Ry Cooder - I, Flathead (2008)

Nu is dit de laatste cd van een drie-eenheid. En in tegenstelling tot de vorige (my name is buddy) vind ik deze wel erg leuk. Hier zit muziek in. Veel blues vooral. Alleen moet ik nog even goed naar het verhaal luisteren, maar dit wordt zeker een dikke voldoende.

Voor mij was My Name is Buddy één van de hoogtepunten uit 2007, en ook Chavez Ravine heb ik grijsgedraaid. We kregen hem gisteren in de winkel binnen. Wilde 'm kopen, maar las dat er nog een Deluxe Edition uitgekomen is met een flink boekwerk erbij. Jammergenoeg niet in Nederland. Ik moet dus nog een week of 2 wachten eer mijn exemplaar binnen is. Kan nu alvast niet wachten.

Hij ligt trouwens al in de winkels. Nederlandse release is 20 Juni.

Beste Ry Cooder fans,

De gelimiteerde I Flathead + boek is al uit voorraad leverbaar bij de Nederlandse mailorder www.luckydice.nl.
gewoon effe bestellen en betalen met paypal of ouderwets overmaken via internet bankieren en je hebt hem de volgende dag in huis. Zeer fraai uitgegeven met het boek en het verduidelijkt het verhaal veel beter.

fantastisch , ik had de deluxe versie besteld bij cdwow en 2 weken later lag hij in m'n bus , oerdegeleijke ry cooder met meer het accent op de blues , zeer variabel , prima gespeeld , en er zit een mooi boek bij van 96 bladzijden + nog eens alle teksten , gewoon fantastisch spijtig dat niet meer mensen geniale ry kennen, voor mij behoort hij tot de beste 10 artiesten aller tijden , heb hem vroeger nog leren kennen door zijn lp '' chicken skin music '' , man wat heb ik die plaat grijsgedraaid en de liefde heeft nooit gestopt

Ridin' with the Blues is gewoon éng.
10 sterren

Wauw!

Jij had me deze getipt, Michel, waarvoor dank! Ik vond enkel de "normale" versie, maar ben er zeer blij mee; Prima rootsy album, ik vind Cooder ook één van de beste en origineelste artiesten ever, dus we zijn het geheel eens (we kunnen zo gaan samenwonen, haha! ).

Ga deze nog ettelijke keren opnieuw beluisteren, vind hem prima, voorlopig gaat ie al **** sterretjes laten blinken, maar misschien later nog wel wat méér?

Euh, voor de bijna uitgestorven Ry Cooder fans/andere mensen; dit is gewoon een hele goede, wat zeg ik; stééngoede Cooderplaat.
Onverwoestbare artiest!

ja, beste father of t'is te zeggen patrick , nog een tip luister eens naar het 2 jaar geleden solowerk van mavis staples daar hoor je ry op slide zoveel beter dan op 's mans meeste solo lp's van de laatste jaren , perfecte plaat die je ook graag zal horen ben er zeker van , verder is deze ry dan nog een groei plaat , hoe meer je hem hoort hoe beter hij wordt , en zeggen dat ry besloten zou hebben dat dit zijn laatste wordt , triestig ben ik nu !!!

Ik heb deze op basis van alle jubelende recensies gekocht toen 'ie uitkwam (wel de versie zonder boekwerk), maar het wist me allemaal op het eerste gehoor eerlijk gezegd toch niet enorm te boeien.

Het concept en de teksten zijn leuk, maar het ontbreekt een beetje aan pakkende songs. Niet voor niets staan er op de beste Cooder-albums meestal ook veel (obscure) covers. Het gitaarspel sprong er bij de meeste nummers hier ook niet echt uit, ben van RC over het algemeen wel beter gewend.

Eerlijk gezegd is de cd daarna snel weer in de kast beland zonder er al te veel naar te luisteren. Maar goed, ik zal hem weer eens opzetten om er nog eens beter naar luisteren voordat ik er een aantal sterren aan hang.

Toch niet een echt sterk album van Ry Cooder, ondanks een aantal best goeie nummers zoals Waitin for some girl, Ridin with the blues, Pink o' Boogie en Filippino Dancehall Girl.
Maar nummers als Can I smoke in here, Steel guitar heaven, Spayed Coolie, My dwarf is getting tired, Flathead one more time and Little Trona girl hoef ik niet vaak te horen.
Het lijkt of Cooder niet weet te kiezen tussen een plaat met lekkere catchy popsongs,zoals vroeger met Bop till you drop en Borderline, of een album met liedjes in oude amerikaanse stijlen. Nu is het een beetje van alles wat en eigenlijk onbevredigend

Er staan wel een paar leuke nummers op maar als geheel kan het mij niet helemaal boeien. Toch verdienstelijk 3*

Zoals we gewoon zijn van ry cooder...
Klasse!
Enorm sterke opening met 'Drive Like I Never Been Hurt'!
'Can I Smoke in Here?' is best een knap nummer als je het mij vraagt.
Al haalt de hele tracklist datzelfde hoge niveau

5* voor de mooiste productie van 2008

ook johnny cash , can i smoke in here , fernando sez en my dwarf is getting tired zijn prachtige nummers en de beste van deze zeer goede plaat maar mijn 2 prijsbeesten zijn toch 5000 country music songs en het fantastische little troma girl , subliem .

