Toni Braxton - Secrets (1996)

Deze jongen moet wat gaan bekennen: ik ben ooit naar een concert van Toni Braxton geweest. Hoe ik daar in terecht ben gekomen ?
Het begon met deze cd, Secrets. Deze heeft een grote rol gespeeld in 1996.
Un-break my heart was net een hit aan het worden toen ik heftig verliefd aan een relatie was begonnen. Ook in het uitgaansleven kreeg ik de dance-versie regelmatig te horen. "Ons nummer " dus. En toen was de relatie over, en de hit na maanden op zijn retour. Prompt rolde ik in een volgende relatie (wat nu na 7 1/2 jaar nog steeds zo is ), en kwam dit nummer regelmatig nog voorbij. Het was een nummer geworden met gemengde gevoelens. Dus de cd toch maar eens gekocht. In die tijd zag ik alles door een roze bril en was de cd prima te pruimen en ja dan is een concert-kaartje als kado erg leuk.
Maar wat was dat concert slecht zeg en deze cd, brrrrrrr. Maar eerlijk is eerlijk: het zal altijd wel een bijzondere rol blijven spelen. En ja, was het maar met een ander album zo geweest .
Het is niet anders. Vanwege de "memories" toch 2 sterren dan. Maar het zijn er eigenlijk 1,5 te veel.

De Frankie Knuckles remix van I Don't Want To

You're Makin' Me High is wel een van haar betere nummers samen met He Wasn't Man Enough. De rest kan me vrij weinig boeien.

Draak van de eeuw: How Could An Angel Break My Heart (met Kenny G, help! )

Ten opzichte van haar debuut, vind ik dit best een vooruitgang. Het is allemaal wat minder zoetjes, minder gedateerd en de nummers zijn wat gevarieerder. Bij de grootste hit ‘Un-break my heart’ kan ik de kritieken begrijpen, al moet ik toegeven dat ik niet alleen een haat-, maar tevens liefdeverhouding met dat liedje heb. Vreselijk kitcherig en cliché, maar andere kant een behoorlijk sterke R&B-ballad. Behalve de grote hit staan er meer leuke nummers op, zoals het tamelijk funky ‘You’re making me high’. De betere nummers worden afgewisseld met een draak van een nummer: ‘How could an angel break my heart’. Bijna net zo erg als Mariah Carey en Boyz II Men’s ‘One sweet day’ uit hetzelfde jaar. Niet om aan te horen! Andere semi-dramatische nummers als ‘There’s no me without you’ vind ik dan weer best oké. Het door R. Kelly geschreven ‘I don’t want to’ is behoort tevens tot één van de betere nummers op dit album al is het wel een hele gladde productie, maar een tekstueel ietwat gedurfder nummer als bijvoorbeeld ‘Talking in his sleep’ is ook best een fijne slowjam. ‘Let it flow’ die ook al op de Waiting to Exhale soundtrack stond, mag er ook zijn. Over het algemeen een prima R&B-album voor de tijd waarin ‘ie werd uitgebracht. Ik snap best dat het ook een commercieel succes werd destijds, of het overeenkomt met je persoonlijke smaak is een ander verhaal. Toch een prima album van Braxton.

In mijn "r&b-periode" draaide ik dergelijke album helemaal grijs en zou ik zomaar 4,5* voor dit album over hebben. Nu -jaren later- ben ik bijna helemaal omgedraaid en kan van urban muziek bij uitzondering slechts af en toe een nummertje redelijk waarderen. Enerzijds speelt dus jeugdsentiment een rol bij het schrijven van dit stukje, anderszijds voel ik ook wat voor het commentaar van de "zeikerds" die dit album een (extreem) lage score geven.
Het nummer waar het meeste over geschreven wordt, is Un-break My Heart. Begrijpelijk, want dit nummer was geruime tijd niet van de radio af te krijgen. Overexposure kan bij ieder nummer tot een haatdragende achterban leiden. Don't Speak van No Doubt, What's Up van 4 Non Blondes, Without You van Mariah Carey en nog duizenden andere nummers vond ik eigenlijk best goed maar de hevige rotatie op de radio heeft alle glans doen verdwijnen. Un-Break My Heart is dus zo slecht niet binnen het genre, maar het is niet een nummer wat je wekenlang meerdere keren op een dag moet horen.
Belangrijk gegeven is ook dat de gewraakte superhit niet eens representatief is voor het gehele album. Het tempo ligt over het algemeen veel hoger en bij vlagen kun je zelfs lichtjes spreken van funky r&b tracks. You're Making Me High is bijvoorbeeld een nummer wat ik nu nog erg sterk vind. Sexy, zwoel en stoer en funky tegelijk. Maar ook het openingsnummer zou ik niet als ballad typeren. There's No Me Without You is een typisch Babyface-productie vanwege het guitaartje en de achtergrondvocalen in het refrein. Het is een eenvoudig nummer wat ik best lekker vind. Talking In His Sleep vind ik een niemendalletje; het gepraat stoort me. How Could An Angel Break My Heart had beter ingekort kunnen worden tot 1 á 2 minuten (als interlude). Nu is het een te zoet en langdradig en vervelend nummer. Find Me A Man is wederom een niemendalletje. Toen ik het na al die tijd weer opzette, zei het me niets (dus ook geen herkenning). Let It Flow is één van die sterkere tracks die mij ook al op Waiting To Exhale OST opviel. Niks mis met dit ijzersterk nummer. Catchy, mooi en apart gezongen en qua productie sterk (die subtiele guitaar!). Why Should I Care is een gevalletje 13 in een dozijn. I Don't Care is een degelijk r&b nummer. I Love Me Some Him is best okay, maar veel te lang. In The Late Of The Night heeft het nadeel de afsluiter van het album te zijn. Het is best een mooi nummer. Ik merk dat ik nu een beetje moeite heb om het hele album uit te zitten. Daarvoor staan er toch teveel niemendalletjes op. Maar Let It Flow, You're Making Me High en in mindere mate There's No Me Without You, I Don't Care en Come On Over Here zorgen ervoor dat ik toch op een ruime 3* uitkom voor dit album.