Manu is een man met een verhaal. Eigenlijk met meerdere verhalen. Dat zorgt ervoor dat De Vloek Op De Overvloed een album is dat misschien niet meteen bevalt: de eerste keren kan het album werken als een lawine van verhalen, want Manu schenkt op zijn album niet alleen aandacht aan zijn ideeën en gedachtes over de huidige maatschappij, maar vertelt ook persoonlijke verhalen. Dat zorgt ervoor dat zijn solodebuut een inhoudelijk rijk en fascinerend album is geworden.
Alhoewel Manu in tegenstelling tot zijn collega’s Appa en Salah Edin minder een mening probeert te geven, is het toch wel duidelijk wat de Nederlandse rapper van de huidige staat van Nederland en Europa vindt: niet veel positiefs. Het voordeel van deze relatief rustige aanpak is dat Manu zich onderscheidt van de eerder genoemde rappers, die toch veel moord en brand riepen, terwijl ze weinig oplossingen in petto hadden. Het nadeel is dat het vaak niet strookt met Manu’s agressieve manier van rappen; want op deze manier treedt hij vaak meer op de voorgrond dan de inhoud goeddoet.
Hiermee zijn meteen twee belangrijke, zo niet de belangrijkste, punten van Manu’s solodebuut De Vloek Op De Overvloed aangekaart; zijn felle manier van rappen en verder serieuze en veelal beschrijvende teksten. Op opener Dagelijks zet Manu zijn gedachtes uit over slavernij; wat doet het ertoe dat deze lang geleden plaatsvond, onze huidige maatschappij is er immers op gebouwd. Ongeacht of je het met Manu eens bent, is het boeiend luistermateriaal: Manu laat merken over de zaken nagedacht te hebben en dwingt de luisteraar zo hetzelfde te doen. Van slavernij gaat het album over op de titeltrack, waarin Manu de aandacht vestigt op de alom aanwezige overvloed om ons, Europeanen, heen. De track die hierop volgt, Kleurenblind, gaat vervolgens wéér over iets compleet anders. Hier rapt Manu onder meer: “De viering van slavernij, elke vijf december//En als je dat niet volgt, vraag het dan maar aan Zwarte Piet//Geïnstitutionaliseerde leugens en vicieuze cirkels liegen we, tot we zwart zien//Maar zwart kijken als we onszelf roemen om onze rijkdom, vergaard over de ruggen van zoveel zwarte lijken.” En even later, concluderend: “De zwarte bladzijde uit de geschiedenis is.. wit.” Verdere uitleg overbodig.
Op deze manier wisselt Manu veel thema’s in een hoog tempo af. Eigenlijk mag wel gesteld worden dat elk nummer een ander onderwerp heeft. Toch is De Vloek Op De Overvloed geen verzameling losse tracks geworden, want de producties zorgen ervoor dat er wel degelijk lijn is in de plaat. Organische, warme en rijke klanken vieren hoogtij, terwijl het geluid soms, zoals op de single Minister President, bombastisch wordt. Dat laatste sluit goed aan op de raps van Manu, die ook telkens fel en vol agressie klinken. Maar, in tegenstelling tot het instrumentale gedeelte, weet Manu geen gelaagdheid of variatie in zijn vocalen aan te brengen. Qua intonatie klinkt de man eigenlijk op elke track hetzelfde: gretig en rechtdoorzee. Op zich geen probleem, maar aangezien hij geen echt bijzondere flow of stem heeft, op den duur wat saai.
Ook strookt deze aanpak, zoals al eerder gezegd, niet helemaal met zijn teksten. Terwijl hij juist voor ogen heeft de luisteraar niet zijn mening op te dringen, maar een beschrijving te geven van wat hij ziet, lijkt hij al rappend het omgekeerde te willen doen. Dit zorgt ervoor dat beschrijvende inhoud een haast normatief karakter krijgt. Echt veel deert het gelukkig niet.
Erger zijn de meeste gasten op de track Handelswaar, waar mensenhandel wel heel simplistisch wordt voorgesteld. Als de nadruk echter niet op de lyrics maar op de raps komt te liggen, wordt het helemaal erg – want rappend zijn de meeste gasten van een bedroevend niveau. Vooral de bijdrage van Nul7Negen aan deze track is bijzonder slecht; met overdreven gearticuleerde regels die een klein kind geschreven kon hebben (“ik heb geen fatsoen, ik doe dit puur voor de poen//plus, ik weet ook niet wat ik anders moet doen”) wordt dit een nummer om snel te vergeten.
Gelukkig zijn niet alle gasten van dit niveau. Wat heet, Manu’s labelbaas Blaxtar en diens broer Typhoon (“ken je een man, die zoveel heeft gestreden, dat als je vraagt waarvoor hij streed de reden is vergeten?”) maken van Huis Van Het Zwaard een mooie, gevoelige track. Ook de momenten waarop Manu zelf een wat rustige toon aanslaat, hebben een meerwaarde voor het geheel. Op Broeders In De Strijd verhaalt hij openhartig op een (helaas wel erg bekend) pianomelodietje over de ziekte van zijn broer, terwijl hij op Jij (samen met broer Neo en Foday), waarvan de instrumentatie is geleend van Gustavo Santaolalla’s soundtrack Babel, op dezelfde gevoelige voet verder gaat.
Dit zijn welkome rustmomenten tussen een verder druk, of beter gezegd, aanwezig album. Manu vertelt veel en stipt in zijn teksten vaak interessante zaken aan. De bovenstaande voorbeelden zijn slechts een kleine greep uit de thematiek van De Vloek Op De Overvloed, want in vrijwel elk nummer wordt weer een nieuw onderwerp aangesneden. En toch klinkt het als een geheel. Dat maakt dat Manu zou kunnen worden beschouwd als de vaderlandse Immortal Technique: origineel, intelligent en fel. Dat is een groot compliment, maar helaas is Manu wel de in elk opzicht mindere variant van Immortal Technique: zijn verhalen zijn minder beklijvend, zijn beats een fractie minder overrompelend en zijn inhoud net wat minder shockerend. Waar Revolutionary Vol 2. de boeken in is gegaan als een klassieker, zal De Vloek Op De Overvloed dat dan ook niet doen.
Bron:
Hiphopleeft