Tangerine Dream - Hyperborea 2008 (2008)

Sterk re-recorded album gedaan door Edgar Froese. Als je alleen al Sphinx Lightning neemt dat nu een kompleet andere drive heeft gekregen, No Man's Land dat kompleet anders klinkt en toch het origineel volgt. Dit is werkelijk een verademing om naar te luisteren.
Voor wie Hyperborea eens kompleet anders tot zich wil laten komen.

Wil er iemand alsjeblieft tegen Froese zeggen dat hij zijn handen van het oude TD werk moet afhouden? Prima hoor dat ze dit soort stukken live spelen en eventueel opnemen en uitbrengen maar om oude muziek geheel opnieuw op te noemen blijf ik maar vreemd vinden. Ik vind het nog al een revisionistisch gedoe.

Moet ie nog een poosje mee doorgaan dit is namelijk super. En geweldig goed album.

Zeiden ze wat jij zegt vroeger ook tegen bijv. Mozart toen hij variaties over eigen thema's maakte?

Een verademing om naar te luisteren?
Hans Sijtsma, waarde ex-KLEM collega, neem je jezelf wel serieus hier? Overdrijf je niet een beetje?

Okee, over persoonlijke smaak valt niet te twisten, maar om 'Hyperborea eens kompleet anders tot zich laten komen' (zoals jij stelt) ontgaat mij een beetje. Het begint al bij No Man's Land: van het originele thema, cq. concept is weinig meer over. Dus om de oude versie anders te ondergaan vind ik prima, maar hou het dan wel herkenbaar. En dat heeft Froese op zo'n manier gedaan, dat hij het meesterlijke originele album een beetje denigrerend heeft bewerkt. Wat was aan dat origineel dan zo fout? Ik vind het een wonder dat jij stelt dat deze nieuwe versie toch het origineel volgt. Wat mij betreft is het een compleet andere plaat geworden, die de titel "Hyperborea 2008" absoluut onwaardig is.
Zo'n klassieker als Sphinx Lightning: zoals de nieuwe versie op "Booster" en daarvoor al op de "Sleeping..."-EP, dat gaf nog een sprankeltje hoop... maar in deze nieuwe versie ontgaat mij enige 'drive'.

Het is dat Tangram 2008 een stuk beter uitpakt (o.a. dankzij de hulp van Johannes Schmoelling), maar net zoals ik bij Phaedra 2005 heb geconcludeerd: doe dit alsjeblieft niet meer, Edgar!

PS. is de vergelijking Froese - Mozart niet een beetje zoals appels met de welbekende peren vergelijken?

1. Froese met Mozart vergelijken gaat niet over apppels en peren maar daarmee geef ik aan dat door de eeuwen heen al genoeg muziekstukken door de originele componisten bewerkt en anders gemaakt zijn.

2. Er geldt voor mij een standaard regel het origineel blijft waar het omgaat en daar is niks aan veranderd. Die is er nog steeds.

3. Deze nieuwe versie heeft voor mij een nieuwe uitstraling en vind tot op de dag van vandaag een super re-recorded album al vind Tangram 2008 een stuk beter.

4. Dat stukken zodanig veranderd zijn zodat het niet meer het origineel volledig volgt zal me een worst zijn, het gaat eer gewoon om of ik er van genieten kan of niet, en ik geniet van dit album.

5. Wat andere doorgewinterde TD fans er van vinden laat mij verder koud, dat is hun mening en die mogen ze hebben.

6. Ik neem mij zelf dus wel serieus als het om muziek gaat, het is mijn luister beleving, mijn gevoel bij muziek.

Conclusie: Wat een ander er ook van vindt is die ander z'n eigen smaak, gevoel of wat dan ook. Als iemand dit niet goed vind dan moet ie het vooral niet aanschaffen. Ik vind dit wel goed en sterk gedaan. Niet meer en niet minder.

Zo'n remake van een album doet mij gelijk denken aan dat spelletje wat je vroeger moest doen om te kijken hoe slim je was. Je kreeg twee plaatjes te zien waar tien verschillen in zaten. Na een paar minuten turen was je blij als je er vijf gevonden had. Na nog langer turen had je ze dan eindelijk gevonden en daar kreeg je dan een punt voor.

