Old Man's Child - The Pagan Prosperity (1997)

Thrashy metal die heel dicht tegen de black metal aanschurkt.(vooral de stem dan)
Vette riffs, met hier en daar een echo van hardcore en zelfs punk. Simpele, doeltreffende songs met hier en daar wat episch keyboard toegevoegd. Niet slecht dit.

Deze plaat van de band rondom Grusom, nu Galder en actief bij Dimmu Borgir, kreeg hele goede recensies. Dat is denk ik de enige reden dat ik het album ooit heb meegenomen want ik kan hier op een enkele leuke gitaarlijn niks fantastisch aan ontdekken. Zouteloze, futloze, simpel voorgekauwde melodieuze black metal krijg je voor je kiezen.
Prima uitgevoerd allemaal, maar zo saai.

Ik zal deze vandaag eens in de auto opzetten. Ik heb hem destijds gekocht om de zelfde reden als Edwynn, maar ik kan me niet herinneren dat ik het een heel erg sterke plaat vond.

Ik vind dit album van Old Man's Child best prima, met goede nummers, goede kwaliteit, misschien wat "netjes" inderdaad, de nummers liggen makkelijk in het gehoor en het is niet enorm verrassend, maar als geheel gewoon best een lekker (black) metal album..
Ik heb er vaak naar geluisterd toen het uitkwam en kan er nog steeds best met plezier naar luisteren. Ok, geen album om mee te nemen naar een onbewoond eiland, maar het album wat de band hierna uitbracht vond ik pas echt matig worden, deze kan er best nog mee door.

Ik vind de kracht van deze plaat juist in de eenvoud steken. Een nummer als Doommaker is gewoon een killer-track. Heerlijk!

Eddie is wat muziek uit de oude doos aan het terugluisteren. Wat me bij deze opvalt is dat het eigenlijk niet als Black Metal te omschrijven valt. Muzikaal valt het eigenlijk veel meer onder de (Symfonische) Powermetal. Als ik me de nummers inbeeld met vocalen zoals bijvoorbeeld Joachim Cans of Timo Kotipelto dan misstaat dat volgens mij niet. Sterker nog, ik denk dat ik de plaat met heldere vocalen zelfs beter zou vinden.