The Connells - Ring (1993)
mijn stem
48 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: TVT
-
Slackjawed (4:00)
-
Carry My Picture (3:57)
-
'74-'75 (4:38)
-
Doin' You (3:33)
-
Find Out (3:31)
-
Eyes on the Ground (3:03)
-
Spiral (3:07)
-
Hey You (3:23)
-
New Boy (4:39)
-
Disappointed (5:04)
-
Burden (3:59)
-
Any Day Now (2:39)
-
Running Mary (4:40)
-
Logan Street * (3:38)
-
Wonder Why * (3:13)
-
Living in the Past * (2:43)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
50:13
(59:47)
0
geplaatst: 4 april 2012, 22:19 uur
Ongelooflijk dat deze hier zo laag gewaardeerd wordt.
Blijkbaar heeft iedereen hier alleen maar naar '74-'75 geluisterd en niet naar de rest.
Dit is een verrassend sterke plaat met alleen maar goede songs, waarvan bovengenoemd
'74-'75 nog wel zowat het minste nummer is.
Het ene prachtige gitaar tingeltangelnummer na het andere waarvan Doin'You, Hey You, Disappointed en Burden er nog eens extra bovenuit steken.
Mike Connell (die steeds wordt bijgestaan door George Huntley en Doug MacMillan) heeft een erg prettige stem die mij regelmatig doet denken aan Roger McGuinn.
En steeds weer worden de gitaarliedjes prachtig ingekleurd door een Hammondachtig orgeltje en regelmatig een mandoline.
Aanbevolen voor iedereen die hier (ook terecht overigens) zo hoog opgeeft over bv. The Byrds, The Serenes, Johan, R.E.M. om maar eens wat te noemen.
In die trant dus, maar dan nog melodieuzer en met een hogere feelgood factor.
Ik geef ze niet gauw die 5 sterren, maar nu wel.
Neem hem asjeblief mee als je hem ergens voor weinig ziet liggen, krijg je geen spijt van.
Blijkbaar heeft iedereen hier alleen maar naar '74-'75 geluisterd en niet naar de rest.
Dit is een verrassend sterke plaat met alleen maar goede songs, waarvan bovengenoemd
'74-'75 nog wel zowat het minste nummer is.
Het ene prachtige gitaar tingeltangelnummer na het andere waarvan Doin'You, Hey You, Disappointed en Burden er nog eens extra bovenuit steken.
Mike Connell (die steeds wordt bijgestaan door George Huntley en Doug MacMillan) heeft een erg prettige stem die mij regelmatig doet denken aan Roger McGuinn.
En steeds weer worden de gitaarliedjes prachtig ingekleurd door een Hammondachtig orgeltje en regelmatig een mandoline.
Aanbevolen voor iedereen die hier (ook terecht overigens) zo hoog opgeeft over bv. The Byrds, The Serenes, Johan, R.E.M. om maar eens wat te noemen.
In die trant dus, maar dan nog melodieuzer en met een hogere feelgood factor.
Ik geef ze niet gauw die 5 sterren, maar nu wel.
Neem hem asjeblief mee als je hem ergens voor weinig ziet liggen, krijg je geen spijt van.
* denotes required fields.
* denotes required fields.