Eric Clapton - Backtrackin' (1984)

Schitterende verzamelaar die ik op 13 jarige leeftijd ontdekte in de platenkast van mijn vader.

De beste verzamelaar van Clapton. Louter sterke songs, en mooi gerangschikt per stijl. Mijns inziens heeft hij na 1983 nog maar twee goede platen afgeleverd, Journeyman en Reptile.

Weinig berichten nog bij deze dubbelaar .
Vandaag de dubbel cd voor 0,50 eurocent meegenomen van de vrijmarkt .
Ha Ha wat een prijs , daar kan je tegenwoordig alleen nog voor naar het toilet .
Ik ga hem morgen eens luisteren .

Bovengenoemde dubbel-CD heeft een prima samenstelling.
In 2007 verscheen de dubbelaar 'Complete Clapton' die eveneens super samengesteld is en ook latere nummers bevat.
Ik zie dat als een goede update voor mijn 'Crossroads'-box uit 1988.

Deze verzamelaar kende ik niet, maar uiteraard als Clapton freak ken en heb ik alle tracks hiervan op reguliere platen of andere verzamelaars.
Zo te zien toch eerder werk uit langer vervlogen tijden, maar dat geeft niet, Clapton was hier gewoon op zijn best.
Magistraal verzamelalbum, dientengevolge.

Ik zie dat hier alleen nog maar de naam van Eric Clapton is gevallen.

Het zal duidelijk zijn, dat deze compilatie ook nummers heeft van een aantal groepen waar hij in gespeeld heeft, Derek & the dominos, Cream, Blind faith. En naast studionummers en hitsingles staan er ook enkele livenummers op deze verzamelaar (de laatste 5 van cd 2)

Ik heb een ambivalente relatie met Clapton. Grosso modo durf ik wel te stellen dat hij op zijn best is, als hij door anderen met z'n haren er bij wordt gesleept. Duane Allman, Jack Bruce of John Mayall.

Of recent nog, met z'n oude Blind faith maatje Steve Winwood.

Solo, en dat levert ook gelijk een punt aftrek op, blijft hij vaak achter. Met schommelstoelnummers als Knockin' on heavens door, Swing low sweet chariot of het nog slappere Lay down Sally.

Laten we eerlijk zijn: hier wordt bepaald toch niet het niveau van Little wing, Sunshine of your love of Layla gehaald.

Spijtig is ook dat White room van The Cream er niet op staat, het had de cd veel goed gedaan.

Hoe dan ook, een meestergitarist, dat leidt geen twijfel. Als hij maar wel bij de les kan worden gehouden.

De uitvoering van Little Wing is toch met Sheryl Crowl?

Volgens mij niet. Is dit niet the D and the D versie?

Daar heb je echt een punt waar het om Clapton gaat. De man is het best als andere hem op zijn huid gaan zitten. Of dat een Jack Bruce, Steve Winwood, George Harrison, BB King, John Mayall, JJ Cale of van mijn part Phil Collins is, de man heeft een stok achter de deur nodig om tot eenzame hoogte te komen. Solo is hij vaak te gemakzuchtig of te lui. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat zijn karakter beter in groepsverband tot zijn recht komt en hij liever geen solo artiest is.

Deze versie is van ruim voordat Sheryl Crow wist wat een gitaar was, hij is van Layla and Other Assorted Love Songs uit 1970.

Verder is het label gewoon RSO - Polydor.

Goede verzamelaar,hoorde deze jaren geleden(was n jaar of 20)25jr geleden ha.
Een vriend van mij draaide deze vaak,zelf toen ook aangeschaft op lp.
Door de jaren heen helemaal grijs gedraaid.

Deze clapton met backless waren mijn eerste clapton lp's.
Dit samen met wat bob dylan,ccr en bruce springsteen deden mij besluiten om ook gitaar te gaan spelen.

Begon op mijn 19/20 ste met nummer als wondeful tonight ,knockin on heavens door,crossroads,en veel ccr nummers.
Speel nog steeds in een bandje en soms nog wat van deze nummers blijft geweldig.

In de tussen tijd veel cd's van eric clapton aangeschaft.
Komt nog regelmatig in mijn cd speler of op de platen speler.

Door de jaren heen wat meer blues/rock liefhebber geworden maar clapton blijft top.
Deze cd/lp een stukje jeugtsentiment.

Me too. Het had mijn tekst kunnen zijn.