Saga - Pleasure & the Pain (1997)

dit is waarschijnlijk het slechtste album van deze band, een 0,5 is opzich nog aan de hoge kant

Ik vind "Behaviour" nog slechter

ben jij niet een beetje bevooroordeeld wat Saga betreft?

Waarom? ik heb geef mijn mening op die platen die ik ken en die keer dat ik ze live gezien heb....

maar echt goed vindt jij deze dus ook niet

Er staan gedrochten op deze plaat

Er staan songs op deze plaat die lijden aan ideeenarmoede.

Er staat een slechte remake op

Er staat een een cover op.

Er staan twee housenummers op.

En desondanks herbergt deze plaat een drietal heel goede songs.
Heaven Can Wait is een strakke grunge-achtige rocker met een fijne melodie en riff.
You Were Made For me is een fijne progrocker met een goede zanglijn van Jim Gilmour en wederom een vette riff.
Fantasically Wrong is pure progmetal van een zeer hoog niveau.

Grote afwezige op deze plaat is Steve Negus.
Zijn plek wordt ingenomen door Glen Sobel die (soms) een beetje overdrijft.

Saga heeft in de jaren 90 op allerlei anieren geprobeerd te moderniseren wat (op Generation 13 na) iedere keer falikant mislukt.

De soloplaten van Ian uit deze tijd zijn meer de moeite waard.

Teleurstellende plaat van Saga dat moge duidelijk zijn . Misschien toch iets te snel inelkaar geflanst en bepaald niet inspirerend .
De groep maakt een nogal stuurloze indruk en dat komt ook het songmateriaal niet ten goede .
Heaven Can Wait en Welcome To The Zoo zijn misschien doordat ze wat afwijken in structuur , mijn favorieten op dit album.
Hier rockt de groep stevig en puur en maakt de gitaar meer dan ooit de dienst uit.
Het is een beetje de makke van Saga . Geweldige platen worden afgewisselt met beduidend mindere werkjes . Achteraf altijd makkelijk praten natuurlijk , maar misschien hadden de Canadezen iets minder frequent iets uit moeten brengen , dan had de discografie er een stuk beter uit gezien.

Deze schijf is de naam Saga onwaardig. Het beluisteren ervan bezorgde me meer "pain" dan "pleasure".

Op de tour die de band deed, speelden ze wel wat songs van deze plaat... Ze mengden zelfs de oude en de nieuwe You're Not Alone... Dat was wel gaaf...

Verder vind ik Heaven Can Wait ook geen onaardig nummer...

Misschien was mijn 0.5 wat te streng (zeker als je weet dat ik St. Anger van Metallica een 1 gaf ) want ook Fantastically Wrong en Welcome To The Zoo zijn zeker ok.
Alleen die verschrikkelijk slechte Beatles-cover en die technobeats. Brrr...
Indien ik 'm ergens goedkoop op de kop kan tikken, heb ik alle Saga studio-albums.

Al die negatieve berichten hier (mede van mij).

Nu, zo'n 17 jaar later, zet ik hem op, en het valt toch wel mee.
Het klinkt wat modern, maar de songs die goed zijn, zijn ook écht goed.

Daarbij is Where's My Money natuurlijk een parodie. Eigenlijk nog best grappig, en een lekkere riff van Ian.

Saga. Pleasure & The Pain. Wat weer een hoogdravende titel, muzikaal wordt het totaal niet waargemaakt. Uit fatsoen zal ik maar geen sterrenwaardering geven, en daar hebben de Sagafans (wie zijn dat eigenlijk?) nog geluk mee.
Dit album maar gauw vergeten.

Pleasure & the Pain sloeg op de 25jarige viering van de band.
Hoogdravend was het dus zeker niet. Het was juist een plaat als eerbetoon aan de fans.
Dat het muzikaal niet goed in ontvangst werd genomen, was reden voor de band, om vanaf Full Circle weer de oude draad op te pakken.

En er zijn meer dan genoeg Saga-fans, ook op deze site.

Het album is wat anders dan de andere Saga albums maar ik vind het eigenlijk best goed. Soms wat steviger zoals How Do You Feel?

Ik ben een van de grootste Saga fans , maar ik moet even melden dat dit het slechtste album is dat ze gemaakt hebben. Meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen eigenlijk.

Idd Saga's zwakste plaat. Maar toch is niet alles slecht , de opener heeft een lekkere energieke rif. En track 9 is prima ook. 2 sterren

Ik ben 1 keer naar een Saga-concert geweest. Saga en ik werden allebei 20 jaar. Het was mijn eerste en voorlopig ook mijn laatste concert want er drongen zich een moeilijke 10 jaar op.

In elk geval was dat dus in 1997, in Utrecht. Ik vond er niet veel aan. Ik vond het melig, er was een pie-eating-contest op het podium en ze speelden veel van deze plaat. Ik vond het tegenvallen, en snapte ook niet waarom mensen concerten zo leuk vonden. Dieptepunt waren de voetbalsupporters-olé-olé-olé-koren. Ik schaamde me voor mijn 'landgenoten'.

De liveplaat Detours geeft ongeveer weer hoe het concert was waar ik heenging. Daar staat ook dat olé-olé-stuk op.

Oke maar die live plaat is supergoed!

Ik vind het één van de slechtste liveplaten van een band die ik goed vind. Ik vind de setlist rommelig, de akoestische sub-set duurt te lang en er is veel te veel publieksparticipatie. The Flyer is genant. Daarbij wordt er teveel gespeeld van Pleasure and the Pain en maar één song van Generation 13 en van één song van Security of Illusion.

Worlds Apart Revisited vind ik (bijvoorbeeld) een veel coherentere en beter gespeelde liveplaat.
Op Detours stonden wel wat video-tracks van Catwalk en Intermission van de jaren '80. Dat waren veel betere liveshows dan wat op Detours staat.

Een paar jaar geleden een Saga cd setje van vijf gekocht waar deze ook in zat (original albums vol.2). Pleasure & the Pain klonk wat mij betreft als een behoorlijke dissonant tussen Saga, Silent Knight en Worlds Apart. Daarna deze ook niet meer gedraaid. Wellicht binnenkort weer eens proberen... wellicht valt het mee....

Daar noem je ook drie monumentale progrock albums. Deze is een paar klassen minder maar echt slecht of de moeite niet waard , dat gebeurt eigenlijk nooit bij Saga. Wereldband!

Nee, deze is hem niet voor mij. Alles wat ik kan waarderen in de Saga van de jaren 70 en 80 is hier zo ongeveer geheel verdwenen. Productie niet zo best wat mij betreft. Toetsen foetsie... Nummers alleen uitschieters omlaag. Ik zet Heads or Tales weer even op.

Wel grappig dat deze plaat zo slecht scoort, ik begrijp het wel omdat het grotendeels meer klinkt als een grunge album dan een prog plaat. Maar ik kan het prima hebben, het doet mij bij tijden zelfs wat denken aan Soundgarden. De houseversie van Where's My Money trek ik overigens ook slecht, wat een bagger. Een poging tot moderniseren wat dus niet in dank werd afgenomen door de fans. Ik ga er nog eens goed voor zitten maar ik geef 'm toch vooralsnog 3,5 ster.