Iced Earth - The Crucible of Man (Something Wicked Part 2) (2008)

Hehe...Iced Earth heeft alweer een nieuwe zanger. Matthew Barlow gaat de band weer verlaten na de zomer.

Sterke terugkomst van Matt Barlow, veel sterke nummers. Typisch de Iced Earth waar ik van houd, het klinkt allemaal weer lekker vertrouwd. Ik vind Tim Owens ook een goede zanger, maar voor Iced Earth heb ik Barlow toch net wat liever.

Geen inspirende plaat. Ben wel een beetje klaar met Iced Earth. De 'Dark Saga' is nog steeds werelds. Deze plaats is doorsnee, doorsnee en nog eens doorsnee. Jammer.

Ik herinner me nog dat ik mijn vriendin om middernacht een sms stuurde met het gruwelijke nieuws dat onze geliefde Tim Owens de deur was gewezen omdat Barlow weer terug was. In tegenstelling tot de reactie die ik verwachtte, kreeg ik een 'nee... niet Timmetje!' terug. Ook als ik nu dit album hoor, kan ik niets anders dan wensen dat Owens was gebleven. Barlow doet het aardig, maar Owens greep mij op het vorige album echt bij de strot met zijn dynamische stem. Het is hier allemaal zo vlak. Kan ook aan de productie liggen, want ik kan in de roes van gitaar en bas weinig details horen, terwijl ook de drums minder spetterend klinken.

Qua songs kan ik weinig onthouden. A Gift Or A Curse is vrij behoorlijk, omdat het duet tussen Schaffer en Barlow me best aanspreekt. I Walk Alone heeft met het 'I am the truth and I walk alone!' stuk een aardige catchphrase, maar lijdt verder ook onder een algehele saaiheid. De rest van de nummers gaan het ene oor in en het andere oor uit. Ten minste, tot ik bij Divide And Devour aankom, waar ik weer even wakker schrik. Vergelijkbaar met Framing Armageddon op het vorige album, hebben we hier een korte, hakkende track die zich in ieder geval snel in het geheugen nestelt door vooral niet al te pretentieus te zijn. Helaas zorgt de te hard in de mix staande orkestratie alsnog ervoor dat het nummer niet zo goed is en vooral 'redelijk' blijft. Ik mis ook echt de furieuze uithalen van Owens om zo'n nummer af te maken. Come What May is daarnaast ook een deceptie eersteklas.

Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou doen, maar The Crucible Of Man krijgt van mij echt een stevige onvoldoende. Enkele nummers die het stempel 'redelijk' of 'aardig' kunnen dragen, maar voor de rest kan ik er amper wakker bij blijven. Het is dat ik een completist ben, anders was dit album al lang in een tweedehands bak beland.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. The Dark Saga
9. The Crucible Of Man

Het eerste album van Iced Earth dat ik nooit aangeschaft heb. Nou moet ik wel eerlijk zijn en zeggen dat ik deze cd nooit voor een mooi prijsje tegengekomen ben, maar met het opnieuw beluisteren, kan ik rustig concluderen dat ook dit niks is. Toch jammer, want in mijn geheugen was het een prima werkje.

The Crucible Of Man is in heel veel zaken een logische opvolger van Framing Armageddon. Natuurlijk is er de zangerwissel, waarvan ik me afvraag of het wel de goede keuze was, maar het lijkt wel of Schaffer hier wat songgerichter te werk is gegaan. Het levert zowaar nog een aardig nummertje op (The Dimension Gauntlet), maar verder is het weer een droevige afgang. Barlow zingt vaker slecht dan goed. Schaffer recyclet zijn matigste riffs. Gek genoeg zijn het de samples en exotische instrumenten die dit album de meeste kleur geven.

Kort gezegd: het is een vrij zwak album dat vol staat met saaie riffs en veel slaapverwekkende zanglijnen. Het verhaal interesseert me met een dergelijk album niet eens meer. De Something Wicked Saga bungelt onderaan de ranglijst. Is dit dezelfde band die Burnt Offerings maakte?


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga
8. Framing Armageddon
9. The Crucible Of Man

Goeie god, wat was dit een mega teleurstelling! Heel blij dat Barlow weer terug was, maar wat was met name dirigent Schaffer ongeïnspireerd hier, doodzonde dat dit Barlow zijn afscheid moest zijn van deze band. 1 Of 2 keer gehoord, kan me niet tot een 3e keer aanzetten helaas.