The Ocean Blue - The Ocean Blue (1989)

Ik woonde destijds in de States, en deze heren werden omschreven als de Amerikaanse variant op de Smiths. Beetje arty, beetje literair.
En de invloed van Morrissey c.s. en ook een band als The House of Love druipen er inderdaad van af, al hoeft deze band zich voor het resultaat bepaald niet te schamen.
Het zit compositorisch allemaal prima in elkaar, zeker als je meeneemt dat dit hun debuut elpee is en men omzeilt knap de valkuil om niet een ordinaire imitatie van hun voorbeelden te worden.
Between Something and Nothing, Drifting Falling en Myron zijn voor mij de beste nummers maar de plaat is over de hele lijn sterk.

Ik hoef eigenlijk niets meer toe te voegen aan het verhaal van de bovenbuurman. Het debuut van de formatie The Ocean Blue, opgericht in 1986, staat inderdaad vol leuke popliedjes.

Vandaag is er alweer een tweede nieuwe single uit van dit gezelschap uit Hershey, Pennsylvania : All The Way Blue.
The Ocean Blue - All The Way Blue (Official Video) - YouTube

De langspeler “Kings and Queens / Knaves and Thieves spoelt aan op 21 juni aanstaande.

Ik ga 'm zeker beluisteren!

Ik zal altijd wel verzot blijven op dit soort bandjes. Of het nu gaat om The Smiths, The House of Love, The Wild Swans of The Railway Children.... heerlijke gitaarpop met zang om zo lekker bij weg te zwijmelen.

Door hun nieuwe album weer eens herbeluisterd en dit kan zo weer de zomer mee ingaan.

De opener kende ik van ergens in de jaren 90. Nu nav dit topic gaan beluisteren. Heerlijke gitaarpop plaat! In 89 niet zo origineel meer, maar wel heel fijn. Wie durft nog te beweren dat de 80’s alleen maar cheesy waren?!

Die opener is overigens behoorlijk subliem!

Ja prachtig album. Ook wel iets voor luigifort lijkt me

En Premonition en Rainmachine?

Hebben wij dezelfde smaak dan?
Zalige opener ja! HoL en ook Echo hoor ik...en The Wild Swans.

Wat veel mensen denk ik niet meer weten is dat je eind jaren 80 wat een apart fenomeen kreeg. Engelse band kozen ervoor om Amerikaans klinken en Amerikaanse bands probeerden om Engels (Europees) te klinken. Daar is deze band een prima voorbeeld van, sterker nog ze deden dit zo goed dat ze gewoon mee hadden kunnen draaien in de Engelse stroming die een paar jaar eerder plaatsvond. Dat momentum was echter voorbij en daardoor viel deze band wat (onterecht) tussen wal en schip. Dit debuutalbum en opvolger Cerulean zijn echter zeer de moeite waard, mooie sprankelende gitaarpop met een lekkere drive. Ik heb de platen van The Ocean Blue (mooie naam ook) hier nog allemaal keurig in de kast staan.

In jouw top 15 van dat jaar johan de witt?

Zou zomaar kunnen!