Saga - Generation 13 (1995)

Schitterende plaat van SAGA... Deze keer draait het em niet om die chapters die doorheen hun hele carièrre lopen, maar "Generation 13" is een conceptalbum an sich.. En wat voor één!!

Waar ze in de jaren'80 - toch sinds '83's "Head For Tales" zich soms wat verloren aan de wat meer vrijblijvend pop (alhoewel ook an sich nog goede albums maakten!) met als dieptepunt "Behaviour", en ook begin jaren '90 nog niet echt hun "vorm" leken terug te vinden, is er in 1995 héél goed nieuws. SAGA pakt dan uit met een prachtalbum.... Ze kiezen hier weer overduidelijk voor waar ze het best in zijn: uitstekende muziekmaken.. prog/ neo-prog, en liefst dan nog met een goed verhaal

't Is minde poppy dan hun andere exploten, (nog) experimentelere, en een tikkeltje minder toegankelijk, maar o zo boeiend !!!

GENERATION 13 is een gedurfd, complex en intrigerende plaat. Het gaat over "The American Dream" en het falen ervan.. de deugden en waarden ervan... alls waar de (Amerikaanse) maatschappij voor staat wordt in vraag gesteld...

Een boeiend verhaal, tekstueel, qua concept, maar vooral ook naar muzikale varieteit en rijkdom toe!!!

WOW!!

GENERATION 13 eens in zijn geheel LIVE horen, het blijft een droom van mening fan, maar Saga zelf beweert toch nog steeds dat het 'tot de mogelijkheden behoort'.. hopen dus!

O ja... punten geven... 5/5 natuurlijk!

Toen de plaat pas uitkwam, vond ik deze plaat helemaal geweldig. Saga weer terug met een album die zich kon meten met het oudere werk.
Tegenwoordig vind ik het allemaal iets te ver gezocht en doet het me derhalve bijzonder weinig meer.

Nou, ik ben er nog eens naar aan het luisteren en vind het toch nog steeds een heel knap werkstuk hoor

Tsja... Wellicht lijd ik nog iets te veel aan Saga-moeheid om de plaat wat objectiever te beoordelen.

Als je hebt over een concept album, dan doet Saga zeker mee met Gen. 13. Dit album is geschreven naar aanleiding van het boek met dezelfde titel en raakt het item lost generation bijzonder goed. Past zeer goed in mijn fav. top 10!

Mijn favoriete Saga album. Een ongelofelijke sterke plaat. De band gaat hier met succes op de concept tour en slaagt daarin met vlag en wimpel.
Hier klopt werkelijk alles. De sound is zwaarder , orchestraler en met name donkerder.
Saga klinkt op hun studioalbums doorgaans transparanter en veel minder zwaar op de hand dan veel andere symforockbands .
Hier is duidelijk getracht een orchestralere zwaardere koers te varen en komen er des Floyds (in hun latere periode) veel fragmentarische stukken boven drijven.
Met name gaat de groep hier veel emotioneler te werk en dat is een groot pluspunt.
Een groot luistergenot derhalve. Perfecte heldere produktie , originele breaks en overgangen en veel afwisseling.
Eigenlijk zoals een goed conceptalbum moet klinken.
Dit is wat mij betreft 1 van de meest geslaagde aller tijden.
Boeiend onderwerp inderdaad ook .

Om maar met een rijmpje te beginnen:
Ik ben helemaal mee met bikkel2 !!

Met name de sfeer is bijzonder goed getroffen, grotendeels geschapen door de mysterieuze thema's, de achtergrondgeluiden en de soundtrack-achtige elementen die toegevoegd zijn.
Daarnaast staan er enkele briljante ritmische vondsten op, zoals in het fenomenale Danger Whistle.
Topper!

Voor de Prog.liefhebbers die dit nog niet kennen , een ABSOLUTE aanrader......zegt het voort , zegt het voort.
Mooie rijm sander h. ik voel me vereerd.

