deric raven schreef:
Meer percussie, maar duidelijk Siouxsie.

aERodynamIC schreef:
Een wat exotischer versie van Siouxsie and the Banshees, minder ijzig, minder wave en daardoor soms ook wat luchtiger ook al is het experiment nooit ver weg.
Gelukkig ver weg genoeg om mij te doen laten afhaken: integendeel. Lekkere plaat die me ergens een beetje doet denken aan Marc and the Mambas.

aERodynamIC schreef:
(afbeelding)

Nog drie albums uit 1989 te gaan voordat we naar deel 2 switchen.

aERodynamIC schreef:
Vind jij Pixies in dit rijtje van 80 passen? Voor mij was die band een omslag naar een totaal andere muziekwereld in die tijd

Chameleon Day schreef:
Kennen jullie dat? Dat muziek van die krachtige beelden en gevoel oproept, alsof het gisteren was? Soms gerelateerd aan volstrekt nietszeggende momenten.

Chameleon Day schreef:
New wave was inderdaad zo dood als een pier…

Chameleon Day schreef:


Dat is zo. En grappig, want wil net een bericht tikken dat ook aan dat gevoel - voor mij dan - refereert.

Vond de Pixies toen trouwens behoorlijk niksig. Al dat geschreeuw. ….Het besef daalde pas ver in de jaren 90 in….

Surfer Rosa / Come On Pilgrim werkt voor mij als een krachtige Ibuprofen…neem het zelden tot me. Maar als…daar verhaal ik in deel 2 wel over.

Casartelli schreef:
Wat nu, ben ik nog steeds de enige die op dit prachtplaatje gestemd heeft? Komt dat horen, komt dat horen! Fraaie melodieuze pop, een beetje in het verlengde van a-ha of de Pet shop boys (maar dan wat organischer). 4* voor deze.

Robo schreef:
Strakke ongecompiceerde popsongs, gladjes geproduceerd. Puike viersterren plaat.

vigil schreef:
Wow, ik kom er nu pas achter dat Andy McCluskey hier en daar wat synths speelt op dit album

Rainmachine schreef:
Leuke band dat Lightning Seeds ook al is het eigenlijk een project van multi-talent Ian Broudie die zich telkens met andere muzikanten omringt. De beste man heeft een uitstekend gevoel voor sugar coated popsongs zoals hij het zelf noemt. Ook zijn productiewerk is erg goed bij andere bands, daar ken ik hem ook voornamelijk van. Cloudcuckooland is een prima album en van wat ik van de band heb ook het beste. Zit wat in de hoek van de Wild Swans, The La's en Fiction Factory.

Chameleon Day schreef:
Van 1988 tot 1991 veel samen gejamd (met door Paul in elkaar geknutselde effecten, opgepimpte Commodore 64 drum sounds en baslijnen op de E-snaar van de gitaar). Heb ik nog tapes van. Paar jaar terug vernam ik dat zijn kanker was teruggekomen en dat hij is overleden. Heb het er op momenten best moeilijk mee, …. dat we het contact verloren hebben. … We zouden samen een plaat maken, dat hadden we toen afgesproken.

johan de witt schreef:
Wel 1990 in my book.

Mjuman schreef:
Al die muzikale ervaringen waarover je bericht zijn dat de facto ervaringen uit de jaren '80 zelve of van later datum?

skyline schreef:
Ik woonde destijds in de States, en deze heren werden omschreven als de Amerikaanse variant op de Smiths. Beetje arty, beetje literair.
En de invloed van Morrissey c.s. en ook een band als The House of Love druipen er inderdaad van af, al hoeft deze band zich voor het resultaat bepaald niet te schamen.
Het zit compositorisch allemaal prima in elkaar, zeker als je meeneemt dat dit hun debuut elpee is en men omzeilt knap de valkuil om niet een ordinaire imitatie van hun voorbeelden te worden.
Between Something and Nothing, Drifting Falling en Myron zijn voor mij de beste nummers maar de plaat is over de hele lijn sterk.

aERodynamIC schreef:
Ik zal altijd wel verzot blijven op dit soort bandjes. Of het nu gaat om The Smiths, The House of Love, The Wild Swans of The Railway Children.... heerlijke gitaarpop met zang om zo lekker bij weg te zwijmelen.

Door hun nieuwe album weer eens herbeluisterd en dit kan zo weer de zomer mee ingaan.