Dit was mijn eerste indruk bij de eerste keer luisteren na dit album. Het geeft mij een gevoel van in een oud fotoboek te kijken waar nieuwe plaatjes over de oude zijn heen geplakt. Is zoiets slecht, is dan de vraag. Bij een uiterst productieve band als Tangerine Dream doet dit vreemd aan. Waarom naar iets teruggrijpen wat al is geweest? Het doet mij althans denken aan dat je niet tevreden was, wat je eerder op de plaat had gezet. Aan de andere kant kan ik het wel begrijpen dat zoiets plaats vindt. De techniek heeft al die jaren niet stil gestaan en daar is dan de mogelijkheid om iets eindelijk te laten klinken zoals het toen al in het hoofd heeft gezeten.

Tot zover de filosofie en over tot de orde van de dag. Na de eerste paar luisterbeurten had ik zoiets, wat een slap aftreksel van het origineel. Het lijkt wel de New Age uitvoering van een album wat ik erg graag mocht. Door zo'n constatering wreef ik nog maar eens in mijn oren om tot een eind oordeel te komen. Het origineel uit 1983 geniet voor mij de voorkeur, omdat daar meer spanning in zit. Toch is dit album niet slecht te noemen. Het is voor mij zoiets als een oude vriend weer tegenkomen naar een hele tijd. Een bepaalde gedachte is stil blijven staan en een knop moet om omdat bij te stellen.

Heel leuk om weer een meing te lezen over dit album. Mijn mening is dat ik het gewoon als een nieuw album beschouw. Ik vind dit gewoon super om een 2e moderne versie te kunnen horen. Gaaf werk van Edgar Froese.

Na mijn bericht hier heb ik wel ziiten denken wat zou ik hebben gedaan als ik Edgar Froese zou zijn geweest. In dat geval had ik de muziek gearrangeerd voor een groot klassiek orkerst en er een soort symfonie van gemaakt. Daarnaast zou ik Chris Franke en Johannes Schmoeling hebben gevraagd om hieraan mee te werken en mee te spelen. Dit alles om van Hyperborea een bijzonder stuk muziek te maken waar een feest gevoel vanuit gaat. Hyperborea de symfonie laat ik maar zeggen.

Uit de berichten hierboven is duidelijk te concluderen dat er over het algemeen zeer positief wordt gereageerd op deze re-interpretatie van een klassiek TD-album, en ondanks mijn sceptische neiging om dit album bij voorbaat al negatief te benaderen, heerst bij mij eerder de vraag: waar eindigt het?
Ik bedoel, TD heeft genoeg capaciteiten en inspiratie om aan de lopende band albums uit te brengen met originele en nieuwe tracks, en ondanks dat niet iedereen gecharmeerd zal zijn van de vele veranderingen e.d., op zowel muzikaal als op het personele vlak, is er nog steeds sprake van een enthousiaste gedrevenheid en wordt er zo nu en dan nog wel eens iets écht goeds uitgebracht, getuige een album als Jeanne d'Arc.
Dat teruggrijpen op oud werk, heeft misschien op zich wel wat, maar wat kunnen we binnenkort verwachten? Force Majeure 2009, White Eagle 2010?
Hierbij wil ik niet cynisch overkomen, maar persoonlijk lijkt me dit "uitmelken" van iets wat er al was, niet echt nodig.
Ik blijf reëel, no offence, ik heb nog geen stem uitgebracht, wellicht vind ik het wel fantastisch. Maar ik moet dit toch even kwijt......

Prma verwoord CorvisChristi, er komt nog genoeg materiaal uit van Tangerine Dream wat erg interesant is. Die hele remake filosofie kan ik ook niet goed volgen. En als je wat anders wil doen met eerder uitgebracht materiaal, gooi het dan over een andere boeg. Hoe zou dit album klinken alleen op gitaar of voor mij part door een orkerst uit de binnenlanden van Afrika? Doe er wat nieuws mee, en duik niet weer de studio in met de electronica-winkel voor handen.

Wat ik daarentegen wel zou kunnen snappen. Is dat je met moderne techniek de oude opnames zou oplappen om het beter te doen laten klinken op cd. In het lp-tijdperk moest het laag het vaak ontgelden, omdat anders de master steeds moest worden vervangen voor een nieuwe wat een kostbare zaak was.

Ok begrijp de jarenlange kritiek niet die al sinds de boxset Tangents over Edgar is uit gesmeerd. Op dat album hoor je al bewerkingen.

