Toy Dolls - Twenty Tunes Live from Tokyo (1990)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: Reciever
-
Wakey Wakey Intro (1:44)
-
Dig That Groove Baby (2:34)
-
Cloughy Is a Bootboy (3:10)
-
Lambrusco Kid (2:52)
-
I've Got Asthma (2:11)
-
Peter Practice's Practice Place (2:52)
-
Deidre's a Slag (3:30)
-
Ashbrooke Launderette (2:24)
-
Bless You My Son (2:04)
-
My Girlfreind's Dad's a Vicar (1:18)
-
Spiders in the Dressing Room (2:56)
-
Popeye Medley (3:32)
-
She Goes to Finos (2:40)
-
Fisticuffs in Frederick Street (3:34)
-
Harry Cross (4:06)
-
Glenda and the Test Tube Baby (3:52)
-
Wakey Wakey Outro (1:53)
-
When the Saints (1:37)
-
Wipe Out (2:53)
-
Nellie the Elephant (3:50)
-
Sabre Dance (2:30)
-
Blue Suede Shoes (2:34)
0
geplaatst: 13 juli 2008, 20:45 uur
Mijn eerste kennismaking met Toy Dolls was op de universiteit van Enschede. Ze traden daar volgens mij toen vaker op.
Het voorprogramma was volgens mij een band die Big Boy Tometo heette; ook leuk, maar het ging natuurlijk om Toy Dolls.
Als 3 stripfiguren kwamen ze op, in kleurige pakjes die mijn moeder op enige naaiervaringen na (mijn zusje en ik) zo in elkaar kan zetten.
Het intro is een metalachtig rifje; waarna vervolgens een spervuur aan nummers de zaal in wordt geslingerd.
Dig That Groove Baby doet het altijd goed, en al pogo-end ervaar ik dat er een erg breed publiek rondhost. Ondertussen is mijn horloge al gesneuvelt, maar dat geeft niks.
Tijd om op adem te komen is er niet.
Blue Suede Shoes begint dan wel rustig, maar barst ook volledig los; en volgens mij was Nellie The Elephant
Vervolgens wezen stappen in danscafe Exit (wereldtent), en de dag later maar snel op zoek gegaan naar een live registratie van deze band; toen kwam ik al snel bij dit album uit, wat muzikaal vrij goed mijn ervaringen weer geeft; maar zoals bij elk live concert geld; je moet er bij zijn geweest.
Het voorprogramma was volgens mij een band die Big Boy Tometo heette; ook leuk, maar het ging natuurlijk om Toy Dolls.
Als 3 stripfiguren kwamen ze op, in kleurige pakjes die mijn moeder op enige naaiervaringen na (mijn zusje en ik) zo in elkaar kan zetten.
Het intro is een metalachtig rifje; waarna vervolgens een spervuur aan nummers de zaal in wordt geslingerd.
Dig That Groove Baby doet het altijd goed, en al pogo-end ervaar ik dat er een erg breed publiek rondhost. Ondertussen is mijn horloge al gesneuvelt, maar dat geeft niks.
Tijd om op adem te komen is er niet.
Blue Suede Shoes begint dan wel rustig, maar barst ook volledig los; en volgens mij was Nellie The Elephant
Vervolgens wezen stappen in danscafe Exit (wereldtent), en de dag later maar snel op zoek gegaan naar een live registratie van deze band; toen kwam ik al snel bij dit album uit, wat muzikaal vrij goed mijn ervaringen weer geeft; maar zoals bij elk live concert geld; je moet er bij zijn geweest.
* denotes required fields.
* denotes required fields.