Life of Agony - Ugly (1995)

Iets wisselvalliger album dan Rivers Run Red, maar wel met enorme uitschieters naar boven. Ugly en Let's Pretend zijn juweeltjes en de cover van de Simple Minds, Don't You (Forget about me) is een heerlijke variant op het origineel.

Ik vond deze al een heel stuk minder dan het orgineel, ik miste de vibe een beetje, geen slechte plaat maar lang niet zo sterk als ARRR. 3*

"Don't You (Forget About Me)" beste cover ooit!!

Het perfecte album van L.O.A. een stuk proffesioneler dan River Runs Red en toch nog niks ingeboet qua power. Hierna werd het een stuk minder (met alle gevolgen voor Keith van dien)

Dit is wat mij betreft het beste LOA-album. Misschien iets minder ruig dan River Runs Red, maar de opbouw en melodieen zijn er aboluut op vooruit gegaan. Ik kan nu echt meer genieten van Caputo's stem. En cheesy of niet: de tekst van 'Unstable' grijpt me persoonlijk aan. Het gevoel van machteloosheid in de TL-lichtengang van het ziekenhuis is simpelweg verschrikkelijk. Elk nummer op deze cd heeft iets eigens, maar als ik een favoriet moet kiezen ga ik voor 'Drained', een ontzettend verrassende tempoversnelling in het midden, vergezeld door een heerlijke melodie.

Ik heb een toffe versie (in blik) met daarop nog twee extra songs;

13 Coffee Break (Caputo)
14 Redemption Song (Bob Marley)

beide met slechts zang en een akoestische gitaar!

Fijne bonustracks dus! (en net even toegevoegd)

Net iets minder (hard) dan RRR. Toch van een zeer hoog niveau... Indrukwekkende teksten en goede nummers... Helaas houdt het na deze plaat op voor Life of Agony (voor mij dan in ieder geval)...

Ik vind het zelf het beste album van Life of Agony...
Vooral other side of the river, let's pretend en dont you zijn erg mooi.

Ik heb de "blikken" versie ook. Alleen jammer dat die bij mij enorm snel naar de vaantjes was. Door het vele uitlenen geraakte het blik helemaal gedeukt waardoor het deksel niet meer paste en de cd zelfs niet meer bleef zitten. Gevolg: de cd zelf vol krassen en niet meer af te spelen.

On topic: prachtige cd waar imo de stem van Caputo nog sterker naar voren komt en voor vele kippenvelmomenten zorgt!

ik heb die blikken versie ook ja. mocht iemand hem zoeken, dan wil hem best voor een matennaaierig-hoog bedrag verkopen hoor

Hele goeie cd dit

@ bver : Daarom leen ik dus nooit cd's uit. De meeste mensen kunnen er gewoon niet mee omgaan.

Daar heb je gelijk in, hoewel het dikwijls moeilijk "nee" zeggen is tegen vrienden. Het is eigenlijk gewoon een kwestie van respect....

Ik heb hem nog liggen bver,als je hem eens wil lenen

klasse album,was mijn 1e kennismaking ook met deze band dus,let´s pretend en lost at 22 zijn zeer goede nummers,cd kent geen zwakke punten

Eigenlijk net als Blue Cheer:
eerste twee lp's/cd's geweldig,
daarna volledig ingestort..

vergeet soul searching sun niet

Fantastische cover en overtreft voor mij het origineel.

helemaal mee eens

niet mee eens (matig album)

Niet mee eens (verre verre verreweg het beste album van LOA)

Wel eens met Joy dussss....

Ri-di-cuul, nog niet eens 100 stemmen....

We hebben het hier over een van de beste rockbands van de jaren negentig....HALLO?!?!

jajah....was ff vergeten te stemmen!!!

Na River Runs Red moest ik wel heel erg wennen aan Ugly. Eigenlijk moet ik dat nog steeds. Bij tijd en wijlen vind ik hem fantastisch. Maar het kan ook maar zo dat ik hem tijdenlang niet draai.

Ondanks dat ze die status nooit gehad hebben ben ik het wel met je eens. Zelden een band gehoord met zoveel persoonlijke teksten en mooie zware gitaren.

sublieme plaat...jeugdsentiment en ongelofelijk gewaagd voor die tijd

ik hunker soms nog naar dit tijd...keith met een capuchon over zijn hoofd, lost at 22 zingend in de regen op lowlands...jammer dat hij erna zo gekke freak werd met al zijn gekke zanglijnen die het niet ten goede kwam!

plaat ervoor is ook briljant overigens...Soul Searching Sun is nog wel aardig...plaat erna...tja op die singel na een grote puinhoop...denk de touch met hardcore verloren en verzopen in de nu-metal of zo...niet te doen in ieder geval

Dit blijft af en toe gewoon lekker...

Mag ik opmerken dat ik "Don't You Forget About Me", misschien wel de beste cover ooit vind? Samen met Have a Cigar van de Foo Fighters en Somebody to Love van George Michael??

Over een koerswijziging gesproken. Waar het debuut zijn wortels nog stevig had verankerd in de hardcore-scene laat deze plaat veel meer ruimte voor een wat klassieker rock geluid. Het eerste album blijft voor mij de beste schijf van de heren maar ik had wel bewondering voor het risico dat de mannen namen. Dit album ademt en laat een gevoelige kant van de heren horen. Waarschijnlijk had Keith een flink aandeel in het geheel, want de intieme teksten (Lost at 22, Let's Pretend en How It Would Be) zijn van zijn hand. Weg is de 'boosheid en felheid' van het debuut. De nummers op deze schijf zijn doordrenkt van een mix van zwartgalligheid en verdriet, dat hoor je er ook aan af. Waar echter de nummers op River Runs Red een lekkere felheid en groove hadden, zijn de meeste songs op deze plaat midtempo. Beste songs; Seasons, Lost at 22 en Other Side of the River, daarna kakt de plaat aardig in. Ergo; een leuke moedige opvolger van de eerste plaat maar bij lange na niet zo goed.