Sugababes - Three (2003)

Sugababes – Three

Een jaar nadat ‘Angels’ het licht zag werd ‘Three’ uitgebracht, die het succes van de Sugababes wist te vervolgen. Met eerste single ‘Hole in the Head’ leek dezelfde sound van de Sugababes te worden voortgezet. Het album is echter wat meer volwassen dan het vorige, vooral te merken aan de teksten. Qua genre is er weinig R&B meer terug te vinden op dit album, juist meer pop en aardig wat ballads. Van elke ‘Babe is er ook een solo track te horen op dit album, Keisha verzorgt ‘Whatever Makes You Happy’, Heidi zingt ‘Sometimes’ en Mutya doet ‘Maya’.

Juist die drie solotracks laten zien hoe goed de groep als trio werkt en hoe oninteressant ze solo zijn. Wat mij betreft hadden alle drie deze nummers de eindtracklist niet gehaald.

Zoals gezegd kent dit album veel ballads. Twee daarvan zijn de genoemde ‘Sometimes’ en ‘Maya’. Twee anderen werden singles: ‘Too Lost in You’ (een herschrijving van een nummer van Patricia Kaas) en ‘Caught in a Moment’ vind ik beide sterke nummers. Dan is er nog het nummer ‘Conversation’s Over’, wat niet bijster interessant is.

De meest interessante tracks op ‘Three’ zijn namelijk de up-tempo’s. De eerste single is natuurlijk heerlijk maar daarnaast is er ook nog de fijne UK bonus ‘Buster’, het emotionele ‘Situation’s Heavy’ en het enigszins harde ‘We Could Have It All’. ‘Million Different Ways’ is denk ik mijn favoriet op het album. Een prima Oosters getinte uptempo poptrack. Het is ook sterk geschreven, was tijd maar terug te draaien als een casettebandje zodat we het opnieuw konden doen. Hoogtepunt van het nummer is de middle 8 van Heidi, wat ik zelfs haar beste moment in haar hele Sugababes carrière vind. ‘’The tape’s distorting the tune, I can’t hear you’’.

‘In the Middle’ vind ik beter in de single versie. Het is in die versie net wat sneller gemaakt en minder vaak het refrein (oké, één keer minder het refrein maar het voelt al wel een stuk lichter). Bovendien komt die sample wat nadrukkelijker naar boven. Maar zelfs dan blijft het één van de minst interessante Sugababes singles.

‘Three’ kent wel het beste album artwork van alle albums van de Sugababes. Ook de singlehoezen vind ik goed ontworpen, vooral die van ‘In the Middle’.

Bij dit album ben ik ook naar de b-sides van de singles gaan luisteren, de eerste drie singles kennen elk twee b-sides. Het nadeel van het ontdekken van b-sides is dat je je gaat afvragen hoe sommige nummers het in godsnaam niet tot het album hebben gehaald terwijl andere mindere tracks er wel opstaan. ‘Who?’ en ‘This Ain’t a Party Thing’ hadden op het album gemoeten. Met name ‘Disturbed’ is een geweldige track! Waarschijnlijk vond men dit te ruig voor op het album, maar had het erop gestaan dan was het mijn favoriet geweest.

Over het geheel geef ik dit album net zoveel sterren als de titel van het album. Slechts drie? Ja, want het probleem met de meeste tracks is dat ze wel goed klinken maar dat ik ze in principe niet zo gauw op zou zetten en dat ik vaak de neiging heb de helft door te skippen. En juist met popmuziek is dat iets wat je niet moet hebben.

Dit album ontving betere reviews dan de voorganger en wordt op MusicMeter lees ik hier meer positieve berichten. Persoonlijk vind ik dit echter een teleurstelling na twee sterkere albums. 'Three' weet de weg naar mijn CD-speler dan ook niet zo vaak te vinden.

In mijn Sugababes albumrank zou ik ‘Angels with Dirty Faces’ op de vijfde plaats (van zes) zetten.