The Script - The Script (2008)

Jammer dat Danny's stem niet helemaal oké was op pinkpop. Genoten van het optreden! Maar je kunt merken dat ze pas jong zijn en nog veel moeten leren. De nummers zijn voor mij bijn allemaal heel er leuk alleen het voelt afentoe beetje kinderlijk aan en dat is jammer. Maar omdat het een debut is en het allemaal lekker mee zingt toch die 4 sterren!

Ik vond het wel leuk om ze te horen toen ik in het gras bij Pinkpop lag maar zo´n hele cd luisteren, daar worden ze toch een beetje saai van. Overigens zijn er al genoeg van dit soort bandjes dus vernieuwend is het ook allemaal niet.

Amen.

Wat een tegenvaller zeg! Ik zag 'the man who' op Pinkpop en nu ik 'm op cd luisterde was ineens de gitaarsolo verdwenen.
Ik miste trouwens nog iets op (vrijwel) de hele cd: waar is de bas?
Ook raakte ik al het glazuur van mijn tanden kwijt: zo mierzoet is het. Dus als je dit gaat luisteren, dan moet je wel een goede tandartsverzekering hebben.
Het lijkt soms wel een boyband. Om mijn cd hadden ze dan ook een nieuw kartonnen hoesje gedaan met de 3 Boys erop. Tja.
Maar ja, mogelijk is dit wel wat voor verliefde tieners: dan mag je dit wel opzetten hoor!

heb ze afgelopen weekend gezien op glastonbury , en ze waren zeer goed , een complete verrassing , ze gaan groot worden

Prachtig album!
Mooie liedjes met mooie teksten en de zanger Danny heeft zeker geen slechte stem!
Zag ze op Werchter en hadden onmiddellijk het gehele publiek mee!
The man who can't be moved is volgens mij dé topper, verder ook We Cry, Break Even en Before The Worst.
Het traagste nummer I'm Yours is trouwens ook een pareltje!

Dikke 5*

best een leuk album, vooral voor achtergrond muziek dan. de teksten zijn oké maar ze zijn allemaal zo traag! er zit niks in! eerlijk gezegt vind ik het jammer dat ik deze cd gekocht heb...

Oef, deze gasten gaan groot worden. Wat een briljante plaat om te debuteren.

Doet mij ook denken aan Incubus - Morning View, maar inderdaad zeker ook aan Maroon 5.

In het begin vond ik dit een supergoed album, maar de laatste tijd ben ik deze cd toch wat minder gaan waarderen. Met name de rustige nummers op het einde gaan erg vervelen... Geef mij de eerste helft van t album maar, tot en met Rusty halo.

If You See Kay, precies hetzelfde gitaarlijntje dat Maroon 5 vaak gebruikt. Kan zo snel niet bedenken welk nummer.

Maar ja, van een hele cd word ik zeker niet vrolijk. Van een los nummer ook eigenlijk niet, hoewel Rusty Halo wel een prima nummer is. Helaas is dat dan weer het nummer dat mijn zusje, die dit draait, dan weer over slaat.

1* ?????????
ik vind dit een super album, erg lekkere muziek en goed gezongen met mooie teksten.
je kan het er mee oneens zijn en je smaak kan ook zeker verschllen, maar met 1/5* kan je dit album vind ik niet bestempelen.
daar is het gewoon te goed voor

een leuk album, niet veel meer, gewoon pop, beter dan het meeste wat je hoort op de radio

perfecte pop.. dit is dan ook 1 van de bands die je dan niet in de top 40 hoor.. (mensen zijn tegendradig hier in (KUT)muziekland. laten we het maar hopen in ieder geval. Perfecte pop liedjes.. goede componeerwerk en goed uitgevoerd.

De top 40 etc. zijn ook in andere landen gewoon slecht, met als toppunt de top 40 in de Verenigde Staten, dit album blijf ik redelijk vinden, ik zie dat ze in 2010 met een nieuw album komen, hopelijk zit een stijgende lijn in.

Helemaal kapot gedraaid, weet nog wel dat het even duurde voor ik alle nummers kon waarderen maar dit is een plaat die wekelijks bij me opstaat weer. te gek! 5*

Fall for anything en I'm yours gekozen als beste,
denk dat dat mede is omdat ik er gevoelens gaandeweg bij heb gekregen...
Anybody There ook zo btw, en breakeven haha laat maar, goed albummm.

Heeft zo'n beetje alles wat mij kan storen aan muziek. Verder verwijs ik naar het bericht van West.

Breakeven is echt hun mooiste nummer! Heb ook speciale gevoelens bij dat nummer.

Ik wil toch even apart wat melden over The Man Who Can't Be Moved, dit vind ik toch wel toppunt van zielig gejammer en ik zal gelijk uitleggen waarom dan wel niet. Enfin, de zanger is zijn kwijt meisje en wat doe je dan? Tuurlijk gewoon je reet op de hoek van de straat neerplanten waar je haar voor het eerst zag. Vanzelf zal dan wel politie en pers komen kijken van goh wat doet hij nou? Blijft hij zomaar daar zitten. En dan gaat meisje vanzelf naar die hoek van de straat om de zichzelf-zo-zielig-vindende-zanger in haar armen te sluiten. Nou! Zelfs te zoet voor een Disney film. En DUDE: 21ste eeuw, we hebben sociale media. Als het dan misschien symbolisch was bedoeld is dit dit echt een hele platte metafoor; zo van "goh ik vond die meid toch best wel leuk, dan maar stoppen met alles en ga ik wel net zo lang wachten tot je weer terug komt."

