Boudewijn de Groot - Het Beste Van (1990)

Dit album is voor mij jeugdsentiment. Niet dat ik erbij was toen Boudewijn de Groot z’n klassiekers schreef, maar tijdens het spelen met Lego het ik dit verzamelalbum erg veel gehoord. Als ik het album nu opzet, kan ik zo’n beetje alle teksten wel weer meezingen. Die teksten zijn nu trouwens beter te snappen dan toen ik tien jaar was.

Als ik kijk van welke albums de nummers op dit album afkomstig zijn, vermoed ik dat de eerste drie albums van De Groot mij het beste zullen bevallen: na Als de Rook Om Je Hoofd Is Verdwenen komt er nog slechts sporadisch een nummer voorbij dat ik aardig vind, daarvoor vind ik zo’n beetje elk nummer goed. De uitzondering hier zijn Mensen Om Me Heen, dat een beetje op m’n zenuwen werkt, en Het Land van Maas en Waal. Vroeger vond ik dat een erg leuk nummer, volgens mij hebben we het ook nog eens met muziekles op de basisschool behandeld, nu vind ik het een beetje kolderiek overkomen. Los daarvan staat zo’n beetje elk nummer, ook na ruim 45 jaar, nog steeds overeind. Zelfs Welterusten Meneer de President klinkt nog steeds urgent en relevant.
Tijdens de eerste vijftien nummers op dit album buitelen de hoogtepunten over elkaar heen, maar Strand, Vrijgezel, Testament, Verdronken Vlinder, Eva en Prikkebeen springen er voor mij bovenuit.
Vanaf Jimmy worden de nummers stukken minder. Of Niet Soms en Een Tip Van de Sluier zijn aardig, hoewel dat laatste nummer me te lang opgerekt is, en alleen De Kinderballade vind ik écht sterk.

Misschien dat ik me over een tijdje maar eens aan Voor de Overlevenden of Picknick moet wagen.

4.0*

Voor 75 eurocent wil je dit nog wel meenemen, in onberispelijke staat, hoewel ik al één en ander van Boudewijn in huis heb. Eigenlijk heeft deze CD maar één nadeel: de afschuwelijke hoesfoto. Ogen dicht dus en draaien. Alles wat ik wens staat er op, zo ook de gruwelijk prachtige afsluiter, het met Gerrit Komrij geschreven lied De Kinderballade.

Zelf heb ik het meest met zijn album Hoe Sterk is de Eenzame Fietser (1973), en ja, Jimmy en Tante Julia ontbreken niet. Jeugdsentiment.
De tekst van Travestie levert in deze tijd de nodige problemen op. Dit kan niet meer.
In Wegen hoor ik iets terug van J.J. Cale.

De verzamelaar kwam uit in 1990, en misschien vermoedde Phonogram/Mercury dat een terugblik gerechtvaardigd was omdat de zanger al langere tijd met vakantie was, niet wetend uiteraard dat er vanaf 1996 'Een Nieuwe Herfst' zou volgen. De Groot, die meermalen afscheid nam, heeft inmiddels wel geleerd hoe betrekkelijk zo'n afscheid is zolang je nog zingen kunt. Hij komt vast terug, nog een keer.