Killing Joke - Pandemonium (1994)

Ja hoor. Je hoort hier een Killing Joke, opnieuw in de originele bezetting (dus inclusief Youth) en in optima forma. Met de power die we kennen van hun eerste platen "Killing Joke", "What's This For...", alhoewel ze nooit "echt weg" geweest zijn, en bijvoorbeeld met "Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions" ook een stevige plaat afleverden, werd dit door velen beschouwd als een "come back".

Come-back of niet ze bewezen in elk geval dat ze ook anno 1994 nog superrelevant waren, en eisten hun plaats in het grote rockboek weer op. Volgens mij op geslaagde wijze. We hadden net nog de discussie gehad over Nirvana's "Come As You Are" dat deels zou zijn afgekeken van Killing Jokes "Darkness Before The Dawn" ...

Het album klinkt helemaal niet gedateerd, het klinkt heel up-to-date in '94, en toch ook Killing Joke, toch een van de meest ondergewaardeerde groepen mijns inziens... nochthans hun invloed op zovele groepen is onmiskenbaar...

De muziek op het album sloot ook perfect aan bij de hevige gitaarmuziek die dan furore maakt. Muzikaal kan je het album misschien nog best vergelijken met Faith No More's "Angel Dust", maar dan eigenlijk een weinig beter

Met "Pandemonium" leverden ze ook een heel sterke single af.

De plaat op zijn hardst is Pandeominium, Exorcism, opgenomen in een Koningskamer van de 'Grote Pyramide' (Caïro), en klinkt zoals de titel suggereren kan: bezwerend en angstaanjagend. Dan is er Millenium en Communion, al even bezwerend, en iets weghebbend van een zwarte mis...
Het razende Whiteout....

Er is dan ook nog de tweede single uit het album, Jana dat het droeve verhaal vertelt van een meisje dat positief getest werd op aids. Misschien de enige echt popsong op het album...

Het nummer Black Moon combineert de majestuezue galm zoals we die kennen uit de jaren '80 met een prachtige melodie, met een koortje zelfs met de ondersteuning van synthesizertapijten en scheurende gitaren...

Na "Pandemonium" volgde niet veel later "Democracy", dat op het zelfde elan verder ging, en met "Killing Joke" uit 2003 deelden ze nog zwaardere mokerslagen uit, ze waren toen dan ook ongeloofelijk boos op Mijnheer Bush en mijnheer Blair. Maar dat is een andere verhaal..

In de jaren '80, zou je gedahct hebben na een album als "Outside The Gate", met veel synths en ingetogen songs, dat de heren een zachtere richting zouden inslaan, maar neen. Sinds "Extremities.." gingen ze opnieuw een veel alternatievere en harde cours varen.

Enige wat ik altijd irriterend heb gevonden, is platen zoals "Pandemonium" te moeten vinden in de platenbakken "Metal". Maar dit is geen metal, dit is Killing Joke

Ooit al een live-optreden van KJ meegemaakt? Zeker doen. Je krijgt een soort zwarte mis met opperpriester Jaz Coleman en een unieke concertervaring. Zie wel dat je niet omgetoverd wordt in iets heel ergs akeligs..

N.a.v. de cover van Millenium door Fear Factory (die niet meer dan redelijk is overigens) ook maar eens achter deze plaat aan gegaan.

Ik moet zeggen: dit is toch wel het beste wat ik toto nog toe van Killing Joke heb gehoord. Vooral van het nummer Exorcism ben ik nogal ondersteboven, bezwerend inderdaad zoals c-moon al opmerkte. Ja mensen, dit is dezelfde band als van de hit "Love Like Blood".

Op dit album vind ik de balans tussen de schreeuw en normale zang ook veel beter dan op bijvoorbeeld Killing Joke 2003. Enige minpuntje is dat de nummers wat lang duren af en toe. Met het minimum aan variatie wat Killing Joke in z'n muziek toepast heb ik het gevoel sommige nummers echt uit te moeten zitten.

Overal toch een goede plaat (3,5*) maar Exorcism haalt 'm voor mij omhoog naar 4 sterren.

Opnieuw een ijzersterk album van Killing joke,iets wat me niet echt verrast want alle platen die ik de laatste jaren van de band uit Notting Hill, London gehoord heb wisten me vrijwel meteen te overtuigen.Heb nu nog alleen Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions uit 1990 en MMXII uit 2012 op mijn lijstje staan en ook daarvoor zijn de voortekenen goed.Van heel hun oeuvre vond ik alleen Outside the gate (1988) niet helemaal geslaagd.
Terug naar Pandemonium waar Killing joke op drummer Paul Ferguson na (hij was er weer bij vanaf Absolute dissident) weer in zijn originele samenstelling van Jazz Coleman,Geordie en Youth aantreed.De plaat bevat weer alle kenmerken van hun typische sound,met deze keer als andere accenten de iets toegenomen dansbaarheid en de fraaie oosterse invloeden die toch wel een duidelijke meerwaarde vormen.Verder vind ik de zang van Jazz zowel erg goed als creatief,met als leuke bijkomstigheid dat de vocalen van de eerste twee nummers werden opgenomen in de koningskamer van de grote piramide van Gizeh (Cheops) en heeft Youth Pandemonium fantastisch geproduceerd.Mede door de titel klonk het album voor mij ook meteen als een treffende soundtrack voor de huidige toestand in de wereld met daarvoor als prijsnummer het uitstekende Exorcism,dat door al die kuchende mensen op de achtergrond ineens wel erg actueel klonk.
Andere hoogtepunten zijn het fraaie,ingetogen Jana,het met veel Arabische invloeden gevulde Communion,het meeslepende Labyrinth,Millenium dat door het prachtige refrein veel hitgevoeligheid aan de dag legt en natuurlijk het machtige titelnummer.
Pandemonium is derhalve een zowel schitterend als veelzijdig album,dat ondanks zijn leeftijd van 26 jaar geen moment gedateerd klinkt,juist totaal het tegenovergestelde zou ik zeggen.
Math dha-rìribh (ممتاز).

Inmiddels alweer ff uit op vinyl, blauw gekleurd, als 2lp. De cd staat hier al sedert release, was destijds te London, dus kijk je sws bij Tower Records en mee die hap. Nu ben ik qua deze vand redelijk bevooroordeeld, heel eerlijk. Een echt slechte plaat ken ik niet, een wat mindere of course wel, bijv. Outside the Gate. Maar deze boven verwachting ouderwets goed met een titeltrack destijds als single. Waan track dus. Destijds en nu. En 4ever ja. Stevige plaat was en is het met beklijvende songs die je, mij zeker, nog verder het KJ universum in zuigen. Een plek waar ik maar al te graag bivakkeer ja. Volg de band sedert den beginne en nog steeds wordt elke release blindelings aangeschaft. De muziek knalt en pompt en zuigt met oppermrester Coleman in grote vorm. De plaat werd destijds als comeback bestempelt, ofschoon ze voor mij never weg waren, hoogstens wat minder waren. Deze staat natuurlijk geregeld op en bij voorkeur op een redelijk volume dan wel. Want dat hoort met zo'n album. Kortom dijk van een plaat met voor mij ☆☆☆☆ dus.