Mjuman schreef:
Al die muzikale ervaringen waarover je bericht zijn dat de facto ervaringen uit de jaren '80 zelve of van later datum?

aERodynamIC schreef:
Ja dahag. Als dat nu nog niet duidelijk is. Meestal staat het er als toevoeging bij wanneer ik iets veel later ontdekt heb. Moet u natuurlijk niet vluchtig scrollen anders had u dit gewoon geweten

Blijkbaar is het nog steeds niet duidelijk voor een aantal mensen, dus ik zal wederom helpen. Het is begonnen als topic om de jaren '80 te belichten. Niet vanuit persoonlijke ervaringen (alhoewel dat in veel gevallen wel zo is, maar soms ook gewoon vrij recente ontdekkingen van gemiste parels). Daarom quotes.

Mjuman schreef:
Throwing Muses? De entree van de house en aanverwante dance, late 80s? Two-tone, punky folk (Pogues, Levellers, Men They Couldn't Hang)?

aERodynamIC schreef:

Jij (ik zeg nu jij) hebt dan toch nog steeds niet door wat mijn uitgangspunt was dit topic. Amen (en ik ben niet gelovig).

Oh ja, beperkingen waren er ook omdat er maar weinig in een 80-tal past

Kleine belofte: één van de allerbeste jaren '80 albums uit het rijtje dat je nu noemt komt straks wel aan bod

Premonition schreef:


Herkenbaar (het laatste gedeelte bedoel ik), gelukkig blijven de herinneringen levend.

Misschien kun je net als de andere Paul (reptile71) de tapes uitbrengen, ben heel benieuwd!

Mart schreef:
Vandaag weer eens opgezet en van begin tot eind beluisterd. En wat een klassieker blijft dit toch. Bij het nummer Decades kreeg ik tranen in mijn ogen, Joy Division (en in het bijzonder Ian Curtis) weet echt heel goed de emotie over te brengen op mij. Het raakt bij mij echt de gevoelige snaar. En dat is mij tot nu toe nog maar bij erg weinig albums (en nummers) gebeurd.

Ook heb ik elke keer als ik het album opnieuw luister steeds andere favorieten. Sowieso is Decades mijn favoriet, maar mijn tweede favoriet varieert steeds. De ene keer is het Atrocity Exhibition, de andere keer Isolation, de andere keer Colony en de andere keer A Means To An End. Momenteel is mijn andere favoriet Heart And Soul. En dat vind ik ook echt super aan dit album (dat ik elke keer een andere favorite heb), want ik heb dat nog nooit bij een ander album meegemaakt.

Eigenlijk zou ik nu 6 sterren willen geven, maar dat kan niet. Dit is echt voor mij het beste album ooit gemaakt. Bedankt Musicmeter! Dankzij jullie heb ik echt een grandioze band ontdekt!!

BoyOnHeavenHill schreef:
Wat doe je wanneer je een ongenaakbaar meesterwerk hebt gemaakt dat niet meer te overtreffen valt? Dan maak je een plaat die z'n voorganger overtreft. Ik weet niet hoe vaak dat voorkomt, en ik weet ook niet of Unknown pleasures bij z'n release meteen al in bredere kring de reputatie en de accolades kreeg die hij sindsdien heeft verworven, maar dankzij het subtiele gebruik van synthesizers, de opnieuw geweldige sfeervolle produktie en een verzameling ijzersterke nummers is Closer voor mijn gevoel een plaat die z'n wortels in zijn voorganger heeft maar die die voorganger tegelijk voorbijstreeft – niet in kwalitatief opzicht (want de platen zijn voor mij zó verschillend en tegelijk allebei zó goed dat vergelijken totaal zinloos is), maar wel in diepte en in kwetsbaarheid.
        Opmerkelijk hoe de nummers gebruikmaken van melodielijnen die gedurende het nummer weinig verandering tonen en ook lang niet altijd naar een climax voeren, maar alles zonder dat de nummers monotoon aandoen of de melodieën gaan vervelen, daarbij ongetwijfeld geholpen door de gitaarlijnen, de geluidseffecten die vaak onverwachte "kleurtoetsen" aanbrengen, en last but not least natuurlijk het feit dat de melodieën zelf dus kennelijk zó sterk zijn dat ze de aandacht blijven vasthouden. O, èn de teksten en de voordracht van Ian Curtis natuurlijk...
        De eerste vier nummers zijn al sterk (hoewel dat constante gebroken ritme van Colony mij wel een beetje tegenstaat), maar de echte kracht van dit album ligt voor mij in de laatste vijf nummers, die stuk voor stuk zó indrukwekkend zijn dat ze op andermans album als prijsnummer zouden kunnen fungeren, maar hier gewoon onderdeel vormen van een ijzersterke keten waarvan elke schakel nèt weer iets beter is dan z'n voorganger, met Decades als hoogtepunt van een meesterwerk dat na al die jaren in muzikaal opzicht nog even indrukwekkend is, ook wanneer het emotionele aspect er voor mij in de loop der jaren enigszins "afgesleten" is.

