Company - Company 1 (1976)

Company is een vrij improvisatiecollectief opgericht door Derek Bailey met een samenstelling die op elk album wisselt. Het doel daarvan was om met gelijkdenkenden die anders nooit samen zouden spelen (of hadden gespeeld) unieke jazz te creëren. Dit is ook wel erg gelukt. Er worden vier suites gespeeld waarop elke keer een verschillend trio te horen is.

Op dit album zijn de muzikanten als volgt:
Gitaar: Derek Bailey
Cello: Tristan Honsinger
Bas: Maarten Althena
Sax: Evan Parker

Ieder van de vier krijgt door de unieke samenstellingen op dit album genoeg tijd en ruimte om zijn ideeën tot uiting te brengen op dit eerste werk van Company. Het werk is dissonant en is puur avant-garde. Derek Bailey wilde de lijnen van muzikale genres uitvegen en alleen maar improviseren zodat zijn muziek alleen maar subjectief te beoordelen was. Het is aan de luisteraar om te oordelen wat voor muziek het nou eigenlijk is en wat ermee bedoelt werd. Ik vind het concept in ieder geval erg aantrekkelijk. Een aantal topmuzikanten erop los laten improviseren, maar het is echt niet een geval ''jetz geht's los''. Het soleer blijft tamelijk droog, er zit weinig snelheid in en het blijft eigenlijk vooral bij rustige krankzinnigheid. Het wordt nooit echt zo intens dat het onder de huid kruipt.

Dan blijft er nog wel het bizarre spel van Bailey en kornuiten over. Afgebroken noten, ritmes die niet gevolgd worden en de ene valse klank volgt de andere op. Bailey's strumtechniek is daarbij ook zeer bijzonder en experimenteel, waar hij ook bekend om staat. Ik kan me voorstellen dat mensen die niet zeer bekend zijn met dit soort extreme free jazz of experimentele muziek zijn spel het liefst nooit horen, maar het is toch wel erg knap. Hij speelt met discontinuïteit. Hij speelt eerder noot voor noot, dan akkoord na akkoord. Ook dat doet hij op een ergeniswekkende manier door enorme intervals tussen deze noten te laten. Hij kende de gitaar als geen ander en wist elk mogelijk geluid uit zijn gitaar te laten komen. Dit kon variëren tussen radicale noise-uitspattingen en rustig getokkel. Het blijft in ieder geval speciaal om Bailey te horen spelen. Ik hoor hem echter liever bij zijn Spontaneous Music Ensemble.

3,5/5