Toy Dolls - Twenty Tunes Live from Tokyo (1990)

mijn stem

3,50 (5)

5 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: Reciever

Wakey Wakey Intro (1:44)
Dig That Groove Baby (2:34)
Cloughy Is a Bootboy (3:10)
Lambrusco Kid (2:52)
I've Got Asthma (2:11)
Peter Practice's Practice Place (2:52)
Deidre's a Slag (3:30)
Ashbrooke Launderette (2:24)
Bless You My Son (2:04)
My Girlfreind's Dad's a Vicar (1:18)
Spiders in the Dressing Room (2:56)
Popeye Medley (3:32)
She Goes to Finos (2:40)
Fisticuffs in Frederick Street (3:34)
Harry Cross (4:06)
Glenda and the Test Tube Baby (3:52)
Wakey Wakey Outro (1:53)
When the Saints (1:37)
Wipe Out (2:53)
Nellie the Elephant (3:50)
Sabre Dance (2:30)
Blue Suede Shoes (2:34)

totale tijdsduur: 1:00:36

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

5,0

Suez

geplaatst: 19 juni 2008, 18:29 uur

Zou ik me ooit nog eens beperken tot maar 10 beste live registraties dan zou deze daar zeker bij horen. Oude punkers en rotten in het vak die de grenzen van de punk allang verkend en overschreden hebben. Luister maar eens naar deze versie van Wipe Out. Daar kunnen vele andere (top)gitaristen nog een puntje aan zuigen. De teksten zijn over het algemeen niet hoogstaand, maar de muziek is dat wel.
Energieke band en registratie; jammer van het ietwat tamme Japanse publiek.

2,5

deric raven

geplaatst: 13 juli 2008, 20:45 uur

Mijn eerste kennismaking met Toy Dolls was op de universiteit van Enschede. Ze traden daar volgens mij toen vaker op.
Het voorprogramma was volgens mij een band die Big Boy Tometo heette; ook leuk, maar het ging natuurlijk om Toy Dolls.
Als 3 stripfiguren kwamen ze op, in kleurige pakjes die mijn moeder op enige naaiervaringen na (mijn zusje en ik) zo in elkaar kan zetten.

Het intro is een metalachtig rifje; waarna vervolgens een spervuur aan nummers de zaal in wordt geslingerd.
Dig That Groove Baby doet het altijd goed, en al pogo-end ervaar ik dat er een erg breed publiek rondhost. Ondertussen is mijn horloge al gesneuvelt, maar dat geeft niks.
Tijd om op adem te komen is er niet.
Blue Suede Shoes begint dan wel rustig, maar barst ook volledig los; en volgens mij was Nellie The Elephant

Vervolgens wezen stappen in danscafe Exit (wereldtent), en de dag later maar snel op zoek gegaan naar een live registratie van deze band; toen kwam ik al snel bij dit album uit, wat muzikaal vrij goed mijn ervaringen weer geeft; maar zoals bij elk live concert geld; je moet er bij zijn geweest.

Sheplays

geplaatst: 13 juli 2008, 21:01 uur

Leuk, Deric! Ik ken alleen Nellie The Elephant van Toy Dolls. Ik vind het wel grappig dat zo'n kinderliedje een soort punk classic is geworden.

2,5

deric raven

geplaatst: 13 juli 2008, 21:20 uur

Hun versie van Sabre Dance en vooral Blue Suede Shoes is erg leuk gedaan.
Maar het is voornamelig pretpunk, al zit in het gitaarwerk juist weer veel hardrock invloeden. En die zanger ziet er uit als een minder ontwikkelde Marcel van Tilt. Het is ook meer een soort van act.