Life of Agony - Ugly (1995)

Er zijn albums die uitkomen op het juiste moment, de tijdgeest pakken en je verslaafd maken. Dit was zo'n album voor mij. Ik was 21 en luisterde nog niet zo lang naar metal. Ik was bezig aan een soort ontdekkingsreis. Gretig wachtte ik elke maand op de Aardschok, OOR en Watt (hardrock-magazine) voor de nieuwste recensies. Internet bestond nog niet, het was een andere wereld. Bij de Centrale Discotheek in Rotterdam, een soort bieb voor cd's, leende ik cd's om zo de muziek te leren kennen. Jongeren kunnen het zich niet voorstellen, maar zo ging dat.

Ik ontdekte Life of Agony in 1995 via dit album, het debuut was nog aan mij voorbij gegaan. Ugly kwam uit. In zowel Watt als Aardschok Album van de Maand volgens mij. Groove, emotie, melodie, die aparte stem van Caputo en een originele, vrij donkere sound die de muziek onderscheidend maakte van de rest. Ik was meteen verkocht. Zeker met koptelefoon was dit een pareltje. Je kon er in het duister helemaal in opgaan.

Ik bezat ook de versie in het blikken trommeltje, erg bijzonder! Wel met een afwijkend formaat, als ik het me goed herinner. Vierkant, in plaats van ietwat rechthoekig. Kan iemand dit bevestigen of corrigeren? In elk geval heb ik deze in 1995, 1996, 1997 en de jaren daarna volkomen grijs gedraaid. Figuurlijk dan. Het was samen met October Rust, Cleansing, Roots Bloody Roots en Burn My Eyes hét metal-album voor mij. Ik hoef de bands niet te noemen denk ik? Iedereen van mijn generatie (ik ben van 1974) die van metal houdt, zal de albums kennen. Ugly hoorde ook in dit rijtje.

Maar hoe gaat dat? Het is zoals met oude schoolliefdes. Je wordt ouder en soms groei je uit elkaar. In 1997 kwam Soul Searching Sun. Heel anders. Veel melodieuzer, lichter, minder spannend. Ik heb het veel gedraaid toen het uitkwam, maar vanaf 1998 begon mijn werkzame leven. Er was weer nieuwe muziek, mijn muzieksmaak ontwikkelde zich, ik had geld om meer cd's te kopen en langzaam maar zeker werd Life of Agony iets van het verleden...

Na Soul Searching Sun heb ik nooit meer een nieuw album gehoord. Vanaf 2000 luisterde ik af en toe nog naar RRR, Ugly en SSS. Vanaf 2005 werd dat héél af en toe. En zo is het nog steeds. Ik luister vrijwel nooit naar de band, ontdekte pas vorig jaar dat Keith nu als Mina door het leven gaat en ken de laatste albums dus niet. Ik ga daar wat aan doen, deze week, met de release van het nieuwe album als aanleiding.

Zojuist heb ik dit album desondanks voorzien van vijf sterren. Want dat was de indruk in 1995. Zo gaan die dingen soms.

Ik bezat ook de versie in het blikken trommeltje, erg bijzonder! Wel met een afwijkend formaat, als ik het me goed herinner. Vierkant, in plaats van ietwat rechthoekig. Kan iemand dit bevestigen of corrigeren?

Klopt volledig, ik heb deze 'tinnen' versie van dit fantastische album komt met 2 bonus tracks Coffee Break en Redemption Song (Bob Marley cover).

ja, hier ook zo!
Ondertussen flink wat deukjes opgelopen.
Man o man, wat heb ik deze (samen met hun debuutalbum) grijs gedraaid!

eens en zullen How it would be hier aan toevoegen?

Lekker, ook samenhang met de tekst, melodramische hardcore ! En lekker mee te bleren onder de douche

Vorige week vertelde een collega dat hij die avond naar het concert van Life Of Agony in TivoliVredenburg zou gaan. En dat dit optreden in het teken van de CD 'Ugly' zou staan. Mijn gedachten gaan direct terug naar het optreden van Life Of Agony op 31 oktober 1995 in 'het oude' Tivoli (aan de Oudegracht) in Utrecht. Wat een geweldige avond was dat! Een band in topvorm die Tivoli volledig plat speelde, waarbij 'Other side of the river' in mijn geheugen staat gegrift. Destijds onbetwist mijn concert van het jaar, ondanks top concerten van o.a. Beastie Boys, UDS, Levellers, De Dijk, Prodigal Sons (in topvorm), Bettie Serveert, Senser, Rolling Stones (1e keer), Rob de Nijs, Primus (met een - toen nog - uitstekend Korn in voorprogramma), Osdorp Posse, The Scene én Orphanage. Wat een geweldig concertjaar was 1995 eigenlijk.

Maar goed, terug naar het onderwerp: wanneer ik de CD 'Ugly' 30 jaar later beluister word ik opnieuw gegrepen door de muziek, de teksten, de zang en de oprechte emotie (!). De CD staat nog steeds als een huis. En doet mij nu misschien nog wel meer, dan destijds als 21-jarige. Zelfs de cover 'Don't you (forget about me)' - een door Simple Minds zelf verafschuwd nummer, dat ze niettemin avond aan avond 'moeten' spelen - krijgt een emotionele lading, wanneer je de tekst in de context van rest van de CD plaatst. Favorieten (of: meest aangrijpend): 'Let's pretend', 'Other side of the river', 'Ugly' (!!), 'How it would be', 'Unstable', 'Damned if I do' en 'Fears'. En de overige nummers zijn ook gewoon top, zowel muzikaal als tekstueel.

Kortom, meesterwerk!