Vangelis - Portraits (1996)

Persoonlijk vind ik Vangelis solo beter dan zijn samenwerking met Jon Anderson. De samenwerking heb ik altijd los gezien van het overige werk van Vangelis, omdat de albums met Jon toch een beduidend andere, meer pop-achtige stijl hebben. Toch wordt flink de nadruk gelegd op het Jon & Vangelis-werk. Niet voor niets heeft dit album als sub-titel So Long Ago, So Clear met zich meegekregen. Dus uiteraard staat dat nummer er ook op. En toegegeven: dat is zeker een juweeltje.

Aan de ene kant dus best een leuk idee dat er op één album diverse nummers zijn terug te vinden met én zonder Jon en zeker als kennismaking op het werk van de twee een prima album, maar aan de andere kant zorgt dat ervoor dat het album als geheel wat onsamenhangend overkomt. Zeker als je het werk al kent. En ondanks dat de nummers aaneen zijn gesmeed tot één geheel (wat op de compilatie Vangelis - Reprise 1990-1999 (1999) ook het geval is), kan ik niet echt prettig in de plaat opgaan als ik me eerst nog door "State of Independence" heen moet worstelen, om vervolgens plots het sfeervolle "Himalaya" voorbij te horen komen.
Als ik dan zo nodig naar Jon & Vangelis wil luisteren, zet ik liever een willekeurig album van ze op of van mijn part een compilatie zoals Jon & Vangelis - The Best of Jon & Vangelis (1984).

De algehele sfeer en kracht die afstraalt van prachtnummers als "To the Unknown Man" (ten onrechte ingekort hier), "Alpha" en "Conquest of Paradise", geeft deze compilatie z'n meerwaarde. Binnen het solowerk biedt dit album ook zeker een aardige bloemlezing van het werk van Vangelis én staan er in de vorm van "Sauvage et Beau" en een prachtige, bombastische versie compleet met koor van "Hymn", twee unieke nummers op.

Al met al is het dus wel een afwisselende compilatie. Echter geeft het bij mij persoonlijk gewoon een tweeledig gevoel doordat er nummers van J & V opstaan.
Ondanks dat toch nog een 3,5. Maar het had een 4 kunnen zijn.