Ennio Morricone - Giù la Testa (1971)

Deze middelste score van het drieluik is niet minder briljant als Ce'ra Una Volta il West & America. Zijn gecomponeerde thema is van een bijna verbazingwekkende tederheid met al de Morriconeingredienten; de vocaal die blijkbaar altijd sprakenloos is van de meester, de hoog spelende violen voor dramatiek en andere middelen. Nee dat is geen revolutionaire muzikaal idee, daarvoor is er een leidmotief, maar wel een variatie op het thema met trompet, marcherende klanken, gitaaren fluit. De componist heeft een bepaald principe. Zo vind hij dat je steeds moet hernieuwen in geluid, stijl, de mensen verrassen, zodat deze niet de kans krijgen om vat te krijgen van je werk en dit te kopieren. Het was als een spelletje; net als ze andere dachten hem door te hebben kwam er zoiets als Duck You Sucker eruit of Mission to Mars of wat dan ook. 5 sterren