Nigel Kennedy Qtet - A Very Nice Album (2008)

Wat moet dat geweldig zijn geweest.

Ik weet wel dat ik begin jaren '90 een groot fan van de man was. Zelf speelde ik ook viool en ik vond het wel leuk om juist hém te adoreren om de anderen binnen mijn viool-spelende vriendenkring een beetje te pesten, want Kennedy was natuurlijk niks: te popi, te vreemd en niet zo goed als andere grote namen.
Maar ik was gek op zijn spontaniteit en ietwat recalcitrante gedrag, gedrag dat wel binnen de lijntjes bleef want ik heb er ook altijd wat twijfels bij gehad: het leek me hier en daar ook wat te veel bedacht allemaal. Hoe dan ook wist hij een hoop grenzen te doorbreken en was een groter publiek in hem geinteresseerd. Leuk waren ook die Hendrix-optredens waar jij het over hebt (de cd staat ook op musicmeter en die is best aangenaam).

Dit album past perfect bij dit huidige, zomerse weer en stuitert alle kanten op. Het laat de lichtvoetige kant van Kennedy horen, en het mooie is dat ik zijn stijl gelijk herken die ook op het album Kafka te horen is.
Ik word hier ongelooflijk vrolijk van en kan er puur van genieten. Meneer laat zijn viool regelmatig elektrisch jengelen alsof hij gitaar speelt. Ook treden gastartiesten op die het een afrikaans sfeertje geven (Carnivore of the Animals), bluesy (Boo Boooz Blooooze) of cocktailjazz (Out).
Twee albums lang zorgen hier in huize aERo voor een heerlijk zomerse avond. Roseetje erbij en het feest is compleet! En dat moet het voor Kennedy & friends ook geweest zijn want dat straalt het wel uit.

En dit album? A Very Nice Album kan ik wel zeggen