Wat een uitzonderlijk hoge score

Nog 5 erbij, en die zal in de lijsten naar voren komen

Gefeliciteerd Saga en fans:

nr. 3 in de toplijst van Canada
nr. 14 in de rock toplijst
nr. 4 in de toplijst van de jaren '90
nr. 1 in de toplijst van 1995

En terecht dat er tenminste 1 Saga plaat zo hoog scoort. (nu komen wel de anti-stemmen)

Sluit me volledig aan bij onderstaande meningen.
Ondanks dat ik Head & Tales (met extra nummer) een tikkeltje beter vind. Maar dan gaat het om hoogstens één tiende punt.
Welcome to the club called SAGA.
Er is ondertussen al het nodige over geschreven.
Een ongetwijfelde 5-sterren schijf.

Gisterenavond cd nogmaals opgezet.
Nu weet ik weer precies waarom ik de cd wat vergeten ben.
1- het is een lange zit;
2- het thema en de stemmen en personages blijven over de gehele cd gelijk;
3- het lijkt allemaal net teveel op Queensryche -Operation mindcime.

Maar het is en blijft een bombastisch geweld, die zeker 5 sterren verdiend

Kan je dit vergelijken met King Crimson werk, omdat deze nogal afwijkt? Mijn favoriete album is House of Cards.

Het is de eerste keer dat ik dit conceptalbum opleg, ik ben geen liefhebber noch kenner van Saga. Nu en dan komt er een Saga album langs. Dit klinkt echter wel heel goed, bombatisch is het wel een beetje maar ik ben blij om het geleverde gitaarwerk. Wordt vervolgd.

Dit heeft in de verste verte niets te maken met King Crimson.
Denk eerder richting coneptplaten als Operation Mindcrime van Queensryche of Brave van Marillion.
De muziek is gewoon Saga, maar kan ook wel enigzins vergeleken worden met bijv. Queensryche, Queen en Rush (maar Saga is gewoon Saga)

Het allerbeste van deze band...

De jaren negentig heeft niet enorm veel goeds voortgebracht, voor wat betreft Saga.
Maar deze plaat steekt met kop en schouders uit, boven alles wat de band ooit heeft uitgebracht.

Het geluid is top, de composities, het verhaal, de spanning en de zang.
Michael Sadler neemt veel van de leadzang voor zijn rekening, maar er zijn talloze gastrolletjes voor bandleden en familie, om verschillende karakters te vertolken...

Veel nummers, lopen in elkaar over, dus het is moeilijk een favoriet aan te duiden, als is The Cross, als single, wel een gaaf nummer, die je los van de plaat kan luisteren.

Ozric Spacefolk , je bent een kenner . Wereld plaat inderdaad . 5 sterren ! dubbeldwars waard .

Inderdaad hun beste werk .

Thanks Bikkel...

Ben een fervent Saga-liefhebber...

Overigens, is The Cross ook in alternatieve versie op single verschenen, en is het de enige track die in een live-versie is terug te vinden, en wil op Detours (uit 1997)

Geweldig album maar zeker niet één van mijn favoriete Saga's.
Voor concept-platen als deze moet ik écht in de stemming zijn. Hetzelfde geldt voor Streets van Savatage, Into The Electric Castle van Ayreon enz.
Ze hebben dan ook zo veel moois uitgebracht.

Leuk om deze weer eens op te zetten.

De plaat heeft na bijna 20 jaar nog steeds niets aan kracht ingeboet.

Dit zelf geproduceerde werkje klinkt als een klok en elke muzikant/zanger is op de top van zijn kunnen.

Mooi toetsenwerk van Gilmour en volgens het boekje speelt Sadler enkel pijporgel(!) op deze plaat. Het gitaarwerk van Ian Crichton is soms ingetogen en soms spetterend en enkele solo's en riffs op deze plaat behoren tot zijn beste werk.

Het drumwerk van Negus is stevig en veelzijdig. Er zijn ook meerdere lagen drumwerk toegevoegd, zoals op 'Leave her Alone'.

Jim Crichton lijkt een bescheidener rol te spelen, maar hij is toch bassist, toetsenist, producer en componist.

Wat ik niet geloof aan deze plaat is dat Michael Sadler niet meer heeft bijgedragen dan pijporgel en zang. De man kan bassen, drummen en toetsen spelen. En soms herken ik ook van die typische pianopartijen.

