Tangerine Dream - Hyperborea 2008 (2008)

Zo'n remake van een album doet mij gelijk denken aan dat spelletje wat je vroeger moest doen om te kijken hoe slim je was. Je kreeg twee plaatjes te zien waar tien verschillen in zaten. Na een paar minuten turen was je blij als je er vijf gevonden had. Na nog langer turen had je ze dan eindelijk gevonden en daar kreeg je dan een punt voor.

Dit was mijn eerste indruk bij de eerste keer luisteren na dit album. Het geeft mij een gevoel van in een oud fotoboek te kijken waar nieuwe plaatjes over de oude zijn heen geplakt. Is zoiets slecht, is dan de vraag. Bij een uiterst productieve band als Tangerine Dream doet dit vreemd aan. Waarom naar iets teruggrijpen wat al is geweest? Het doet mij althans denken aan dat je niet tevreden was, wat je eerder op de plaat had gezet. Aan de andere kant kan ik het wel begrijpen dat zoiets plaats vindt. De techniek heeft al die jaren niet stil gestaan en daar is dan de mogelijkheid om iets eindelijk te laten klinken zoals het toen al in het hoofd heeft gezeten.

Tot zover de filosofie en over tot de orde van de dag. Na de eerste paar luisterbeurten had ik zoiets, wat een slap aftreksel van het origineel. Het lijkt wel de New Age uitvoering van een album wat ik erg graag mocht. Door zo'n constatering wreef ik nog maar eens in mijn oren om tot een eind oordeel te komen. Het origineel uit 1983 geniet voor mij de voorkeur, omdat daar meer spanning in zit. Toch is dit album niet slecht te noemen. Het is voor mij zoiets als een oude vriend weer tegenkomen naar een hele tijd. Een bepaalde gedachte is stil blijven staan en een knop moet om omdat bij te stellen.

Tja, je bent fan of je bent het niet, dus vroeg of laat was het te verwachten dat ook bij mij de nieuwsgierigheid de overhand zou krijgen, dus zodoende ben ik toch maar overstag gegaan en voor een zeer vriendelijk prijsje (op de internet-site van de Free Record Shop nota bene) dit album samen met Tangram 2008 aangeschaft. Het eerste wat ik voor mezelf zei was, om eens niet constant het oude album als vergelijkingsbron erbij te halen, maar dit album op zichzelf staand te beluisteren. Conclusie: best moeilijk! Al moet ik wel concluderen dat deze her-interpretatie beter is uitgevallen dan Phaedra 2005.
Het eerste wat me opvalt is dat de warmte die de originele plaat uitstraalt, hier volledig weg is. De plaat komt koud en kil op mij over, wat vooral te horen is op het titelnummer, die overigens ook nog eens letterlijk in twee stukken is gescheurd, wat het nummer niet ten goede komt. De manier hoe "No Man's Land" tot mij overkomt is helaas ook niet zo geweldig. De toegevoegde melodielijn die de originele vervangt vind ik qua sound een tikkeltje misplaatst klinken, iets wat het nummer niet naar een beter plan tilt. "Cinnamon Road" kent wat meer klank-lagen, maar klinkt voor de rest zowat identiek aan het origineel. "Sphinx Lightning" is misschien nog wel de beste bewerking. Hier zit zelfs een zeer aangenaam gitaarstuk in verstopt, wat niet op het origineel te horen viel. Het was dan ook bij het laatste nummer dat ik zoiets had van: ja, het kan dus wél goed uitpakken. Alleen valt het algehele eindresultaat toch een beetje tegen. Het feit dat ik toch nog een mager 3-tje geef, heeft te maken met de toch redelijk verrassende uitwerking die "Sphinx Lightning" op me heeft. Verder was de indruk die ik na herhaaldelijke beluistering had, toch op de één of andere manier wat aangenamer dan het imo niet goed uitgepakte "Phaedra 2005". Echter (om maar weer eens een bekende quote van stal te halen): "Nothing beats the original"!!