hoogste gevoelens die zich niet in woorden laten omzetten. De zinloosheid van etiquettering wordt hierbij ten spits gedreven.
Poëtisch misschien eens proberen? Muziek die snijdt in de ziel. Het doet geen pijn, ook geen deugd. Maar iets dat niets doet, is dat wel? Waar vloeien Barbieri en Brand uiteindelijk samen? Ergens op oneindig, in een niets, op het snijpunt van twee envenwijdige rechten?

We zijn afgedwaald. Wat te zeggen over het openingsnummer? Niets.

'Hamba Khale!' daarentegen is eenvoudig, en ook enigszins misplaatst in deze context: een kort riedeltje wordt eindeloos herhaald – wie had het onlangs ook weer over het eeuwige gezoem? – en wat zou dat...? Zijn Barbieri en Ibrahim dan toch iets als slangenbezweerders, maar dan...ten gunste van de mens?
Ook hier is echter sprake van een bepaalde samenvloeiing, in de meest conventionele zin van het woord - wie gaat immers ontkennen dat piano en sax keurig samen gaan?

En 'To Elsa'?, de magistrale aanloop naar straat 81? Ook hier schiet alle vocabularium te kort.

Hoe ijdel deze poging om ook maar iets over 'Confluence' te zeggen. Mogen de woorden mij vergeven zijn – het raadsel is gelukkig niet ontrafeld...