Joey Tempest - Azalea Place (1997)

Mijn laatste woorden bij Joey Tempests vorige soloplaat A Place to Call Home waren "wie het relaxter wil, is aan het goede adres." Nou wordt het op opvolger Azalea Place uit april 1997 zó rustig, dat ook ik meestal afhaak.
De (toen voormalige) zanger van hardrockgroep Europe komt hier met pure singer-songwriterpop op de proppen. Een Amerikaans album, opgenomen in Nashville met de Engelse producer Richard Dodd, verantwoordelijk voor de arrangementen. Dit alles opgenomen met Amerikaanse musici en daarmee vrij "keurig".

De liedjes op Azalea Place hebben een basis op akoestische gitaar en zonder uitzondering een ingetogen karakter. Een laatavondplaatje is het gevolg. Neemt niet weg dat Tempest orenschijnlijk dicht bij zijn naakte zelf komt, voorbije de (rock)waan van de dag met z'n grote podia, muren van Marshalls en oogverblindende lichtshows.
Het zou me niet verbazen dat wie wil weten wie de mens achter de zanger is, hier het nodige te weten kan komen. Al weet je het nooit: zijn het zomaar verhaaltjes of zijn de teksten veelal autobiografisch?

Regelmatig klinkt een sobere drumcomputer, andere keren drums óf een combinatie van beide. Andere nieuwe geluiden in de wereld van Tempest: jazzachtig gitaarspel zoals in The One in the Glass en Spaanstalige zang in Revolution of Love dankzij zangeres Siobhan Maher Kennedy.
Anders dan in het bovenstaande bericht heb ik geen enkel probleem met de productie: die beleef ik als warm en fris. Het zit 'm in de stijl. Alsof je een band op straat of in de hoek van een café ziet optreden. Hartstikke gezellig met vrienden en een drankje erbij, maar als je dan de cd koopt en thuis probeert de sfeer te herbeleven, lukt dat niet.
Hoogtepunten voor mij: opener The Match is zowel spannend als warm met een boeiend verhaal; Better than Real is één van de schaarse uptempo nummers, het kalme In Confidence vertelt over een mooie ontmoeting en in afsluiter Lucky zitten uillean pipes,.

Een kalm singer-songwriterplaatje in Amerikaanse stijl. Eigenlijk zou een echte liefhebber van dit genre eens zijn licht hierop moeten laten schijnen. Mag ik vragen of potjandosie eventueel zin heeft om dat een keer te doen?