Ry Cooder - I, Flathead (2008)

na "Chavez Ravine" en "My Name is Buddy" werd dit het derde concept album van zijn Californië trilogie, de staat waar Ry Cooder opgroeide en waar hij via "I, Flathead" met nostalgische herinneringen terug blikt op het multiculturele Californië uit zijn jeugd. in dit geval via de fictieve blanke "redneck" muzikant Kash Buk en zijn band "The Klowns". mijmeringen over de verloren wereld van een Los Angeles dat al lang niet meer bestaat met verhalen van de uiteindelijk mislukte muzikant "Kash Buk" en de markante figuren die hij tijdens zijn omzwervingen ontmoette. de titel "I, Flathead" refereert aan de flat cylinder V8 motor die de Amerikaanse autofabriek Ford vanaf 1932 in productie nam.

op dit album met een mix van o.a. blues (boogie), western swing en country & western staan 14 Cooder originals, waarvan 3 co-written (tracks 1,12 & 14).

een lichte tegenvaller en wat mij betreft de minste van de trilogie. zoals te verwachten valt er bij iemand als Ry Cooder weinig tot niets op te merken over de muzikale uitvoering van de songs, maar helaas valt het songmateriaal tegen m.a.w. er staan simpelweg te weinig memorabele liedjes op dit album.

de sterke opening met "Drive Like I Never Been Hurt" opgeluisterd met de mariachi (Mexicaans straatorkest) klanken van Mariachi Los Camperos, het up-tempo "Waitin' for Some Girl" en de gelijknamige hommage aan Johnny Cash met dat kenmerkende "Hey Porter" Johnny Cash ritme, wordt niet over de hele linie vastgehouden.

eens met spinout dat de "spoken words" van tracks 4 en 12 en in mindere mate "Fernando Sez" op den duur gaan irriteren, wat zelfs het geweldige gitaarspel van Ry Cooder op die nummers niet kan verhelpen. ook de jazz klanken van "Steel Guitar Heaven", het funky "Pink-O Boogie" en tracks als "Spayed Kooley" en "My Dwarf is Getting Tired" wederom met praatzang, willen niet beklijven.

gelukkig staan er op het eind nog een 3-tal sterkhouders, "Filippino Dance Hall Girl" met de accordeon klanken van Flaco Jimenez, het enige nummer waar hij op te horen is, de c&w song "5000 Country Music Songs" en het mooi klein gehouden "Little Trona Girl" met zang van Juliette Commagere.

kom niet hoger uit dan een waardering van 3 voor dit wisselvallige album, dat inderdaad niet het niveau heeft van zijn albums uit de 70's en 80's, dus tijd om weer eens "Into the Purple Valley" of "Boomer's Story" te beluisteren.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Little Pink Studio, Los Angeles, California

Ry Cooder: vocals, guitars, laud, mandolin, bass, electric piano
Joachim Cooder: drums, timbales
Martin Pradler: drums, electric piano
Rene Camacho: bass
Francisco Torres: trombone
Ron Blake: trumpet
Anthony Girl: bass sax
Gil Bernal: tenor sax
Jon Hassell: trumpet
Jared Smith: keyboards
Flaco Jimenez: accordion (track 10)
Jim Keltner: drums
Juliette Commagere: vocals (track 14)
Mariachi Los Camperos arranged by Jesus Guzman