Het idee er achter is kompleet anders dan je zou denken. Hyperborea 2008 is een album waar de originele uit 1983 een van Edgar's favoriete is. Het bewerken van een oud album is net zoals vroeger componisten variaties over eigen thema's maakte. Of zoiets als Anton Bruckner heeft gedaan meerdere versies van zij Sinfonieen heeft geschreven (al was daar de reden heel anders van). Waarom zou Edgar dit niet mogen doen. Het is voor hem geen uitmelken verre van dat. Houd er rekening mee dat hij al dik boven de zestig is en nu naast nieuw materiaal ook met het verleden bezig is. Deze remake van dit album beschouwt hij zelf als een nieuw album. Alleen met gebruik van het oude materiaal in een bijna compleet nieuw jasje. Zie dit als een album waarin hij zijn vernieuwde kijk op geeft. Dit soort zaken gebeuren al eeuwen daar is Edgar niet uniek in.

Laat ik me maar eerst eens helder uitdrukken over Edgar Froese. Het is voor mij iemand die van doorwerken houdt en nu al aardig op leeftijd begint te raken. Wat dat betreft mag hij er voor mij gerust een jaar tussen uitknijpen om leuke dingen te gaan doen. Daarbij zal ik hem niet tegenhouden.

Ja, en dan het remake programma waar hij nu mee bezig is. Dat is een lastige kwestie. Binnen de klassieke muziek heeft zich dat inderdaad voortgedaan. Bij Bruckner werd dit onder andere gedaan om de muziek lichter te laten klinken. Een ander geval binnen de klassieke muziek is dat Vivaldi muziek van Bach arrangeerde om zo de fijne kneepjes van het componeren onder de knie te krijgen. Allemaal zaken dus om muziek beter te doen begrijpen, daar hoor je mij niet over.

Terug naar deze uitgave van Hyperborea. Het zit qua productie prima in elkaar, hetgeen ik op deze uitgave met name mis is het mystieke en het spannende wat wel op de 1983 versie te horen was. Wat dat betreft ben ik wel van mening dat je in 1983 nog niet wist wat kwam, waardoor de muziek zich als een surprise in de oren ontpopte. Dit voordeel heeft deze versie niet, hierdoor is er voor mij een basis is ontstaan waardoor ik de kritiek op dit album wel kan begrijpen. Het mes snijdt ook hier aan twee kanten. Daarnaast heb ik Edgar Froese ooit horen zeggen dat je niet alles hoeft te kopen wat van hem uitkomt. Iets wat hij zei om de eerlijke relatie tussen de fans en hemzelf te benadrukken.

Met het bovenstaande wil ik zeker geen waarde oordeel uitspreken maar wel een handvat bieden om naar dit album te kijken (leuke hoes) en te luisteren.

Hij wordt steed beter en beter. Dus nu maar 5.0.

Vanavond nog een paar keer gedraaid, maar voorlopig zit er voor mij niet meer in dan 3,5 steren.

Tja zo zie je maar weer dat mensen anders luistern naar albums.

De een gaat plat voor een album de ander vindt het zo...zo.. en weer een ander vindt het helemaal niks.

Het enige wat ik niet kan uitstaan is dat mensen kritiek beginnen te uiten op een musicus als hij stukken gaat bewerken, zoals Edgar met deze heeft gedaan. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat dit album een heel andere luiter sessie oplevert dan met het album uit 1983. De verschillen zij best groot, en dat maakt dit album voor mij uniek. Maar zoals ik altijd zeg: Als ik het origineel wil horen dan pak ik die van zelf wel uit de kast. Maar deze, ik ga uit m'n dak als de sequencer gaat lopen in Sphinx Lightning, dat is pas strak.

Muzikanten en componisten mogen voor mij altijd aan hun eigen werk zitten. Als dit een eigen uitgave betreft. Zitten ze aan andermans werk, dan is voorzichtigheid of eerlijkheid geboden. In dit geval blijft het voor mij te glad en daardoor weinig spannend klinken.

In mijn dagelijks leven digitaliseer ik conventionele röntgenfoto's. Op de originele beelden staan vele vingerafdrukken, maar eenmaal digitaal zijn ze er niet meer. Zo komt dit album voorlopig bij mij over. Een stuk eigenheid is er niet meer, een normale handtekening ontbreekt.

Tja als je in bewerking prcies wilt horen hoe het origineel klinkt, dan hoef je niet te bewerken. Wat dat aan gaat denk ik anders over deze schijf. Heerlijk als meningen kunnen verschillen. Dat maakt het ook gewoon leuk.

En het houdt de discussie ook een beetje levend. ik vind dat je altijd een eigen mening zou moeten kunnen vormen, zonder daarbij ook het respect van iemand anders zijn mening uit het oog te verliezen. Deze plaat ken ik in zijn geheel overigens niet, maar ik heb wat TD nog een hoop te ontdekken natuurlijk.

