Joey Tempest - Azalea Place (1997)

Net als bij 'A Place To Call Home': Jammer dat dit niet is opgepikt.

Deze doet het heel erg goed met dit mooie weer

Al jaren in huis, eigenlijk nooit echt goed een kans gegeven net als vele anderen waarschijnlijk, zo groot Europe eigenlijk in Nederland is geweest, heeft Joey solo weinig potten kunnen breken, maar ten onrechte, want dit album mag er zeker zijn.

Na het frisse en prima debuut waarbij Joey de singer songwriter kant op ging kwam hij met dit plaatje op de proppen. Het is een mager album, echter de productie haalt alle vitaliteit uit de plaat. Het geluid is vlak en droog, het songmateriaal is daarbij ook nogal terughoudend, veel ballads en songs waar weinig tempo inzit. Tempest laat zich ook van zijn meest introspectieve kant zien, dat kan heel mooi uitwerken maar het geheel slaat nu dood als een lauw glas bier. Azalea Place vormt een schijf waarbij Joey met een aantal creatieve ideeën op de proppen komt maar waarbij de uitwerking en productie te mager is om te spreken van een goede schijf.

Mijn laatste woorden bij Joey Tempests vorige soloplaat A Place to Call Home waren "wie het relaxter wil, is aan het goede adres." Nou wordt het op opvolger Azalea Place uit april 1997 zó rustig, dat ook ik meestal afhaak.
De (toen voormalige) zanger van hardrockgroep Europe komt hier met pure singer-songwriterpop op de proppen. Een Amerikaans album, opgenomen in Nashville met de Engelse producer Richard Dodd, verantwoordelijk voor de arrangementen. Dit alles opgenomen met Amerikaanse musici en daarmee vrij "keurig".

De liedjes op Azalea Place hebben een basis op akoestische gitaar en zonder uitzondering een ingetogen karakter. Een laatavondplaatje is het gevolg. Neemt niet weg dat Tempest orenschijnlijk dicht bij zijn naakte zelf komt, voorbije de (rock)waan van de dag met z'n grote podia, muren van Marshalls en oogverblindende lichtshows.
Het zou me niet verbazen dat wie wil weten wie de mens achter de zanger is, hier het nodige te weten kan komen. Al weet je het nooit: zijn het zomaar verhaaltjes of zijn de teksten veelal autobiografisch?

Regelmatig klinkt een sobere drumcomputer, andere keren drums óf een combinatie van beide. Andere nieuwe geluiden in de wereld van Tempest: jazzachtig gitaarspel zoals in The One in the Glass en Spaanstalige zang in Revolution of Love dankzij zangeres Siobhan Maher Kennedy.
Anders dan in het bovenstaande bericht heb ik geen enkel probleem met de productie: die beleef ik als warm en fris. Het zit 'm in de stijl. Alsof je een band op straat of in de hoek van een café ziet optreden. Hartstikke gezellig met vrienden en een drankje erbij, maar als je dan de cd koopt en thuis probeert de sfeer te herbeleven, lukt dat niet.
Hoogtepunten voor mij: opener The Match is zowel spannend als warm met een boeiend verhaal; Better than Real is één van de schaarse uptempo nummers, het kalme In Confidence vertelt over een mooie ontmoeting en in afsluiter Lucky zitten uillean pipes,.

Een kalm singer-songwriterplaatje in Amerikaanse stijl. Eigenlijk zou een echte liefhebber van dit genre eens zijn licht hierop moeten laten schijnen. Mag ik vragen of potjandosie eventueel zin heeft om dat een keer te doen?

haha RonaldjK leuk dat je mij dat vraagt, maar ik ben geen liefhebber van bands als Europe en met de zang van Joey Tempest heb ik ook niks. hoewel ik in mijn jeugd een die-hard fan was van o.a. Led Zeppelin (met name hun eerste 2 albums) en Jimi Hendrix draai ik deze muziek nog hoogst zelden. het zal met het klimmen van de jaren te maken hebben. hier op dit fijne MuMe forum huldig ik het standpunt niet op albums te stemmen die niet binnen mijn genre of muzikale smaak vallen. het zou erg flauw zijn als ik bij ieder metal album een 2 zou stemmen, dus daar zie ik vanaf. voor de rest vrijheid, blijheid op MuMe, maar wellicht moet ik met dit album, volgens jou een "kalm singer/songwriter plaatje in Amerikaanse stijl", een keer uit mijn comfortzone stappen.

Maar dit is dus singer-songwriter hè?! Ik ben degene die hier buiten mijn smaak zit. Tegelijkertijd vermoed ik dat jij hier te weinig rootsmusic in hoort, dat het te gladgestreken is. Nou ja, voor áls je een keer zin en tijd hebt - NIKS moet hier!