Het engelse Pulkas was geen lang leven beschoren en dit is hun enige wapenfeit, maar gezegd moet worden dat het album de tand des tijds tot nu toe redelijk heeft doorstaan. En dan vooral door de knallende produktie van Colin Richardson, één van mijn favoriete metal-producers. Qua geluid liggen de songs ergens tussen Rage Against The Machine en Machine Head in, al blijft het werk van die bands doorgaans beter hangen. Dat is dan ook het voornaamste probleem met Pulkas. Het klinkt allemaal best vet en intens, maar de songs missen indentiteit en interessante hooks.