Ook geloof ik niet dat Jim Crichton enkel basgitaar speelt, want dat zou betekenen dat Ian in zijn eentje alle gitaarpartijen en Gilmour alle toetsenpartijen voor hun rekening nemen.

De plaat klinkt gewoon te vol. Maar goed, het cdboekje geeft het aan, dus het zal wel.

Hoe dan ook, is dit het meest complexe en complete werk van de band, en lijkt eigenlijk in nergens op ander werk van de band.

Sterke CD van Saga, welke in de vorm van een conceptplaat extra goed tot zijn recht komt. De som is duidelijk beter dan de individuele songs. Muzikaal is het typisch Saga, al lijken de keyboards iets ingetogener te zijn en de gitaar wat centraler te staan in het totaalgeluid. Er is veel variatie en de terugkerende thema's maken dit een avontuurlijke CD om te beluisteren.

Ik vind het zo mooi, dat Sadler's toetsenbijdragen aan deze plaat beperkt zijn gebleven tot het spelen van een pijporgel. Dat had de band nog nooit eerder gedaan.

Het orgeltje, de drumsamples, enkele pianostukken en een paar stukjes orkest maken dat deze plaat voor Saga-begrippen een uniek sound-palette heeft.

En natuurlijk alle stemmetjes en veel gedeelde leadzang. Ik denk dat de band Jim Crichton het grootste deel van de plaat heeft laten doen. De platen met grote lagen synths en toetsensolo's zijn toch de platen waar Jim Gilmour meer zeggenschap heeft.

Overigens staan er ook hier weer mooie percussiemomenten op, van Sadler en Negus. Ook al staat in de credits niet dat Sadler meedrumt, als je de band live hebt zien tekeer gaan, weet je dat Sadler en Negus altijd een beetje battlen met elkaar.

In de Saga-biografie heb ik nu gelezen hoe deze plaat is geschreven en opgenomen.

Jim C. had een idee in zijn hoofd (na het lezen van het boek 13th Gen: Abort, Retry, Ignore, Fail?) en schreef een heel script (als een film). Deze hing hij in de studio en aan de hand van de aanwijzingen van Jim C. schreef iedereen stukken muziek voor de plaat. Een echte bandplaat, en de band zou nooit meer op deze manier werken, omdat het erg duur is en veel tijd kost.

Polydor kon ook niets met de plaat. Ze konden de plaat niet promoten en wisten zelf dus niet wat ze er mee aan moesten. Het is het eeuwige dilemma van de muzikant; hoe houd je evenwicht tussen artistiek zijn en commercieel zijn. Toen het ultra-commerciele Steel Umbrella voor de geflopte tv-serie Cobra geen enkele hit opleverde, besloten ze om het helemaal anders te doen. Dus dankzij Steel Umbrellas hebben wij Generation 13.

Deze CD weer eens opgezet. Het blijft een heerlijke conceptalbum. Behoorlijk bombastisch, maar totaal niet storend en zeker niet over de top.
Het ene nummer loopt over in het andere en zittengeen zwakke nummers tussen.

Verbaast mij eigenlijk dat er zo weinig recensies over dit album zijn. Voor mij toch wel een klassieker in dit genre. Heb altijd het idee dat Saga een buitenbeentje is in het progwereldje.

Groots opgezet Saga album ter ere van hun 20ste verjaardag. We worden getrakteerd op geluidseffecten en samples, intro's en outro's, orgelstukken, stemmetjes en zelfs een symfonisch orkest. Er is naar mijn oordeel echter 1 groot euvel: alle inspanningen ten spijt stellen de songs maar bitter weinig voor. Ik snap dan ook niets van de hoge waardering hier. Luister ik naar dezelfde plaat? Als er al eens een aanzet is tot iets moois wordt het verpest door stemmetjes of misplaatste effecten, en bijna alles gaat bij mij het ene oor in en het andere uit. Alleen ill never be like you vind ik de moeite waard , maar zelfs dat nummer wordt verpest door veel te melodramatische productie. Misschien ligt het aan de teveel gitaar georiënteerde sound hier maar Saga klinkt niet als zichzelf en het resultaat is beroerd. Oprecht was ik blij met de laatste outro van chances are die het einde van deze plaat aankondigde. Het kan verkeren als groot Saga fan. Met pijn in het hart, 1 ster.