Kan niet echt wennen aan dit Flathead, het spel is wel relaxed en er word goed gespeeld, maar....die zanger had voor mij niet gehoeven. Zal ws. wel bij de muziekstijl passen, maar ik vind het tegen het irritante aan, die aangedikte amerikaanse tongval en dat gebrabbel er tussen door. Het klinkt als een mislukte kruising tussen Tom Waits en John Hiatt.
Ook zijn er maar weinig nummers die ik wel redelijk vind; Ridin' with the Blues/Fernando Sez en het kleine Little Trona Girl.
Ry Cooder is zeker een goed muzikant, maar wat mij betreft is dit een flatliner, dat vooral door de zang ontsierd word.
Maar misschien mis ik iets...gezien de hoge waardering in het algemeen.....

Eigenlijk wel eens met Madjack. Raar album. Toch wel enkele ijzersterke songs zoals de eerste drie en fernando sez, Filippino en zeker 5000 country music songs. Dat zijn er verdorie toch al zes op hoog niveau.
Maar het is jammer dat de overige acht veel en veel minder zijn. tenzij je inderdaad houdt van een mislukte Waits-Hiatt-kruising.

John Hiatt heeft van Ry Cooder leren zingen.

Lijkt mij sterk, kun je je nader verklaren?

"Can I smoke in here" en "Flathead one more time" zijn lichtelijk irritant. De rest is gelukkig goed tot ietsje beter dan goed. Toch heeft deze plaat nergens het oude niveau van een goede Cooder album.

na "Chavez Ravine" en "My Name is Buddy" werd dit het derde concept album van zijn Californië trilogie, de staat waar Ry Cooder opgroeide en waar hij via "I, Flathead" met nostalgische herinneringen terug blikt op het multiculturele Californië uit zijn jeugd. in dit geval via de fictieve blanke "redneck" muzikant Kash Buk en zijn band "The Klowns". mijmeringen over de verloren wereld van een Los Angeles dat al lang niet meer bestaat met verhalen van de uiteindelijk mislukte muzikant "Kash Buk" en de markante figuren die hij tijdens zijn omzwervingen ontmoette. de titel "I, Flathead" refereert aan de flat cylinder V8 motor die de Amerikaanse autofabriek Ford vanaf 1932 in productie nam.

op dit album met een mix van o.a. blues (boogie), western swing en country & western staan 14 Cooder originals, waarvan 3 co-written (tracks 1,12 & 14).

een lichte tegenvaller en wat mij betreft de minste van de trilogie. zoals te verwachten valt er bij iemand als Ry Cooder weinig tot niets op te merken over de muzikale uitvoering van de songs, maar helaas valt het songmateriaal tegen m.a.w. er staan simpelweg te weinig memorabele liedjes op dit album.

de sterke opening met "Drive Like I Never Been Hurt" opgeluisterd met de mariachi (Mexicaans straatorkest) klanken van Mariachi Los Camperos, het up-tempo "Waitin' for Some Girl" en de gelijknamige hommage aan Johnny Cash met dat kenmerkende "Hey Porter" Johnny Cash ritme, wordt niet over de hele linie vastgehouden.

eens met spinout dat de "spoken words" van tracks 4 en 12 en in mindere mate "Fernando Sez" op den duur gaan irriteren, wat zelfs het geweldige gitaarspel van Ry Cooder op die nummers niet kan verhelpen. ook de jazz klanken van "Steel Guitar Heaven", het funky "Pink-O Boogie" en tracks als "Spayed Kooley" en "My Dwarf is Getting Tired" wederom met praatzang, willen niet beklijven.

gelukkig staan er op het eind nog een 3-tal sterkhouders, "Filippino Dance Hall Girl" met de accordeon klanken van Flaco Jimenez, het enige nummer waar hij op te horen is, de c&w song "5000 Country Music Songs" en het mooi klein gehouden "Little Trona Girl" met zang van Juliette Commagere.

kom niet hoger uit dan een waardering van 3 voor dit wisselvallige album, dat inderdaad niet het niveau heeft van zijn albums uit de 70's en 80's, dus tijd om weer eens "Into the Purple Valley" of "Boomer's Story" te beluisteren.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Little Pink Studio, Los Angeles, California

Ry Cooder: vocals, guitars, laud, mandolin, bass, electric piano
Joachim Cooder: drums, timbales
Martin Pradler: drums, electric piano
Rene Camacho: bass
Francisco Torres: trombone
Ron Blake: trumpet
Anthony Girl: bass sax
Gil Bernal: tenor sax
Jon Hassell: trumpet
Jared Smith: keyboards
Flaco Jimenez: accordion (track 10)
Jim Keltner: drums
Juliette Commagere: vocals (track 14)
Mariachi Los Camperos arranged by Jesus Guzman