Bryan Adams - So Far So Good (1993)

Zo rond 1984 was dit een verademing.
Een zanger die ook nog mooi gitaar kon spelen.
Echt een festival artiest.
Helaas werden zijn kwaliteiten uitgebuit.
Hoe toepasselijk kan het zijn om de titelsong bij Robin Hood te verzorgen.
Lijkt wel een eeuwigheid dat Everything I Do op de radio te horen was.
Verworden tot een Canadese Marco Borsato.
Alleen gelukkig met minder hits.
Dat is nu net het probleem.
Voorbeeld van een kwalitatief goed klinkende artiest.
Ten onder gaand aan zoetsappige liefdesliedjes.
Waar elk Top 40 spelend coverbandje ons mee dood gooide.
Waking Up The Neighbours.
Echt niet.
Voor dit soort muziek waren in 1991 geen oordopjes meer nodig.
Slaapliedjes voor een goede nachtrust.
Gratis te verkrijgen bij een pakje Pickwick thee.

Toch maar even terug naar het begin.
Het When The Lady Smiles van Golden Earring achtige gitaarspel van Run To You.
Die te kleine zanger met hese rockstem.
Denkbeeldig beeld van een brede bezwete drummer.
Krullend haar in een foute staart.
Tussen de slagen door geïmproviseerde truckjes met drumsticks.
Halfhoge Kangaroos sportschoenen die de maat aangeven.
Denkbeeldige zomer van 1969.
Jong en onschuldig.
Samen met Bon Jovi aan het knikkeren.
Haren trekken bij het buurmeisje.
Bryan die een blauwtje oploopt.
Omdat vrouwen nu eenmaal op groter vallen.
Jezelf beter over laten komen in een mooie songtekst.
Terwijl niemand die verlegen puistenkop daadwerkelijk kent.
Tina Turner die na het belabberde Bowie duet revenge neemt.
It's Only Love overstijgt Tonight.
Don Johnson en Miami Vice.
Gebundeld in Heat Of The Night.
Een jong Nederlands meisje dat Restless uit haar vaders platenkast vist.
Vanwege het tandenwisselproces Heaven probeert mee te slissen.
Haar toekomst bepalend.

Ik weet niet goed wat ik met Bryan Adams aan moet.
Weegschaaleffect.
Het ene nummer is geweldig, vervolgens een commercieel misbaksel.
Nooit in balans.