Deze plaat is trouwens ook meegenomen in de LP-reissues/remaster van vorig jaar. Ik heb deze even laten staan, maar wie weet neem ik hem wel in huis.

Bij deze plaat ben ik eigenlijk van meet af aan helemaal ondersteboven. Maar ben toch een halve punt gezakt schijnbaar.

Saga was té new wave/pop in de jaren 80 voor symfofans, té hardrock in de jaren 90 en uiteindelijk inderdaad niet echt erg geliefd bij de gemiddelde symfo-liefhebber. De AOR/hardrock-liefhebber kon er wel wat mee (met name in die jaren 80).

Na deze plaat en vooral vanaf Full Circle werd de band meer een band voor alleen de fans. Ik ben wel altijd trouw geweest aan de band, en deze Generation 13 is mij lief.

Nu ik bij alle platen een wat uitgebreid stuk aan het neertypen ben, merk ik dat ik bij deze plaat alles al inmiddels gezegd heb.

Deze plaat is de meest bombastische plaat van de band en het is een rock-opera. De hoofdpersoon (Jeremy) gaat op zoek naar zijn vader en krijgt hierbij hulp van Sam (een pop). Ik snap niet heel veel van het verhaal, en ik meen dat er een zelfmoord aan het eind is. Een heftig verhaal en een heftig einde.

De plaat barst uit zijn voegen van de emoties, bombast en veel stukken grijpen mij erg aan. Vooral de stukken waarin Jeremy niet op zijn vader wil lijken. Ook het begin waarin de vader het kind als het ware dumpt 'Maybe someday our paths will cross. It's better this way, goodbye and good luck'. Er lopen wat rotzakken rond die zichzelf vader noemen. En dan ook nog wat stukken in het begin over misbruik. Zware kost.

Maar goed; de muziek. De muziek is goed geproduceerd. Jim Crichton heeft als producer eindelijk de sound voor de band gevonden. Met name de drums en de gitaar zijn uitmate goed gemixt. De toetsenpartijen zijn wat moderner dan we gewend zijn en Jim speelt op deze plaat ook de nodige erg gave baspartijen. Steve Negus overtreft zichzelf ook met enkele erg ingwikkelde drumpatronen en intense drumbreaks.

In het midden zijn er wat stukken die zo van The Wall van Pink Floyd hadden kunnen komen, met al die personages die worden opgevoerd. Maar Saga brengt ze wat steviger en puntiger.

Het is moeilijk om van deze plaat een favoriete song te kiezen, omdat alles in elkaar overloopt. Al zijn er wel wat songs aan te wijzen die wat los staan van de rest zoals het intense The Learning Tree, No Strings Attached (met slidegitaar en klarinet), The Cross en The 13th Generation.

Ik ben niet altijd in de stemming voor deze loodzware plaat, maar als ik hem draai, draai ik hem van voor naar achter, en dat doe ik niet snel met een plaat die zo enorm lang duurt. Ook nu weer (bijna 30 jaar na dato) blaast de plaat mij uit mijn schoenen. Knappe plaat.

Zeker knappe plaat. Ik was in deze periode nog wel met progessieve rock bezig en draaide deze veel.
Knap, wel wat wazig conceptalbum en opmerkelijk stevig van snit ondanks het georchestreerde wat zo nu en dan opduikt.
Duister en beklemmend, helemaal niet typisch Saga, die altijd meer bekend stond als een vlotte niet al te zware progrock band die best kon swingen.
Ik vermoed dat Pink Floyd's The Wall wel van invloed is geweest bij het ontstaan van deze plaat.

Idd niet typisch Saga ook de songs zijn vreemd, niet erg toegankelijk, experimenteel en naar mijn oordeel ook simpelweg niet erg goed. Een succes was het dan ook niet deze plaat.

Toegankelijk is deze plaat over (seksueel) misbruik, geweld en verwaarlozing dat eindigt met de zelfmoord van de hoofdpersoon zeker niet. Experimenteel is het zeker, voor Saga-begrippen. De fans waren erg tevreden over deze plaat, dat herinner ik me nog goed. Steel Umbrellas en Pleasure and the Pain werden minder goed ontvangen.