Begin 2008 kwam label Babygrande met goed nieuws. Een nieuwe hiphopformatie, genaamd Almighty, werd opgericht. Deze groep bestaat uit drie bekende namen uit het wereldje (Killah Priest, C-Rayz Walz en Bronze Nazareth) en drie tamelijk onbekende namen (M-Eighty, Son One en 5 Star). Het gebruikelijke gebeurde; er werd een MySpace aangemaakt, er werd een online poster verspreidt over diverse hiphopsite’s en de groep begon natuurlijk aan een album. De titel luidde Original S.I.N. (Strenght In Numbers). Waar meerdere zogenaamde hiphopsupergroups uit de undergroundwereld de zes heren voorgingen (Army of the Pharaohs, Black Market Militia en The Four Horsemen), hoopten de fans natuurlijk op een puik staaltje werk van deze nieuw supergroep.
Uiteindelijk is Original S.I.N. een album met twee verhalen. Ook zou je kunnen zeggen dat het een plaat is met goed nieuws en slecht nieuws. Om te laten zien dat Original S.I.N. zeker voldoet aan een grote eis voor dit soort albums, beginnen we daarmee. Een undergroundplaat kan natuurlijk nooit echt slagen als de producties niet goed of niet goed genoeg zijn. Dit is gelukkig niet het geval bij Original S.I.N. Sterker nog, productioneel is dit een van de betere platen die de laatste jaren onder Babygrande zijn uitgekomen. Een aantal producties is gedaan door een lid van de formatie die daar al lange tijd bekend om staat, namelijk Bronze Nazareth. Maar het merendeel van de beats komt op naam van een aantal onbekendere namen als Kevlaar 7, Deavy D en Krohme. Deze mannen laten zien hoe dit soort muziek moet klinken door uitstekend samplewerk. Natuurlijk, dit soort beats zijn bij lange na niet meer origineel, maar wanneer ze klinken zoals deze producties zal je er niemand over horen klagen. Veel betere beats kun je in ieder geval niet hebben op je debuut als groep.
Maar waar goed nieuws is, is helaas ook altijd slecht nieuws. Het slechte nieuws bestaat uit drie punten. Punt één is dat er tussen de heren van Almighty geen chemie is. Het is duidelijk dat ze voor dit album voor het eerst samen met zijn zessen in de studio hebben gezeten. Bovendien heeft het uitblijven van chemie nog een reden. Deze reden is dat de rappers teveel op elkaar lijken. Tijdens het luisteren surf je even snel naar de bekende site om via de playlist te zien wie wie is. De drie ervaren heren zijn bij vlagen nog wel te herkennen, maar M-Eighty, Son One en 5 Star zijn moeilijk uit elkaar te houden. Hierdoor kunnen de mannen zich moeilijk onderscheiden van elkaar en is het totaal niet afwisselend en zijn de verses bij vlagen te eentonig. Dit wil absoluut niet zeggen dat de leden van Almighty matig of slecht rapwerk leveren. Als je per rapper gaat kijken doen ze hun werk verdienstelijk, en blijven de teksten bovengemiddeld.
Het tweede punt is dat een aantal gastartiesten niet goed is uitgekozen, met het gevolg dat ze niet passen op Original S.I.N. Undergroundveteraan Canibus bijvoorbeeld klinkt niet subliem op het nummer Handle The Heights, omdat de beat totaal niet geschikt is voor hem. Een andere veteraan in dat nummer, Keith Murray, past evenmin op de luide beat van het nummer. Bovendien kunnen ook deze twee artiesten zich niet optimaal onderscheiden van de heren van Almighty. Het vreemdste gastoptreden komt op naam van Warcloud, ook wel bekend als Holocoast. Op het nummer Planet In Peril komt de rapper uit het niets tevoorschijn in de laatste verse van het nummer, en je vraagt je af wat de man hier te zoeken heeft. Zijn stem en manier van rappen past totaal niet in het straatje van deze plaat, waardoor het zelfs raar klinkt. Het derde punt, en een medeoorzaak van het ontbreken van samenhang is dat bijna alle nummers niet goed zijn afgemixt. Dan staat de beat te hard (Handle The Heights, met gevolg dat voornamelijk Canibus niet goed verstaanbaar is), dan staat de microfoon te zacht, dan is de samenhang van productie en beat niet goed; het zijn belangrijke aspacten die voor een onsamenhangend gevoel zorgen.
Original S.I.N. is een album geworden waar je absoluut van kan genieten door de sublieme beats en de bovengemiddelde teksten, maar dat wel als los zand aanvoelt. De puntjes kunnen door de hiervoor beschreven criteria niet op de i worden gezet. En dit is meer dan doodzonde, want hadden die puntjes wel op de i plaats kunnen nemen, dan konden we spreken van een dan de betere Babygrande-releases van de afgelopen jaren. Original S.I.N. is het absoluut waard een of meerdere keren beluisterd te worden, maar er wordt teveel gefaald om deze plaat een echte topper te noemen.
Ook
hier te lezen.