Morbid Saint - Spectrum of Death (1990)

Spectrum of Death is als een op hol geslagen stoomlocomotief die langsdendert.
Muzikaal doet het album me vooral denken aan Dark Angel, vanwege de jaren '80-bruutheid, het alsmaar doorrammen en de snelheid waarmee de tekst erdoorheen wordt gejaagd, met hier en daar een Slayerachige (aan de tremolo trekken) gitaarsolo.

Hoewel het geluid van de plaat gedateerd klinkt, maakt het de eerste paar keren toch veel indruk. Na een paar keer vond ik het toch wat minder worden en was de lengte van 32 minuten eigenlijk wel prima.
Blijft over een hele aardige thrash/deathplaat die weinig vernieuwend is, maar wel leuk om zo nu en dan te beluisteren.

3.5*

Thrash Metal, Verenigde Staten en uit een interessant decennium – ahum – meer was niet nodig om mijn interesse danig te wekken. Kende ik dit van vroeger? Ik denk van niet dus nostalgie kan eens geen rol spelen bij dit album.

Een vijftal luisterbeurten later heb ik meer dan eens gedacht: “Dark Angel light”. Hetzelfde opgefokte drumwerk, het drukke gitaarwerk en een zanger die niet veel voor Don Dotty moet onderdoen. Vijfentwintig jaar geleden ging ik dit wel gewaardeerd hebben, nu iets minder omdat het “light” is. Raar gevoel. Ik krijg iedere keer zin om Darkness Descends van Dark Angel op te leggen. De pioniers overleven altijd.

Dit doet weinig of niets af aan de kwaliteiten van dit album, de kortere nummers gaan volle plank vooruit, de langere nummers bevatten iets meer punch en variatie en deze songs vind ik het beste. Spectrum of Death is een kort akoestisch stukje, het verschijnsel van de gitarist die wil tonen dat hij meer kan dan rammen alleen…

Een woordje van dank aan Guinness1980 die me dankzij Het Metal Album van de Week heeft gewezen op het bestaan van deze groep en dit album dat nog iets te licht weegt voor mijn smaakpapillen. Zoals bij collega Barfly vliegt deze plaat ook op mijn zoeklijst.

Naar aanleiding van de legendarische status die dit album schijnt te hebben maar eens geluisterd. In 1990 heb ik dit album helemaal gemist, maar ik kan me goed voorstellen dat ik er destijds helemaal weg van zou zijn. Nu vind ik de productie toch wel een behoorlijk storende factor, met name dankzij de drums die klinken alsof de drummer op nat karton staat te slaan. Desondanks merk ik dat ik dat ik naarmate het album vordert toch wel word meegezogen in de maniakale thrash metal van deze Amerikanen. De referenties aan Dark Angel, Kreator en Sadus zijn al eerder genoemd. Ik moet ook denken aan Sacrifice of 'ons eigen' Dead Head.