Moet je eigenlijk met het origineel uit 1983 beginnen.

Die heb ik ook wel zien liggen in de cd winkel, moet ik daar maar mee beginnen eerst dan. deze heb ik nog nooit zien liggen.

Kun je wel kopen hoor kijk maar eens bij Groove Unlimited.
Maar als je hem zou kopen moet je eigenlijk ook Tangram 2008 erbij moeten nemen.

# 16 Fans sometimes argue that you’ve ruined the original version of a sound or record by adding new layers and/or changing parts of the original composition.


Nothing on the planet has an immortal value, nothing will survive forever. Every life form exists because of the fact that changing forms is a vital part of existence. Should an artist be jailed and locked in a mental framework by a group of fans who in many ways refuse to see artworks from varied viewpoints? Of course I understand the desire to repeat certain experiences again and again if they are extraordinary. These people will claim that whoever touches “their” piece of music becomes a sort of terrorist who has killed parts of the soundtrack to their emotional life. Understandable but with a touch of mediocrity. The fact is that the artist must have the freedom of choice to destroy his own art or at least rebuild structures and change the whole composition in order to pursue a new train of thought. The audience has the freedom of choice to dramatically say NO to such “upside down” activities and simply won’t spend their money on it. Fair enough.

Aldus Edgar Froese.

Tja, je bent fan of je bent het niet, dus vroeg of laat was het te verwachten dat ook bij mij de nieuwsgierigheid de overhand zou krijgen, dus zodoende ben ik toch maar overstag gegaan en voor een zeer vriendelijk prijsje (op de internet-site van de Free Record Shop nota bene) dit album samen met Tangram 2008 aangeschaft. Het eerste wat ik voor mezelf zei was, om eens niet constant het oude album als vergelijkingsbron erbij te halen, maar dit album op zichzelf staand te beluisteren. Conclusie: best moeilijk! Al moet ik wel concluderen dat deze her-interpretatie beter is uitgevallen dan Phaedra 2005.
Het eerste wat me opvalt is dat de warmte die de originele plaat uitstraalt, hier volledig weg is. De plaat komt koud en kil op mij over, wat vooral te horen is op het titelnummer, die overigens ook nog eens letterlijk in twee stukken is gescheurd, wat het nummer niet ten goede komt. De manier hoe "No Man's Land" tot mij overkomt is helaas ook niet zo geweldig. De toegevoegde melodielijn die de originele vervangt vind ik qua sound een tikkeltje misplaatst klinken, iets wat het nummer niet naar een beter plan tilt. "Cinnamon Road" kent wat meer klank-lagen, maar klinkt voor de rest zowat identiek aan het origineel. "Sphinx Lightning" is misschien nog wel de beste bewerking. Hier zit zelfs een zeer aangenaam gitaarstuk in verstopt, wat niet op het origineel te horen viel. Het was dan ook bij het laatste nummer dat ik zoiets had van: ja, het kan dus wél goed uitpakken. Alleen valt het algehele eindresultaat toch een beetje tegen. Het feit dat ik toch nog een mager 3-tje geef, heeft te maken met de toch redelijk verrassende uitwerking die "Sphinx Lightning" op me heeft. Verder was de indruk die ik na herhaaldelijke beluistering had, toch op de één of andere manier wat aangenamer dan het imo niet goed uitgepakte "Phaedra 2005". Echter (om maar weer eens een bekende quote van stal te halen): "Nothing beats the original"!!

Vind je dit album werkelijk 5 punten waard, t.o.v. het origineel (die je 4,5 hebt gegeven)? Het kan best hoor, ik bedoel, daar heb je het verschil-in-smaak-verhaal weer, maar het viel me gewoon op......

Ik vergelijk deze niet met het origineel, ik zie het als een nieuw album. Dus daarom.

Het blijven lastige uitgaven die her-uitgaven. Iets in mijn gevoel zegt niet doen. Je komt nooit meer bij het gevoel wat het origineel wel had. Je kan veel beter die oppoetsen, dan het geheel opnieuw inspelen. Wil je iets van het oude Tangerine Dream in een nieuw jasje horen, dan zijn daar legio aan live-albums voor handen. Dit album hier heb ik slechts in huis om de collectie compleet te hebben, veel liever draai ik het origineel dat roept heerlijke nostalgische gevoelens op aan de periode dat ik Tangerine Dream net leerde kennen.

Dat is nou net wat ik niet doe vergelijken met het origineel. Gewoon zien als een nieuw album met een andere insteek.