Rue Royale - Rue Royale (2008)

Een leuk plaatje maar live was het nog zoveel beter... Paar nummers dreinen een beetje door (vooral het duo Lunacy / Something To Write Home About) maar songs als These Long Roads en vooral Tell Me When You Go behoren tot de mooiste popsongs van 2008...

Voorlopig 3*.

Aanstaande zondag 20 september speelt Rue Royale in Hoogeveen. Meer info op www.hetpodium.nl

Zulke mooie muziek! Gelukkig mag ik programmeren wat ik zelf leuk vind op zondagmiddag!

Rue Royale is het sprookje van een jongen en een meisje. Hij, de jongen, speelt akoestische gitaar, base drum en zingt. Zij, het meisje, doet percussie, soms xylofoon en andere speeltjes en zingt ook.

Een paar weken terug zag ik de jongen en het meisje in een piepklein kroegje in Tilburg in het kader van het Incubate-festival. Het optreden was geen verrassing, ze speelden hun liedjes zoals ze op het album te horen zijn, simpele teksten, simpele begeleiding, maar gevuld met charme. Midden tijdens het optreden komt er een vrouw binnen verkleed als heks. Terwijl iedereen of op de grond zit of tegen een muur leunt gaat zij in de kleine ruimte voor de band als een bezetene staan dansen. De jongen en het meisje lachen verlegen, ze weten niet zo goed wat ze ermee aanmoeten. Na een nummer of twee loopt ze zonder een woord weer weg.

Een klein half uur later kondigt hij het laatste liedje aan. Het heet UFO. Ongeveer halverwege het nummer zingen de jongen en het meisje herhaaldelijk And I lift up my eyes to the one who shines the most. Terwijl deze zin wordt ingezet draait de jongen zijn ogen weg van het dromerige publiek en richt zich rechtstreeks tot het meisje. Zij zingt onverstoord door. Pas na de derde of vierde zin kijkt ze terug, en ze beantwoordt zijn blik met een lichte glimlach. Zijn ogen beginnen te stralen. Hij zingt zo door, zij kijkt weer weg. Opeens dringt het tot me door: Dit is echte liefde. Mooier dan dit wordt het niet.

Ik vind deze CD net iets beter dan de opvolger.
Wat ik van de opvolger vind, vind ik eigenlijk ook van deze plaat.

"Wat me live al opviel en op de plaat ook zo is, ze zijn eindeloos goed in het herhalen van zinnen.
Tot het vervelende aan toe.

Toch is het hele mooie muziek. Een beetje een wat volwassenere versie van Angus & Julia Stone, daar doet het me aan denken.
De muziek zit mooi in elkaar en de liedjes zijn goed.
Maar na een tijdje heb je het wel weer gehoord."

De twee albums zijn ook in dezelfde stijl, wat niet echt een minpunt is
maar als ze hun stijl zo nog een tijdje volhouden, gaat het mooie er wel vanaf.
Favorieten zijn UFO en Tell Me When You Go.