Gerards Dream schreef:
Als we dan toch bezig zijn met Ultravox lijkt het mij wel zinvol om deze van een recensie te voorzien.

Vlak voordat de opname van dit album werden gestart hadden John Foxx en Robin Simon de band verlaten. Even leek het erop of Ultravox een verloren band was, totdat Midge Ure verscheen. Billy Currie had met hem kennis gemaakt in de gelegenheidsgroep Visage van Steve Strange. Toch leek het of Ultravox een verloren band was. Voorafgaande aan de opname van dit album was de band bezig met het geven van concerten, waar ook de Verenigde Staten op het schema stond.

Door die concerten kwamen ze in contact met platenmaatscappij Chrysalis die de band een contract aanbod. Hierna kom het echte werk beginnen. Samen met producer Conny Plank doken ze de studio in. Daardoor kreeg de groep een meer electronisch geluid waar de traditionele rock-instrumenten erg goed bij paste. Daarnaast was er ook ruimte voor de viool en alt viool van Currie.

Het album start met het instrumentale Astradyne. Na een paar tonen begin ik al te zweven naar vreemde werelden. Mooi toetsenwerk, heerlijk ritme en de viool van Currie. Even een moment van bezinning en daarna de beuk er weer in. Een fraai staaltje dus. New Europeans begint met een paar heerlijk tonen van de gitaar van Ure. In de song wordt op een mooi wijze een beeld geschetst van het moderne leven. De instrumentatie bestaat uit fraai up-tempo werk. Midden in de song is een rustig gedeelte wat al doet denken aan Vienna en wat blijft die piano goed die ook de volgende song van een begin voorziet. Daarna rockt het aan alle kanten op Private Lives. Voor het eerst valt op hoe krachtig de stem van Midge Ure eigenlijk is. Waar de song eigenlijk over gaat doet er mijns inziens niet toe, het is heerlijk vol geproduceerde muziek. Passing Strangers is ook opnieuw zo'n goed stuk muziek. Heerlijke drive en de drums van Warren Cann mogen er zeer zeker wezen. En dan later het toetsenwerk van Currie het doet me bijna watertanden. Sleepwalk laat zien dat de groep ook over de nodige humor beschikt. Met de ogen dicht zie ik echt iemand die al slapend door de straten loopt, terwijl hij of zij dit niet door heeft.

Mr. X is de meest spannende track op dit album. De ingetogen beats en duistere klanken geven echt een beeld van een zoektocht. Als daar later de viool bijkomt geeft dit een beeld van hoe groot het terrein is waar gezocht wordt. De woorden die Ure hierop ten gehore brengt maken dit beeld compleet. Het doet mij denken aan een wereld in de mist. Het einde hiervan loopt mooi over in Western Promise. Het begin doet hoe vreemd dat ook klinkt in combinatie met de titel oosters aan. Hiermee duidt het tevens aan wat het doel is van deze song. Zodra Ure begint te zingen hoor ik daar een positieve boodschap in hoe een oude wereld nieuw leven in te blazen. De drumloopjes en geluiden uit de electronica winkel zijn erg lekker te noemen. En dan daar het bekende Vienna. Met de ogen dicht staat de fantastisch clip zo weer op mijn netvlies. Een fraai mistig beeld van een Europese hoofdstad. En die viool-solo het blijft er een om nog steeds door een ringetje te halen, dit in combinatie met de stem van Ure en de piano van Currie het raakt me na al die jaren nog steeds. Nog een beetje in de roes van dit schoons wordt ik positief wakker gemaakt door het heerlijke All Stood Still. Het lijkt hier wel of dat alles wat voor handen was is gebruikt, waardoor het erg vol en krachtig klinkt. En wie over turbo-oren beschikt is in al dit geweld plots wat piano te horen. Waarna mijn oude cd stopt omdat de extra's er niet op staan.

Ondanks dit gebrek heb ik wel opnieuw mogen constateren dat dit wel een erg goed album blijft na al die jaren, waardoor een twijlfel zich meester heeft gemaakt om mijn waardering voor dit album naar boven bij te stellen.

bikkel2 schreef:
Prima album. Ook gelijk de doorbraak.
Niet zo gek, want de titelsong werd de terechte hit.
In zijn geheel een tikje zakelijk, maar het was ook een wat kil tijdperk.
Wave, synthpop, maar ook rock is hier terug te vinden.
Uitschieters: Astradyne, New Europeans, Passing Strangers, natuurlijk het onverwoestbare titelstuk en Time Stood Still.
De rest onderhoudend tot goed.
Een groeier. Heeft wel wat draaibeurten nodig gehad.