Genoeg over The Man who... Ik vind het verder opvallend dat in zoveel van zijn teksten terugkomt dat hij zoveel pijn in zijn hart heeft en verder niemand. Ik walg van het feit dat hij zichzelf zo zielig vindt de hele sfeer en alles aan deze muziek ademt ook gewoon uit dat hij graag heeft dat de kleine tienermeisjes dat ook vinden. Nog een positief puntje naar het volgende album toe. Hij heeft de oplossing van alle pijn geleerd: lekker naar de fles grijpen!

De teksten van de opvolger zijn ook bedroevend slecht. Dit album heb ik niet gehoord en dat gaat ook nooit gebeuren. Een band voor tienermeisjes.

Ja bij mij komt daar ook alles omhoog zetten

De nummers Breakeven en The Man Who Can’t Be Moved heb ik altijd goed gevonden. Met name Breakeven is een heerlijk nummer met wat tempowisselingen, goede opbouw en dus met afstand het beste nummer van het album. Ook Talk You Down scoort nog een voldoende, maar de rest van het album is zeer matig. Simpele refreintjes, zoete teksten en vooral het onbreken aan afwisseling, zorgen ervoor dat dit album niet bepaald gedenkwaardig is.

Leuke hoes!

The Man Who Can't Be Moved

Breakeven

The End Where I Begin

Breakeven verveelt me nooit, hoe vaak ik 'm ook luister!

Een beetje saai. Ik pluk de hitjes eruit voor de IPod en dat is meer dat genoeg.

Wat een ongelofelijk lelijke hoes overigens. Dat zou eigenlijk nog een strafpunt moeten opleveren.

Rusty halo is wel een topnummer maar de rest is sky radio pop

De zanger doet het nu prima bij The Voice UK-heel enthousiast energiek mannetje- en daarom des te opmerkelijker dat er zo weinig energie in zn eigen band zit, hij kan veel meer

The Script – The Script

Het debuut van deze Ierse band is gelijk een erg fijne. Van dit album kende ik de hits Breakeven en The Man Who Can’t Be Moved al, beide erg goede nummers die me nieuwsgierig maakten naar de rest van het album.

Het hele album staat eigenlijk vol met dit soort nummers. Herkenbare refreintjes en vaak zoete teksten. Normaal ben ik daar niet zo van maar The Script komt er om de een of andere reden mee weg.

Er word niks bijzonders gedaan op dit album en alles blijft keurig tussen de lijntjes. Toch verveelt dit album niet. Favorieten zijn: The Man Who Can’t Be Moved, The End Where I Begin en Talk You Down. Zelfs het mierzoete I’m Yours scoort een voldoende.

3,5*

Ik vind dit ook een goed album. Heb hem vandaag helemaal geluisterd. 'Breakeven' vind ik nog altijd de beste van dit album. aantal sterren; 3,5

Briljant debuut en inderdaad, veel aanwas voor Sky Radio. Toch debuteert er hier een band die van begin tot eind liedjes brengt die meesterlijk gearrangeerd en geschreven zijn. Zoetsappig hier en daar (want liefde en wanhoop), maar ook de drive cq zang van een jonge Police in een nummer als Rusty Halo. Wat klinkt O'Donoghue daar als Sting zeg.

De live optredens zijn zonder meer ruk, dezelfde O'Donoghue heb ik al meerdere malen nat zien gaan op zijn zang, bijna plaatsvervangende schaamte. Ik heb daarom het idee dat er bij dit album hier en daar wat vocale trucjes zijn toegepast. Het verschil studio en live is te groot om The Script ooit in mijn favorietenlijst toe te voegen. Daarnaast is The Script na dit album verder afgegleden naar de commerciële valkuil, waarin ze ongetwijfeld Ed Sheeran een keer getroffen hebben.

Maar dan terug naar het album. Het is intens jammer dat het niveau van dit debuut niet gehaald kan worden. Maar ik denk dat het een moedwillige overgave is.

Eerste en vooralsnog beste album van deze ierse popband. Eigenlijk zijn alle songs hier de moeite waard, met heel veel fraaie uitschieters. Aan de luchtige kant wellicht en overduidelijk gericht op een reeks radiohits, maar het materiaal steekt knap in elkaar en is daarnaast behoorlijk afwisselend. En ja, die hoes is erg lelijk.

Dat is triest nieuws zeg, RIP!

Vroeger vond ik dit nog wel leuk.
Nu...ehh... Tja. Het is best tenenkrommend. Niet geholpen door het feit dat én de sound én de teksten nogal jammerend overkomen.

Ik snap niet dat ik dit ooit leuk heb gevonden.
Gewoon heel weke popmuziek, over de hele breedte. Je weet van tevoren dat elk nieuw album dat je krijgt te horen van zo'n band hetzelfde laken en pak zal zijn; allemaal filler. Gelukkig dat ik mijn muzikale ontwakening reeds heb doorgemaakt.