Nigel Kennedy Qtet - A Very Nice Album (2008)

Op dit moment hoor ik Nigel Kennedy en zijn quintet op de achtergrond een nummer van Jimi Hendrix spelen omdat de Proms van de BBC opstaat.

Een jaar of tien geleden werkte ik in een kantoor aan het Vondelpark in Amsterdam. Een collega van me bleef nogal lang weg van een wandelingetje door het park. "Nigel Kennedy stond te spelen" was de verklaring.

Zomaar op een zonnige middag in een Amsterdams park, onaangekondigd.

Zie hier een ex-wonderkind, een virtuoos, een man die zijn eigen gang gaat, zijn eigen mening heeft en de zogenaamd hoogverheven klassieke muziek lekker naar eigen goeddunken mixt met jazz- en andere uitstapjes.

...en uiteindelijk in zijn uiterlijk en kledij meer op Mozart lijkt dan de orkestmannen in rokkostuum.

A very nice man, volgens mij.

Wat moet dat geweldig zijn geweest.

Ik weet wel dat ik begin jaren '90 een groot fan van de man was. Zelf speelde ik ook viool en ik vond het wel leuk om juist hém te adoreren om de anderen binnen mijn viool-spelende vriendenkring een beetje te pesten, want Kennedy was natuurlijk niks: te popi, te vreemd en niet zo goed als andere grote namen.
Maar ik was gek op zijn spontaniteit en ietwat recalcitrante gedrag, gedrag dat wel binnen de lijntjes bleef want ik heb er ook altijd wat twijfels bij gehad: het leek me hier en daar ook wat te veel bedacht allemaal. Hoe dan ook wist hij een hoop grenzen te doorbreken en was een groter publiek in hem geinteresseerd. Leuk waren ook die Hendrix-optredens waar jij het over hebt (de cd staat ook op musicmeter en die is best aangenaam).

Dit album past perfect bij dit huidige, zomerse weer en stuitert alle kanten op. Het laat de lichtvoetige kant van Kennedy horen, en het mooie is dat ik zijn stijl gelijk herken die ook op het album Kafka te horen is.
Ik word hier ongelooflijk vrolijk van en kan er puur van genieten. Meneer laat zijn viool regelmatig elektrisch jengelen alsof hij gitaar speelt. Ook treden gastartiesten op die het een afrikaans sfeertje geven (Carnivore of the Animals), bluesy (Boo Boooz Blooooze) of cocktailjazz (Out).
Twee albums lang zorgen hier in huize aERo voor een heerlijk zomerse avond. Roseetje erbij en het feest is compleet! En dat moet het voor Kennedy & friends ook geweest zijn want dat straalt het wel uit.

En dit album? A Very Nice Album kan ik wel zeggen

Inderdaad. De titel op de verpakking omschrijft precies wat het is, een heel aardig album. Nigel Kennedy ontpopt zich hier af en toe echt als een soort Jimi Hendrix op elektrische viool. De muziek van dit quintet is heerlijk ongedwongen en hun tomeloze speelplezier vertaalt zich rechtstreeks tot het luisterplezier van ondergetekende.

Ik vond deze dubbel-cd altijd wat te duur, maar gisteren loonde het lange wachten en vond ik een exemplaar in digi-pack voor het belachelijk lage bedrag van 2 euro. Wat me opvalt is het al even belachelijk lage stemgemiddelde hier. Als ik het album nog een paar keer heb beluisterd zal ik dat eens opkrikken.

Op de één of andere manier verbind ik dit album altijd met de zomer en zon (zoals in een ouder bericht al gemeld). En inderdaad: ook nu slaat het aan. Blijft heerlijke muziek.